Network

Buscando no catálogo de Amazon Prime, atopeime con esta película, que tiña bastante fama e fala sobre o mundo do xornalismo, que me interesa bastante. Aquí en España tamén a subtitularon "Un mundo implacable" e en Hispanoamérica "Poder que mata". Se caera en min a decisión, non teño nin idea do título que proporía eu para unha historia como esta. Basicamente trata da influencia que teñen as audiencias sobre os contidos televisivos.

"Network" foi dirixida en 1976 por Sidney Lumet. Os papeis principais foron para Peter Finch (Óscar póstumo a Actor Principal, morreu antes da entrega), William Holden, Faye Dunaway (Óscar á mellor Actriz principal) e Robert Duvall. Tamén levou o Óscar a mellor Actriz de reparto (só saía cinco minutos) e mellor guión.

A trama xira en torno ao personaxe de Howard Beale, o presentador do noticiario da cadea de televisión UBS. Avísano con quince días de antelación, e a razón débese á baixada na audiencia do programa. O seu mellor amigo, o produtor Max Schumacher, é o único que o apoia, e intenta que nesas dúas semanas poida despedirse do cargo con dignidade.

Pero Beale entra nunha estraña dinámica, e no primeiro programa da súa despedida anuncia por sorpresa que vai suicidarse en directo dentro duns días. O escándalo é imparable e nos altos despachos da dirección pensan en despedilo inmediatamente, pero o presentador fai e di cousas cada vez máis estrafalarias, e a audiencia sube de forma considerable, e convértese nun líder da protesta cívica da poboación.

En paralelo a iso, outra produtora da cadea que se encargaba da sección de entretemento, Diana Christenten, ve a deriva do personaxe e propón facer un novo programa á súa medida no que tamén haxa astroloxía, debates, e cousas moi morbosas, que ten un grandísimo éxito. Por se non chegara con iso, esa mesma produtora propón unha especie de serie na que participan integrantes do Partido Comunista e dun grupo terrorista que grava en vídeo os seus propios atracos a bancos, e que tamén se converten en estrelas mediáticas, caendo nos vicios propios destas.

Por se non chegara con iso, durante algún tempo dase un estraño romance entre Diana e Max, cando hai unha diferenza de idade considerable, e aparentemente tamén unha diferenza de caracteres moi grande. Obviamente, a cousa non dura moito tempo, pero ten certa influencia no resto de acontecementos.

O presentador Howard Beale segue meténdose en líos pero a súa audiencia e impacto van baixando, así que os xefes da cadea deciden que o mellor será matalo en directo, e para iso usan a varios dos integrantes do grupo terrorista, que xa case era da plantilla.

O caso é que acabo de saber que naqueles mediados dos anos 70 unha presentadora de noticiarios suicidouse en directo e que tamén tivo certa fama un grupo pseudo-terrorista moi similar ao que se ve na película, así que si, o guión está moi ben, pero hai algunhas cousas que non necesitaron inventalas, xa estaban alí.

Saúdos.

As almas mortas

Vou aquí comentar agora a última novela que lin, que apuntaba moi boas maneiras, pero que ao final desínflase debido a unha decisión tomada polo propio autor. Falamos de "As almas mortas" de Nikolai Gogol, a súa única novela, xa que el habitualmente escribía obras nas que agrupaba varios contos ou relatos. Polo que parece, por algunha razón que se descoñece, o autor queimou a segunda parte antes de publicala, e foi publicada póstumamente a partir de diferentes versións que tiñan os editores. Parece que pretendía facer unha obra en tres partes, ao xeito da "Divina Comedia" de Dante, pero a única que se conserva completa é a primeira. Na segunda hai varios fragmentos, pero incluso deses, faltan algunhas páxinas polo medio, polo tanto, a lectura desta segunda parte resulta moi confusa, porque ao final non sabes demasiado ben que é todo o que lle pasa ao fascinante personaxe que se presentaba na primeira parte.

Todo xira arredor da figura de Pável Ivánovich Chíchikov, que vai acompañado do seu criado Petrushka e do seu cocheiro Selifán. Parece que son de Ucraína pero desprazáronse a outra provincia rusa para un estraño propósito.

Naquela época, mediados do século XIX, co imperios ruso dos tsares, os terratenentes eran propietarios de terras e casas, pero tamén das vidas dos seus súbditos, todo tipos de campesiños e persoas de todo tipo de oficios, que vivían nas súas aldeas e traballaban para eles. Así que podían mercalos, vendelos ou hipotecalos como farían con calquera outro tipo de ben.

O imperio facía cada certo tempo un censo de toda esa poboación, e os terratenentes tiñan que pagar impostos polos seus súbditos. Sabendo isto, o plan de Chíchikov era pasearse por esa provincia, na que era totalmente descoñecido pero chegou facéndose ver para gañar prestixio axiña, e mercarlle a todos os terranentes posibles as súas "almas mortas". Quen eran as almas mortas? Pois todos os campesiños ou súbditos que morreran dende o último censo. Obviamente, o prezo que pagaba por elas era moi baixo ou inexistente, pero os anteriores propietarios deixaban de pagar impostos por eles, así que os beneficiaba.

As reaccións eran variadas, algúns vendían encantados, outros regalaban, pero outros desconfiaban, porque obviamente a cousa semellaba bastante turbia. De feito, Chíchikov, antes de facer a proposta, facía certa amizade co posible vendedor para ver se tiña sentido intentar facer un negocio dese tipo con esa persoa. Nalgún caso xa o descartaba antes de intentalo.

Seguramente vos estaredes preguntando para que facía iso tan estraño. A súa idea era volver á súa terra ou a algún sitio moi lonxano, onde non puideran coñecer ás almas mortas mercadas dese xeito (nalgún momento menciona a provincia de Khersón, agora célebre porque é unha das zonas máis importantes de Ucraína), que o Estado lle asignara terras debido a que era propietario de moitas "almas" (o Estado nunca sabería que esas persoas realmente xa estaban mortas) e tamén tivera acceso a un bos préstamos do Estado, para poñer a súa terra en marcha. Ao final ten que escapar por pernas da provincia que estaba visitando, porque comeza a xurdir o escándalo das "almas mortas", que algúns cren ilegal.

A segunda parte xa é moito máis confusa (que mágoa, co que prometía a primeira), xa que, como dixen antes, foi queimada polo propio autor por cuestións artísticas, suponse, e púidose só reconstruír en parte. Por momentos semella que o personaxe quere redimirse para convertirse nun bo cidadán ao instalarse na súa nova propiedade (a súa biografía antes de comezar a facer estas cousas tan raras tamén era algo vergoñenta), pero tampouco queda claro que sexa así, xa que volve ter problemas coa xustiza.

En calquera caso, tamén hai que ter en conta como era o autor. Era moi célebre no seu país, pero era tremendamente crítico coa sociedade rusa, e naquela época había censura. Tal como a define Gógol nesta novela, a sociedade era tremendamente corrupta, especialmente na administración pública. Debido a algunha das súas obras, tivo que exiliarse a Italia durante uns cantos anos. Na parte final da súa vida escribiu, entre outras, a segunda parte desta obra, pero queimouna poucos días antes de morrer, xa que estaba moi influído pola relixión ortodoxa.

Por certo, eu lin unha versión traducida ao galego por Lourenzo Maroño Buxán e publicada por Galaxia.

Saúdos.

