Esta película do ano 2001 protagonizada por Antonio Banderas e Olivia Williams, e dirixida por Jonas McCord (parece que se dedicou principalmente a producir, esta foi a única que dirixiu) cheguei incluso a vela no cine cuns colegas. Non tiña un gran recordo dela, pero tampouco malo, e o tema podería resultar interesante. Tamén está entre os secundarios Derek Jacobi, famoso pola mítica serie "Eu, Claudio".
A historia consiste en que nunha casa de Xerusalén, cando están obrando para facer unha reforma, aparece un antigo sepulcro. A datación e os restos apuntan á época de Xesucristo, e no sepulcro hai un cadáver que foi crucificado, ten unha costela rota, etc. En definitiva, que podería ser o cadáver de Xesucristo, e iso faría tambalearse o cristianismo, porque a resurrección sería unha farsa.
Claro, e todo iso pasa en Xerusalén, onde xa hai líos dabondo entre as etnias e faccións. E se entra a cúpula da Igrexa Católica dicindo que ese non pode ser o corpo de Xesucristo, a cousa ponse fina. Mandan a un xesuita protagonizado por Antonio Banderas, para investigar xunto coa arqueóloga protagonizada por Olivia Williams.
Vanse sucedendo as investigacións, ataques dos ultraortodoxos, dos palestinos, ata un desenlace fatal para o esquelete que imposibilita chegar a unha conclusión científica. Por sorte para nós, espectadores, para que non quedamos con dúbidas, sae un breve plano ao final, cando dinamitan o sepulcro (fan iso para asegurar a paz, flipante) no que saía á luz unha inscrición que aclaraba que o