Morte en Granada

Este verán cumpríronse 90 anos do comezo da Guerra Civil, e polo tanto, tamén do asasinato de moitas figuras artísticas e políticas da España de 1936. Non quero pensar as conmemoracións que haberá dentro de 10 anos, cando se cumpra o centenario. Como xa veríades no blog, hai unhas semanas intereseime pola figura de Federico García Lorca, grazas a unha magnífica miniserie que está accesible en RTVE Play. A raíz diso, cando vin que tamén botaban "Morte en Granada" (o título orixinal foi "A desaparición de García Lorca"), animeime a vela, pero resultou un chasco, porque desentonaba moito en calidade ao comparala con aquela serie.

"Morte en Granada" foi dirixida en 1997 por un tal Marcos Zurinaga, que non me soa de nada, e que sospeito que debe ser un director portorriqueño, xa que esta foi unha produción hispano - portorriqueña, feita en inglés con case todo o elenco de portorriqueños ou algo parecido. Os papeis principais foron para Andy García, Edward James Olmos, Esai Morales, Miguel Ferrer, Jeroen Krabbé, Marina Saura, Eusebio Lázaro, Marcela Walerstein e Giancarlo Giannini.

Todo xira en torno a Ricardo Fernández, un rapaz que descubre a García Lorca en Madrid en 1934, cando estrea "Yerma", unha obra de teatro moi polémica. El e a súa familia son de Granada, así que coinciden con García Lorca alí en 1936, cando estoupa a Guerra Civil. Ao pouco de suceder iso, a súa familia ten problemas e deciden marchar a Porto Rico.

Dezaoito anos máis tarde, en 1954, Ricardo teima en ser escritor, pero está obsesionado coa figura de Lorca, e está empeñado en escribir un libro sobre el, e decide volver a Granada para investigar a súa morte, a pesar da forte oposición do seu pai, que non ten bos recordos en absoluto do que pasou alí.

Chega alí e o primeiro que fai é visitar a un bo amigo da familia, o Coronel Aguirre, que tivo moito que ver no apresamento e desaparición de Lorca. A pesar diso, manteñen as formas e respéctanse, pero o Coronel avisa aos seus subordinados para que vixíen ao suposto escritor.

Como era previsible, o rapaz vaise metendo en problemas, porque a súa intención última é averiguar quen foi a persoa ou persoas que mataron físicamente a Lorca. España segue no medio da dictadura e Lorca segue sendo unha figura ben incómoda, así que esa investigación non se ve con bos ollos, así que recibe ameazas, malleiras, etc. En fin, que a trama vai avanzando e na última escena acaba sabendo quen foi o causante daquela morte, e non lle agrada nada o resultado final da investigación.

Como dicía, é unha ficción arredor da morte de García Lorca, feita con respecto, pero con pouca documentación ou con moitas ganas de ficcionar. E polo que parece, en Porto Rico xa non queda case nada de cultura hispana e sí moito de estadounidense (teñen todo o dereito, por suposto), que se pode apreciar en que Lorca dedica libros escribindo en inglés, e que o escritor toma notas nun caderno escribindo en inglés, sendo el español de nacemento e vivindo exiliado en Porto Rico. Non sei, pareceume un pouco patético por semellar colonizado.

Saúdos.

Shutter Island

Cruceime con esta película moitas veces en plataformas (creo que está en Netflix) e nunca amosara o máis mínimo interese nela. Pero hai pouco, de casualidade, lin nalgures que era unha película desas, que a min tanto me gustan, na que máis ben cara ao final se produce un xiro de guión que che mostra que, ata ese momento, non estabas entendendo realmente en que consistía a historia que che estaban contando. Efectivamente, así é, pero non me pareceu a máis brillante na que vin ese tipo de efecto. Cando vos conte a historia, obviamente non revelarei ese xiro de guión, para que vós tamén poidades disfrutalo, ademais a película non é moi antiga, así que seguramente hai moita xente que aínda non a vira. En calquera caso, a película tampouco me gustou demasiado.

"Shutter Island" foi dirixida en 2010 por Martin Scorsese. No elenco destacan Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Michelle Williams, Patricia Clarkson, Max von Sydow, Emily Mortimer, Jackie Earle Haley, Ted Levine, John Carroll Lynch e Elias Koteas.

O título (en Hispanoamérica puxéronlle "A illa sinistra", que tampouco está tan mal) fai referencia a unha suposta illa (parece que non existe na realidade, ou polo menos non alí nin con ese nome) que está preto da costa de Boston, e na que hai un sinistro e lúgubre manicomio no que intentan curar, na medida do posible, a persoas con problemas psiquiátricos. Está ambientada no ano 1954 e o goberno destina a dous axentes xudiciais, un debe ser da zona e o outro vén de Seattle, na outra punta do país, para investigar a desaparición dunha paciente, algo estraño nun hospital que é case unha cárcere.

Cando chegan, parece que os médicos, enfermeiras e policías que custodian o lugar, que non son poucos, non semellan moi inclinados a botarlles unha man nas investigacións. Ademais, o lugar semella moi lúgubre e misterioso. E ademais, a súa chegada coincide cunha impoñente tormenta que sacode o lugar durante varias horas. Casualmente, a paciente desaparecida reaparece de novo unhas horas despois e sen ningún rasguño, aínda que algo alterada, polo que parece.

O personaxe principal semella tamén moi trastornado por moitas cousas. Participou na liberación do campo de concentración de Dachau, que o deixou claramente tocado. E ademais a súa muller morreu nun incendio provocado por un pirómano, que el sospeita que tamén está aloxado nese hospital, así que intenta atopalo.

Pero agora é cando sucede o xiro de guión que comentei antes, que obviamente non vou revelar. Cando vai hora e media (dura pouco máis de dúas horas), sucede algo e vese que algúns dos personaxes que estabamos vendo non son realmente eses, senón outros.

Saúdos.

Onde nacen as bestas

Aínda que eran unhas 500 páxinas, lin en poucos días (se conto de corrido, poucas horas) a novela "Onde nacen as bestas" de Pedro Feijoo. É un autor cunha calidade literaria mellorable, pero non se pode negar que resulta doado e frenético ler as súas novelas. Case sempre están cheas de mortes terribles e salvaxes, éche o que hai nestes tempos.

Como é unha novela recente, publicada a comezos de 2025, non me vou extender demasiado nin vou desvelar apenas nada. Só direi que está ambientada na zona de Laza e Verín, na provincia de Ourense, e que todo se desencadea cando comezan a aparecer cadáveres desfigurados dunha forma moi concreta, que estraña moito aos investigadores. E acaban resolvendo o caso, vaia, máis ou menos, quédalles algún fío solto ao final.

Pero o que me resultou máis relevante é que a trama ten moito que ver coa historia do mítico personaxe de Manuel Blanco Romasanta, o mítico lobishome de Allariz do século XIX. Eu oíra falar deste tema moitas veces pero apenas prestara atención. Lendo esta novela non me quedou máis remedio, e hai que recoñecer que a súa historia é absolutamente fascinante. Por se non o fixestes aínda, eu recomendaríavos que indagárades sobre a súa historia, que é para flipar. Só vos deixarei algunhas pistas que converxían na súa figura: hermafrodita (agora dise intersexual), Sacaúntos, Lobishome, cornizó do centeo, ladrón, asasino, moi intelixente, sabía ler e escribir (no Ourense de mediados do século XIX non era nada habitual, e moito menos no ámbito rural), polo visto sabía escribir igual de ben coas dúas mans, sabía escribir con varias "letras" diferentes", sabía falsificar documentos, etc. Algunhas das cousas que acabo de dicir só foron circunstancias e incluso inventadas, pero dan lugar a un personaxe non doado de igualar.

Saúdos.

Agatha e a maldición de Ishtar

Hai uns días estaba buscando algunha película breve (por falta de tempo) para ver a última hora da noite, non tiña demasiado tempo para decidir, e iso sempre leva a escollas regulares, como foi este caso. Creo que a atopei en Amazon, e pode interesar aos amantes de Agatha Christie, aínda que neste caso a protagonista é ela mesma e algunhas das cousas que pasan nela tiveron consecuencias na futura vida da autora. Como din ao comezo da aventura, a historia é unha ficción do que lle puido ter pasado nese tramo concreto da súa vida.

"Agatha e a maldición de Ishtar" foi dirixida en 2019 por un tal Sam Yates (nin el nin ningún dos actores ou actrices me soaba de nada, deben ser dun circuíto descoñecido para min). Os principais papeis da película foron para Lyndsey Marshal, Jonah Hauer-King, Stanley Townsend, Jack Deam e Katherine Kingsley.

Antes imos contextualizar a historia con algúns datos que non saen na película. A finais dos anos 20, Agatha Christie estaba pasando unha fonda crise persoal. No ano 1926 desapareceu durante 11 días con algúns indicios de amnesia. Parece que boa parte diso era culpa da mala relación co seu primeiro marido, do que se divorciou en 1928. Debido a iso, decidiu buscar novas experiencias e coñeceu a uns arqueólogos que estaban excavando en Irak, os Woolley, que tamén protagonizan a película. Ata aquí o contexto.

Chega entón ás excavacións de Irak e atopa a un tipo ferido cun "perdigonazo" na fronte e a un macaco aforcado na recepción do hotel onde se hospedan as persoas que a invitaron e todos os seus colegas. Un colega dos arqueólogos acababa de morrer uns días antes, e outra das hóspedes morre uns días despois. O marido desta segunda señora xa lle dixera que a súa muller tiña unha aventura con outro home. Como vedes, a cousa pinta fantástica. E aínda hai algunha morte máis. E detrás de todo iso, tamén paira a chegada das primeiras excavacións de petróleo a Irak, que ameazan con levarse por diante os restos arqueolóxicos.

Por certo, aquel tipo ao que lle deron un "perdigonazo" na fronte ao comezo da historia era Max Mallowan, que foi o seu segundo e último marido. Agatha sempre tivo certa atracción pola arqueoloxía, pero obviamente a partir de casarse cun arqueólogo, ese interese creceu moito máis.

Saúdos.

O caso Asunta

Estiven buscando nas diferentes plataformas algunhas miniseries (é o único formato de serie que soporto ultimamente) e atopei esta. Nunca foi un tema que me interesase demasiado, se cadra polo morbo ao seu arredor. Teño moi claro que en Santiago de Compostela foi unha auténtica conmoción. Ademais, teño entendido que a de Compostela é en certa medida unha sociedade bastante clasista, e Rosario Porto formaba parte da clase máis alta, e iso tamén debeu facer que a reacción da xente fora tan furibunda contra ela. E parece que Alfonso Basterra só podía ter o nivel de vida que desexaba se seguía coa súa muller, así que a cousa se complicaba. Buf, moitas variables xuntas e todas moi chungas.

"O caso Asunta" foi dirixida en 2024 con Carlos Sedes e Jacobo Martínez. No elenco destacan Candela Peña, Tristán Ulloa, Javier Gutiérrez, María León, Carlos Blanco, Francesc Orella, Ricardo de Barreiro e Iris Wu. Chamoume a atención que agás os tres protagonistas principais, pais e nena, todos os demais teñen nomes de ficción. Especialmente chamativa é a imaxe que presentar do xuíz, que na realidade foi Xosé Antonio Vázquez Taín, xuíz estrela e moi mediático, que non sae moi ben parado, e ao que non lle gustou nada a serie, polo visto. Unha das cousas que se insinúa del e que facía filtracións aos medios de comunicación, sobre todo apoiar as súas teses na instrución, e parece que é bastante habitual nel, aínda que non lle guste aceptalo.

Non penso que faga falta contar demasiado da historia, é bastante coñecida. Aínda que xa dixen que non puxera eu demasiado interese, obviamente nesta ocasión entereime de moitas cousas que descoñecía. Durante toda a miniserie (e na realidade semella que foi exactamente igual), todos os indicios apuntaban claramente a Rosario Porto, a nai, que semellaba unha persoa desequilibrada mentalmente e que era incapaz de levar unha casa e unha familia. E co pai nada está claro, porque semella esconder e calar moitas cousas, e que a relación coa nena e coa nai era moi peculiar, xa que uns meses antes descubriu a aventura da súa muller con outro home ao espiarlle o correo electrónico. E parece haber probas claras de que levaba uns meses dopando con pastillas á súa filla. Na serie tamén se insinúa que para os dous pais, pero especialmente para a nai, xa resultaba moi complicado soportar os caprichos da filla pre-adolescente, e que o "capricho" de ter unha filla xa fora saciado e xa lles sobraba.

Saúdos.

O conde de Montecristo

Versións audiovisuais de "O conde de Montecristo" hai moitísimas, está baseada nunha novela de máis de 1000 páxinas de Alexandre Dumas que dá moito xogo, polo visto. Atopei en RTVE Play unha miniserie de 8 capítulos e boteille o dente. En múltiples ocasións vira algunha destas obras ao comezo ou polo medio, pero nunca puidera vela completa, e tíñalle moitas ganas, porque tiña pintaza de ser unha historia moi interesante. E así foi.

"O conde de Montecristo" é unha miniserie de 8 capítulos de 2024 dirixida por Bille August. O papel central é para Sam Claflin, ao que eu non coñecía de nada. O único actor coñecido (para min) é Jeremy Irons, que fai do Abate Faría, personaxe esencial pero que só aparece no segundo capítulo. O resto do elenco nos seus papeis máis importantes está formado por Mikkel Boe Følsgaard, Ana Girardot, Blake Ritson, Karla-Simone Spence, Lino Guanciale, Michele Riondino, Gabriella Pession, Harry Taurasi, Poppy Corby-Tuech, Nicolas Maupas, Amaryllis August, Jason Barnett, Nicholas Farrell e John Ioannou, Foi unha produción franco-italiana.

Supoño que xa coñecedes bastante a historia, así que non me vou extender demasiado. Edmundo Dantés é un xoven mariño marsellés que cae en desgraza a comezos do século XIX. Fai un magnífico traballo salvando ao seu barco de naufragar e por esa razón o capitán o nomea o seu sucesor, xa que o capitán morre na travesía que os trae dende Exipto. Iso non lle fai ningunha graza a Danglars, un tipo encargado da carga do buque, que creía ter méritos para ser o novo capitán. Ademais, Fernando, un catalán amigo de Mercedes, a moza de Edmundo (Mercedes tamén é catalá), tiña xa intención de casar con ela porque deran por mortos a Edmundo e toda a súa tripulación, así que a súa volta tampouco lle gusta demasiado. Escriben unha carta anónima acusando a Edmundo de ser correo de bonapartistas. E por se non chegara con todo iso, cando é detido para corroborar a acusación, o xefe de policía, Villefort, descubre que o bonapartista de París que era correo de Napoleón é o seu propio pai, do que está separado por razóns políticas.

Entre os tres entón dase unha conspiración pola cal Edmundo remata cautivo no Castelo de If, unha fortaleza inexpugnable na costa de Marsella, na que pasa uns quince anos. Ao pouco tempo de estar alí, dinlle á familia que se suicidou na súa cela, así que todos xa o dan por morto. Durante a súa última fase alí coñece ao seu compañeiro que está na cela adxacente, o Abate Faría, un tipo moi sabio que lle transmite moitos coñecementos, e xuntos cavan un túnel para fuxir. Aínda que o traballo avanza bastante ben, ao final consegue fuxir dun xeito bastante peculiar e circunstancial, que non vou revelar aquí, por se alguén aínda non coñece a historia.

Ao fuxir, fai amizade en Marsella cun mariñeiro italiano, Jacobo, que estará con el nos anos seguintes. Unha das cousas que lle ensinou o Abate Faría no castelo foi un mapa dun suposto tesouro que se atopaba na illa de Montecristo, na cercana costa italiana. Efectivamente, atópao e a partires dese intre, pode vivir cun nivel de vida elevadísimo. E dedica todo o seu tempo e esforzo en afundir aos seus tres inimigos. Non en matalos, senón en provocar a súa caída ou cadea, xa que os tres se trasladaron a París e disfrutan de grandes posicións. Finalmente Mercedes e Fernando casaron.

Polo que acabo de ler, hai algunhas sutiles diferencias entre esta miniserie e a novela orixinal, pero non teñen unha grande relevancia na historia.

Saúdos.

O león en inverno

O outro día púxenme a buscar algunha película interesante en Netflix (normalmente non hai demasiadas) e atopei unha de cine histórico que non pega nada co catálogo desa plataforma. O título soábame bastante pero creo que non a vira nunca. Despois do visionado, creo que podo aseguralo. E resultou moi interesante, e aínda o é máis investigar sobre o contexto histórico real no que está ambientada. O "león" do título parece ser o rei Enrique II (que era todo un personaxe) e está ambientada no inverno, concretamente no Nadal, aínda que non me pareceu ver neve en ningures, e seguramente tería lóxica que aparecera, pero vaia, é un detalle irrelevante.

"O león en inverno" foi dirixida en 1968 por un tal Anthony Harvey, do que nunca oíra falar. Os papeis principais do elenco son sete, o resto de personaxes son totalmente secundarios e apenas aparecen. Foron interpretados por Peter O'Toole, Katharine Hepburn, Anthony Hopkins, Timothy Dalton, Nigel Terry, John Castle e Jane Merrow.

O rei de Inglaterra, Enrique II, convoca en Chinon (un castelo francés) no Nadal de 1183 á súa Corte para decidir a cal dos seus fillos lle deixará o trono, porque xa se vai facendo algo maior, ten uns 50 anos. Hai algunha mención ao Rei Lear porque é unha historia tradicional británica, aínda faltaban varios séculos para que Shakespeare escribira unha famosa obra de teatro sobre o tema. Agora ben, como é relativamente doado, podemos indicar perfectamente quen era toda a Corte que estaba convocada, porque a película está baseada nunha obra de teatro de James Goldman (que tamén fixo o guión), e ten toda a pinta de ser unha obra de teatro:

- Enrique II: o ambicioso e enérxico rei, que meteu na cadea á súa ambiciosa e astuta esposa, vive coa súa amante Alois, que é unha das moitas que tivo, e que ten como fillo favorito a Xoán, o pequeno que vive con el e que debe andar polos 18 anos.

- Leonor de Aquitania: a esposa de Enrique II, que leva uns dez anos no cárcere por decisión do seu esposo, e á que só deixan saír en ocasións especiais coma esta. Parece odiar a Enrique pero aínda amalo por momentos, o seu fillo favorito é Ricardo, o maior.

- Ricardo: o maior dos fillos varóns que lle quedan a Enrique II (parece que tivo varios antes, pero xa non viven), foi despois coñecido como Ricardo Corazón de León. Enrique tamén recoñece que é o mellor dotado para ser rei, pero teme moito a súa ambición. Nalgún momento insinúase que puido ser homosexual, pero parece que non hai ningunha evidencia histórica de que fora así.

- Godofredo: despois coñecido como Godofredo II de Bretaña. Como vedes, nin o pai nin a nai se decantan por el, sempre é o esquecido. Na película preséntano como un tipo calculador e moi falso.

- Xoán: despois coñecido como Xoán Sen Terra (este e Ricardo deberían soarvos da historia de Robin Hood, personaxe de ficción). Era ambicioso e quería ser o sucesor do seu pai, pero parece que tiña moi poucas luces, seguramente por iso Enrique o prefería.

- Filipe II de Francia: Foi tamén convidado a esta Corte en Chinon, porque estaba cerca e porque varios dos asuntos lle tocaban moi de cerca. Para comezar, a amante de Enrique II e probablemente futura raíña de Inglaterra era a súa irmá Alois. Por outra banda, nalgún momento insinúase que puido ter unha relación sentimental con Ricardo. Tamén estaba en xogo un tratado cos ingleses polo que estaba en xogo a propiedade dunha vila importante.

- Alois: amante de Enrique II, irmán de Filipe de Francia, e ofrecida como esposa a Ricardo e Xoán se acaban sendo designados como sucesores de Enrique II (aínda que ía seguir sendo a amante de Enrique). Na película está a piques de ser casada con Ricardo, xa están diante do cura e todo.

E despois de todo este lío, e pasar varios días negociando e conspirando todos contra todos, o pai meter na cadea aos fillos, e estar estes a piques de matalo, a cousa remata marchando cada un para a súa casa sen resolver nada. As familias reais están cheas de vagos.

Saúdos.

Néboa

Mirei en RTVE Play, porque alí habitualmente hai series curtas, algunhas de tipo "histórico" e outras non tanto, e atopeime con esta, que xa levaba algún tempo no meu radar. Cando vin que estaba formada por oito capítulos de unha hora, pareceume que era asequible. Parece que xa comeza a ser un tópico iso de ambientar series en Galicia con crimes espeluznantes que son moi difíciles de resolver porque as sociedades son pequenas, endogámicas e son todos moi retorcidos, cando pasa algo gordo todo o mundo ten moito que ocultar.

Esta serie presentouse nas primeiras semanas do ano 2020, así que amenizou as vidas que se dirixían cara ao confinamento do coronavirus. O elenco é totalmente galego agás Emma Suárez, creo. Penso que (se non o fixeron), podería terse rodado en galego e dobrado só a esa actriz. Parece que os principais son Emma Suárez, Isabel Naveira, Antonio Durán "Morris", María Vázquez, Alba Galocha, Nacho Nugo, Denís Gómez, Santi Prego, Xabier Deive e César Cambeiro.

O caso é que nunha illa chamada Néboa (onde sempre hai moita brétema, mira ti), prodúcese un crime cando está comezando o Entroido, que alí sempre se celebra con moita paixón. O malo non é só íso, senón que a metodoloxía recorda a uns crimes que se produciron no ano 1919 e no ano 1989. Teoricamente estes prodúcense no ano 2019, e ninguén se explica como poden producirse do mesmo xeito e incluso co mesmo instrumental, xa que a morte final prodúcese cunha lanzadeira, unha agulla para coser redes de pesca.

Nas dúas series de asasinatos anteriores producíronse cinco mortes en cada unha, e quedaron sen resolver. Vaia, na segunda houbo unha pequena variación, é que a que parecía que ía ser a quinta vítima, non morreu, quedou en estado vexetativo e aínda vive. Casualmente era o garda civil que liderou aquela investigación.

Pois chega a Néboa para liderar a investigación unha tenente da Garda Civil, que vén acompañada da súa filla, que estaba sendo acosada polo seu mozo. Segundo se van sabendo máis cousas, prodúcense máis mortes que, máis ou menos, lembran ás series anteriores, e xa ninguén sabe se o asasino do 89 segue vivo (o de un século antes dase por descartado) e actuando. E como Néboa é pequena e endogámica, e non te podes fiar de ninguén, porque parece que todo o mundo ten moito que ocultar, pois o lío está ben armado, claro.

Saúdos.

A illa do tesouro (película 1934)

Despois de ver unha nefasta versión cinematográfica (sobre todo pola dobraxe) desta magnífica historia, quixen resarcirme vendo unha versión máis clásica e que estivera en mellores condicións. Atopei esta versión, o clásico de 1934, pero coloreado. A dobraxe está ben, iso si, pixela algo, éche o que hai.

Esta versión de "A illa do tesouro" foi dirixida por Victor Fleming en 1934. No elenco destacan Wallace Beery como Silver, Jackie Cooper como Jim Hawkins, e algúns secundarios ilustres como Lionel Barrymore e Nigel Bruce.

Comparada a historia coa que vin o outro día, as dúas semellan bastante fieis ao orixinal, e nalgunhas escenas eran practicamente idénticas. A única disonancia, que debeu ser unha licencia creativa dos autores, foi que ao final Jim Hawkins deixa fuxir a John Silver o Longo, e creo que iso non estaba na novela orixinal, en absoluto.

Saúdos.

Viñetas dende o Atlántico 2026

Un ano máis, en agosto e na Coruña, os amantes do cómic teñen unha cita moi importante no salón Viñetas dende o Atlántico. Celébrase dende o ano 1998, sempre dura unha semana (de luns a domingo) e cada vez ocupa máis sedes para as exposicións e actividades asociadas. Dende o comezo ata hai tres anos a dirección do salón foi do insigne Miguelanxo Prado, e a deste ano xa é a terceira edición dirixida polo inesgotable Manel Cráneo.

O luns pola tarde xa fun facer as miñas típicas compras, en Demo Editorial, Chili com Carne, Anillo de Sirio e algunha máis que pode caer. Gasto uns cartos, pero tamén é certo que é o único momento do ano en que me preocupo polo mundo do cómic. O meu outro gasto cultural anual é o Culturgal, onde xa poden caer cousas en formatos moi variados.

Xa visitei case todas as exposicións deste ano, que eran gratuitas e que xa estaban abertas (inusualmente unha delas non abre ata o venres, aínda que despois están todas abertas ata finais de setembro). Están en todas estas sedes: Kiosco Alfonso, Sala Palexco, Palacio Municipal de María Pita, Sala Salvador de Madariaga, Casa Museo Picasso, Casa Museo Casares Quiroga, Casa das Ciencias, Casa Museo María Pita, Fundación Luis Seoane, Bibliotecas Municipales e Círculo de Artesanos, ademais dalgúns bares e pubs. Tamén haberá actividades relacionadas co cine, música, podcast... ademais de encontros profesionais.

Nesta edición os temas das exposicións son moi variadas, como sempre. Vin cómics palestinos (algúns feitos en árabe que se len noutra orde, claro), hai bastantes sobre memoria histórica (dende múltiples puntos de vista), sufraxistas, homosexuais, o Labañou dos anos 70, guerra civil e posguerra, Caridad del Río (a nai do asasino de Trostski, que era unha espía soviética), fíxome moita graza Archimboldo Roque (personaxe de Jacobo Fernández Serrano), e viñetas sobre eclipses (aproveitando a data).

Para rematar, o máis novidoso deste ano, que me pareceu moi brillante pero seguramente non é moi visible aínda, é que liaron a algúns dos socios da Asociación Galega de Artesáns, que están expoñendo tamén en Mostrart, para que fixeran algúns personaxes ou esceas dos cómics expostos.

Saúdos.

Lorca, morte dun poeta (serie)

Uns días antes vin a película baseada nesta serie, e como a serie é breve, decidín facer o esforzo de vela completa. En total, son unhas 6 horas, e a película que vin o outro día era máis ou menos equivalente aos dous últimos capítulos, ou sexa, unhas dúas horas. E así podía saber máis cousas sobre a vida de Lorca, xa que os últimos capítulos estaban baseados no seu último mes de vida, que xa foi suficientemente convulso.

"Lorca, morte dun poeta" (tanto a serie como a película) foi dirixida por Juan Antonio Bardem en 1987. No elenco da serie podemos destacar a Nickolas Grace (obviamente), Fernando Chinarro e Margarita Lozano (pais), Diana Peñalver (a súa irmá Concha), Amparo Baró (a criada), Ángel de Andrés (Ramón Ruiz Alonso, o que o denunciou), Manuel de Benito (Luis Rosales) e José Manuel Cervino (comandante Valdés, quen mandaba en Granada). Nos primeiros capítulos aparecen bastante Máximo Astray (Rafael Alberti), Nuria Espert (Margarita Xirgú), Tito Valverde (Luis Buñuel) e Fernando López Veloso (Salvador Dalí).

As temáticas dos seis capítulos son as seguintes:

- Primeiro: Ata os 20 anos, infancia e adolescencia. Tiña un grande talento musical, sobre todo para tocar o piano, e intentou ir a París para seguir cos estudos musicais, pero os pais esixíronlle que sacara algunha carreira universitaria.

- Segundo: Os cinco anos seguintes, cando vai á Residencia de Estudiantes de Madrid, e alí coñece, entre outros, a Dalí e Buñuel.

- Terceiro: Os tres seguintes anos, onde se distancia de Dalí, o seu primeiro grande amor, que se foi a París, e namora do escultor Emilio Aladrén.

- Cuarto: Remata a ditadura de Primo de Rivera, chega a República e sae de xira coa Barraca, o grupo de teatro universitario que leva o teatro por toda España.

- Quinto: Gaña as eleccións a Fronte Popular e o ambiente no país complícase moito. Decide deixar Madrid e volver a Granada, a súa familia xa está na finca da aldea.

- Sexto e último: é apresado por unha denuncia falsa chea de rancor, e nin sequera os contactos dos irmáns Rosales, que eran cabeciñas da Falanxe en Granada, conseguen evitar o seu fusilamento.

Como cousas curiosas da serie, diremos que todos os capítulos comezaban co mesmo fragmento de dous minutos que daba final á serie, no que se veía como sacaban do cárcere a Federico e aos tres compañeiros que estaban con el nese momento, un profesor e dous banderilleiros.

Tamén se trata algo o tema da súa homosexualidade. Recoñece que tivo mozas nos primeiros anos, pero non chegou a ningunha relación sexual, pero si tivo relacións con homes. Na serie escóitase falar de tres dos seus catro amantes coñecidos. O último foi en Granada nos últimos meses de vida, e non me soa que o mencionen en ningún momento.

Saúdos.

A soidade do inquisidor

Acabo de rematar unha novela que levaba un par de anos na miña casa esperando para ser lida (normalmente agardan máis dese tempo, non dou feito). Titúlase "A soidade do inquisidor" e o autor é Alberte Blanco Casal. Non é a mellor de historia pero depara unhas horas de amena lectura.

Está ambientada na zona de Verín na segunda metade do século XVI, con Filipe II reinando en España e intentando fusionarse con Portugal. Interveñen diferentes estamentos: por unha banda a condesa de Monterrei, viúva pero con iniciativa; un colexio xesuíta en Monterrei no que exercen ou estudan varios dos protagonistas da historia; a Inquisición, sempre intrigando e neste caso decantándose moito máis polos dominicos, os grandes rivais teologais dos xesuítas no momento; e por se non chegara con todo isto, unha confraría que fai estrañas xuntanzas panteístas algunhas noites polos bosques da contorna. Non está mal, como vedes.

No momento que se narra prodúcense as mortes de dúas mulleres na comarca, en estrañas circunstancias e de forma violenta. Non está claro se teñen relación coas xuntanzas nocturnas, que moitas persoas da zona non saben que se producen. A Inquisición aparece alí por unhas denuncias contra un dos sacerdotes do colexio xesuíta, pero en principio non teñen nada que ver coas xuntanzas nocturnas. Por certo, a Inquisición manda primeiro a un fiscal galego bastante sensato e comprensivo, aínda que tamén sagaz nas súas investigacións. Pero nalgún momento tamén chega o seu superior, un fanático vallisoletano que lembra moito ás policías e exércitos das ditaduras, que inventan probas e torturas para que haxa confesións dos feitos que coincidan coas teorías que aniñaban na súa cabeza.

Saúdos.

A illa do tesouro (película 1972)

Hai uns días lins unha banda deseñada coa historia de "A illa do tesouro", para min unha das mellores novelas da historia, e entroume morriña por vela en cine de novo. Pensaba que en Youtube habería varias versións antigas moi xeitosas (porque fixéronse xa moitas versións en cine desta historia). Pero non tiven moita sorte, porque a versión que vin tiña unhas certas eivas. Acabo de localizar a versión máis clásica ben dobrada ao castelán, ao mellor cúrome un día destes.

Esta versión cinematográfica de "A illa do tesouro" foi participada polo Reino Unido, Francia, Italia, Alemaña e España en 1972 (moi habitual naquela época). Non está moi claro quen a dirixiu, semella que John Hough, pero nalgúns sitios tamén consta Andrea Bianchi (que asinaba como Andrew White para o mercado anglosaxón), pero noutros di que iso constaba só a efectos fiscais porque era unha coprodución. Vaia lío. En canto ao elenco, os dous papeis principais eran para Orson Welles (Long John Silver) e Kim Burfield (Jim Hawkins). O resto está repartido entre as outras nacionalidades da coprodución.

A historia seguro que xa a coñecedes. Pois a dobraxe a español latino que hai que sufrir en Youtube é terrible. Subírona hai pouco a Youtube, polo tanto non descarto en absoluto que a fixeran con intelixencia artificial, e o resultado é máis que nefasto. A ver se vexo pronto esa versión do clásico de 1934 ben dobrada a castelán peninsular, que ten moita mellor pinta e que xa debín ver hai moitas décadas.

Saúdos.

Lorca, morte dun poeta (película)

En RTVE Play está dispoñible "Lorca, morte dun poeta" en dous formatos. O máis coñecido é a miniserie de 6 capítulos (que estaban botando o outro día na televisión, por iso a lembrei). Pero o outro día descubrín que tamén a hai en formato película. Acabo de saber que esa película máis ou menos condensa os dous últimos capítulos da serie, aproximadamente o último mes de vida. Xuraría que non a vin no seu momento, cando saíu, a finais dos anos 80.

Pero algo que sempre me chamou a atención é porque escolleran a un actor inglés para facer de Federico García Lorca. Non o sei, pero sospeito que algún actor español ou hispanoamericano habería, que cun pouco de maquillaxe, puidera parecerse minimamente a Lorca como pasaba con Nickolas Grace. Acabo de saber que naquela época tiña certa fama por ter participado na serie "Retorno a Brideshead", e que ter a ese actor aí garantizou a venda da serie ás televisións inglesas e estadounidenses. Era cousas dos cartos.

"Lorca, morte dun poeta" (tanto a serie como a película) foi dirixida por Juan Antonio Bardem en 1987. Non digo que o elenco cambie demasiado, pero pode ser que na serie aparezan ao longo da vida de Lorca personaxes variados que xa non están na película, que só trata dos dous últimos capítulos. No elenco da película que vin eu podemos destacar a Nickolas Grace (obviamente), Fernando Chinarro e Margarita Lozano (pais), Diana Peñalver (a súa irmá Concha), Amparo Baró (a criada), Ángel de Andrés (Ramón Ruiz Alonso, o que o denunciou), Manuel de Benito (Luis Rosales) e José Manuel Cervino (comandante Valdés, quen mandaba en Granada).

Non é que haxa que contar moito desta historia. A película céntrase no seu último mes de vida, dende o 12 de xullo ata a morte, que foi o 18 de agosto. Chámame a atención a data, porque sei que, por exemplo, en Galicia, no 17 e 18 de agosto tamén mataron a moitos dos líderes políticos da oposición, como Alexandre Bóveda ou Ánxel Casal. Do cal deduzo que cando ía un mes de golpe militar decidiron que non se botaban atrás e que había que pisar o acelerador ata un punto de non retorno.

Vese como Federico marcha de Madrid, despois de facer a primeira lectura de "A casa de Bernarda Alba", porque ve que a cousa se está poñendo moi fea, e decide ir á casa familiar de Granada onde están xa todos. Agora resulta moi doado saber que a cousa ía ben en serio e que o nivel de brutalidade ao que ían chegar os golpistas era moi elevado, e todos pensaron que alí non lle pasaría nada.

Pero despois dalgunhas visitas da Garda Civil, bastante salvaxes, para buscar a outros veciños da zona por razóns non moi relevantes, xa se decataron que era mellor buscar un refuxio máis seguro. Así que decidiu ir a casa de Luis Rosales, e este e a súa familia aceptaron encantados. O máis paradoxal disto é que nesa casa todos eran falanxistas, pero adoraban a Federico, porque estivera alí moitas veces e tiña grande amizade con Luis, tamén poeta. E a ningún deles se lle ocorría pensar que Federico fora un perigo para ninguén. 

Pero deu igual, alí foron buscalo, con grande disgusto e protesta da familia Rosales. A causa principal foi unha denuncia de Ramón Ruiz Alonso, ex-deputado da CEDA, que comezou a poñer todo tipo de acusacións sobre Federico. Os Rosales dicían que todas aquelas cousas eran inventos e que sería moi doado demostrar que eran falsas, pero dá a impresión de que ninguén se tomou o máis mínimo traballo de facer ese esforzo, e uns días máis tarde decidiron fusilalo, xunto a un profesor e dous banderilleiros. Polo que se ve na película e serie, o comandante Valdés, o cargo máis alto que controlaba Granada, chamou a Queipo de Llano a Sevilla, para asegurarse de que non se cargaba a ninguén demasiado importante (Lorca era un poeta coñecido mundialmente).

Saúdos.

O asasino do calendario

Esta película debín atopala en Amazon Prime. Debín ver outras veces que estaba no seu catálogo, pero non lle prestei demasiada atención. Esta vez debeulle favorecer o feito de que dura só hora e media (tristemente, ese é un criterio que aplico con demasiada frecuencia). Recoñezo que me sorprendeu algo o xénero, porque trata dun asasino en serie, pero a película ten tintes de comedia (están chalados estes estadounidenses). Outra cousa curiosa é que o asasino en serie, que é apresado nunha das últimas escenas, e dun xeito moi peculiar, parece estar interpretado por un actor branco bastante irrelevante, pero que nesta película levaba a cara pintada de negro, na única escena na que se lle recoñece minimamente. Tamén me chamou a atención que se fala máis das relacións persoais entre os principais personaxes que ao asasino en si. Resólvese o caso, en parte, coa axuda dun ordenador NEC, xa que está ambientada a película a finais dos anos 80.

"O asasino do calendario" (o título orixinal era "O home de xaneiro") foi dirixida en 1989 por Pat O'Connor. O elenco ten a bastantes figuras, como Kevin Kline, Susan Sarandon, Mary Elizabeth Mastrantonio, Harvey Keitel, Danny Aiello, Rod Steiger e Alan Rickman.

Dada a estraña historia que se conta aquí, véxome obrigado a dividir a crónica en dúas partes. A primeira parte, e breve, trata sobre o asasino en serie, que eu pensaba que era o tema principal, pero non o parece. O caso é que no día de fin de ano en Nova Iork dúas amigas están celebrando a festa. Pouco despois de despedirse, unha delas morre estrangulada por un tipo. A cidade entra en shock porque non é, nin moito menos, o primeiro crime dese tipo. A outra amiga era a filla de alcalde, que o pasa moi mal porque pensa que perfectamente podía ser ela a vítima.

O que a xente non sabe é que ese ía ser o penúltimo crime da serie, e que o seguinte e supostamente último se produciría poucos días despois (uns cinco). O intelixente investigador que o descubre e resolve, coa axuda dun colega e un ordenador cos seus correspondentes programas, chega á conclusión de onde será e cando seguindo curiosos métodos matemáticos e musicais (ou sexa, tamén matemáticos) que o fan pasar por un tipo excéntrico. Pero acaba resultando efectivo, resolve o caso e incluso apresa el mesmo ao asasino. O día anterior ao do último intento de crime (que non chegou a consumarse pola pericia do investigador) houbera un caso parecido, que si rematou en crime e en suposto suicidio do asasino. Pero o investigador, coa súa perspicacia, dixo que aquel non era o asasino senón un vulgar imitador.

E agora podemos falar dos personaxes principais da película e as relacións entre eles, que realmente semellan o máis importante da película:

- Nick Starkey: o investigador principal. Ao comezo da película era bombeiro, xa que dous anos antes o botaran da policía polos conflitos que ía creando. Cando a serie de crimes avanza e a policía non é capaz de resolvelos, o alcalde obriga a que Nick sexa readmitido no corpo de policía, pero iso reabre vellas feridas. Ademais disto, é moi excéntrico e usa métodos moi pouco convencionais, e iso non fai as cousas máis fáciles no corpo de policía.

- Frank Starkey: é o xefe de policía, encargado do caso. As súas relacións co seu irmán non son nada boas, pero ten que tragar con que Nick volva á policía para resolver o caso que el non é capaz de rematar.

- Christine Starkey: a muller de Frank pero que estivo liada con Nick, e semella que aí segue habendo algo entre os dous, pero nunca queda demasiado claro. Só co que levamos ata aquí, xa vedes que hai movidón.

- Eamon Flynn: o alcalde de Nova Iork, que se ve obrigado a reclamar de novo a Nick na policía, porque independentemente da súa indisciplina, era o axente máis brillante.

- Bernadette Flynn: a filla do alcalde, que se libra do penúltimo crime por pouco, e que acaba liándose con Nick, así que todo se lía máis. Ademais, fai de señuelo no último intento de crime, para apresar ao asasino.

- Vincent Alcoa: capitán de policía, que non soporta a Nick, e que non quere aceptar a orde dos seus superiores para que Nick volva á policía, pero ten que tragar con ela, pero intenta poñer todas as trabas posibles.

- Ed: colega de Nick co que semella compartir piso, é pintor (artista) pero tamén sabe traballar con ordendores, que son os que axudan a resolver o caso.

Saúdos.

Os crimes da Academia

Buscando algo visible en Netflix, atopei esta pelicula, pola que xa pasara máis veces, pero esta vez deille a súa oportunidade. O seu título orixinal é "Ollo azul pálido", que coincide do da novela na que está baseada. Neste caso, o título orixinal non di apenas nada (menciónase de pasada na película, pero tampouco semella tan relevante), e a versión do título en España xa di algo máis sobre a trama, xa que con "Academia" refírese á Academia Militar de West Point.

"Os crimes da Academia" foi dirixida por Scott Cooper en 2022. No elenco destacan Christian Bale, Harry Melling, Gillian Anderson, Lucy Boynton, Charlotte Gainsbourg, Toby Jones, Harry Lawtey e Robert Duvall, que fai un pequeno papel para Robert Duvall (para que foi o seu derradeiro, con máis de 90 anos, incluso non era moi doado de recoñecer). Unha das curiosidades da historia é que un dos personaxes principais é Edgar Allan Poe, que efectivamente estivo en West Point naquela época.

O caso é que na academia de West Point prodúcese o estraño asasinato dun cadete, e obviamente queren resolvelo axiña para que a institución non perda prestixio. O cadete aparece aforcado nunha árbore, pero ademais extraéronlle o corazón dunha forma bastante limpa, semella obra dun profesional da medicina ou algo así.

Como os responsables da Academia non deben verse capacitados para resolver o estraño caso, deciden contratar a Augustus Landor, un veterano e eficiente detective, ademais de alcohólico, que ten moito prestixio. Cando acepta o caso, pide que lle axude un novo cadete de West Point chamado Edgar Allan Poe, que semella interesado no tema e con boas aptitudes para ese tipo de tarefas.

Algúns días despois dase un caso parecido, pero neste caso, o cadete aparece aforcado, sen corazón e sen os xenitais. Nese mesmo intre, un terceiro cadete desaparece da Academia, e todos deducen que, por algunha razón, el sabía que sería o terceiro da serie, porque debeu participar cos dous anteriores nalgún evento, e decidiu fuxir antes.

Van descubrindo cousas e todos os focos céntranse na familia Marquis. O pai é o forense da Academia que fixo as autopsias dos cadetes e Poe namora da filla, que sufre algo así como convulsións epilépticas. A nai e o fillo tampouco semellan boa xente, son moi ambiguos e non se prestan aos interrogatorios, sempre semellan estar escondendo algo. Acábase descubrindo que toda a familia participa, en maior ou menor medida, en rituais de maxia negra para intentar curar as convulsións da filla, e iso explica as anteriores mortes.

Cando isto sucede, ainda queda media hora de película, e a min xa me estrañou. E nese intre pasa algo que me gusta moito (e que xa dixen aquí máis veces). Un dos personaxes decátase dunha coincidencia que ninguén máis viu, e iso dálle un xiro total á historia. Por suposto, non vou desvelar en que consiste, para que a vexades.

Saúdos.

Crónica dun asasino en serie

Varias das últimas veces que me pasei por RTVE Play estaba esta película, e semella que as referencias non eran malas, así que me animei a vela. Ademais, este tipo de temáticas son moi comúns na cultura anglosaxona (descoñezo se é por obsesión ou porque é unha figura moi común nas súas sociedades, prefiro non sabelo). Nos outros países, por exemplo en Europa, onde copiamos moito a cultura audiovisual anglosaxona, tamén se fala bastante deste tipo de casos (por aquí non me soa que existan apenas casos, así que debe ser só postureo, para gustarlle á metropoli). 

Pero me chamaba moito a atención como podía tratarse un tema destes nun país como Corea do Sur (no Norte xa debe ser divertido de máis). Aínda flipei máis cando me enterei que Corea do Sur, que agora é un dos motores da economía capitalista, tivo unha dictadura militar durante algo máis de 25 anos, que rematou na época na que está ambientada esta película (algo de influencia ten na historia). Acabo de ver que, efectivamente, hai uns meses un primeiro ministro intentou implantar de novo unha lei marcial, e botárono abaixo, así que aínda non debe ser unha democracia plenamente consolidada.

"Crónica dun asasino en serie" ("Lembranzas dun asasino" no orixinal) foi dirixida por Bong Joon-ho (foi tamén o director de "Parásitos", polo tanto debe ser unha das estrelas do cine surcoreano, intúo) no ano 2003. Atención, a película está ambientada en 1986, un ano antes de que rematara a dictadura militar. Nótase en que a policía ten moi pouco prestixio entre a poboación pero téñenlle moito medo, porque poden conseguir a confesión de calquera polo medio que sexa. Os papeis principais son para os policías que investigaron os crimes, e foron para  Song Kang-ho, Kim Sang-kyung, Kim Roi-ha, Song Jae-ho e Byeon Hie-bong.

Nunha provincia máis ben rural de Corea do Sur, no ano 1986, estanse producindo estraños asasinatos de mulleres que parecen seguir estraños rituais, que incluén maniatar á vítima coa súa propia roupa interior. Prodúcense varios nun prazo de tempo moi breve, sempre en noites chuviosas. 

Varios detectives locais investigan os casos pero con moi pouco éxito e métodos moi discutibles, forzando a confesión a posibles sospeitosos por medio da tortura (incluíndo artes marciais, como patadas voadoras ao peito no medio dun interrogatorio, flipante). Entón chega de Seúl un detective máis novo, con estudios universitarios e novos métodos, que obviamente non ve con bos ollos a brutalidade da provincia. Está claro que vai haber friccións entre as dúas metodoloxías, que nalgún momento acaba en pelexa, como era previsible.

Van descubrindo cousas, ás veces coa axuda das mulleres da comisaría, e chegan a un posible sospeitoso, este si moito máis factible, que pide nunha emisora que poñan unha determinada canción cada noite que hai un deses asasinatos. Pero no final da película sábese que o ADN non garantiza a súa culpabilidade (naquela altura en Estados Unidos xa había probas do ADN, en Corea do Sur aínda non).

A película remata de forma curiosa, xa en 2003, co detective local principal, que agora xa non é policía, achegándose ao escenario do primeiro asasinato do que tivo que encargarse. Alí aparece unha alumna que volve á súa casa, e dille que pouco tempo despois pasou outro home por alí, que lle dixo que moito tempo antes "fixera alí mesmo algo". Digo isto porque este foi o primeiro caso dun asasino en serie en Corea do Sur. A maioría dos asaltos (porque non todos remataron en morte) tiveron lugar entre 1986 e 1991, e quedaron sen resolver. O culpable violou e matou á súa cuñada en 1994, e aproveitou para recoñecer todas esas mortes.

Saúdos.

Pánico no Transiberiano

Hai uns días pasoume unha cousa curiosa buscando novas películas. Hai moitos anos oín falar con paixón dun escritor estadounidense chamado H.P. Lovecraft. Dicían que as súas novelas de terror eran moi interesantes. Pola razón que fora, aínda que o personaxe me interesa, aínda non me animei a ler ningunha das súas novelas ou relatos, pero algunha vez caerá. Pero un día destes lembreime del e quixen ver algún documental sobre a súa vida e obra para intentar entender a mitomanía que arrastra. E intentei ver algunha película baseada neles, pero non foi doado. O máximo que atopei foi unha lista de películas "lovecraftianas" en Youtube e cheguei a esta que comento neste artigo, que me resultou amena de ver.

"Pánico no Transiberiano" (o título orixinal era "Horror Express") foi unha produción británica e española do ano 1972 dirixida por un tal Eugenio Martín (vaia, vin outra obra súa, a serie "Juanita La Larga"). No elenco había estrelas anglosaxonas como Christopher Lee, Peter Cushing ou Telly Savalas, e outras españolas como Silvia Tortosa ou Helga Liné. Tamén chama a atención Alberto Mendoza, un actor arxentino que naquela época actuaba moito en España, e que nesta película facía un papel que lembraba moito a Rasputín, e que por momentos parecía o mítico actor español Paul Naschy.

A historia é un disparate, pero resulta divertida de ver. Un antropólogo británico atopa en China a comezos do século XX o cadáver conxelado dun humanoide que cre que lle vai servir como proba para demostrar a certeza da Teoría da Evolución de Darwin. A súa intención é levalo en secreto nunha caixa grande no Transiberiano. Xa antes de partir, na estación de Pekín (que ten toda a pinta de ser a de Delicias en Madrid), se produce un primeiro incidente, cando un ladrón que intenta roubar a caixa, queda morto e cos ollos en branco.

No tren vai moita xente que lle aporta moita chicha á historia. Por exemplo, vai outro médico británico que é amigo pero tamén algo rival do antropólogo antes mencionado. E sobre todo, un conde polaco e unha condesa rusa, que van acompañados por un místico chalado (que se parece a Rasputín). O médico inglés, moi curioso por saber que poder levar o outro na caixa, soborna ao encargado do vagón de equipaxes para que mire no interior, pero é a segunda víctima, e ademais o humanoide consegue escapar da caixa. 

Xa estrañados por tantas mortes, fanlle no propio tren unha autopsia ao empregado do vagón, e ven que o seu cerebro está totalmente liso no seu exterior, polo tanto está totalmente baleiro de contidos e recordos. Chegan entón á conclusión de que a "criatura", cando ataca a outra persoa, aparte de matala e cegar completamente os seus ollos, absorbe os seus recordos e coñecementos. Por iso conseguiu saír da caixa, porque a súa primeira víctima era un ladrón que sabía forzar pechaduras.

Co desenvolvemento da historia, vaise sabendo que esa "criatura" realmente é un habitante doutro planeta ou galaxia que foi deixado no noso planeta hai millóns de anos (aquí debe estar a relación con Lovecraft que algúns viron), e que lembra todo o que absorbe das súas vítimas, e que o consegue mediante uns ollos luminosos que só poden percibirse na escuridade. Nun determinado momento, apagar as luces é o método que utilizan para localizalo, cando sospeitan que pode estar xa no corpo dunha nova víctima pero non conseguen velo.

E non vou desvelar moito máis, porque pasan moitísimas cousas, e iso que a película é curta, non chega nin a 90 minutos. A criatura vai pasando dun personaxe a outro, vai conseguindo cousas como resucitar como zombis a persoas ás que matara previamente. A conclusión final da película é trepidante.

Para min foi un pequeno descubrimento, así que recomendo vela, porque non se pasa nada mal.

Saúdos.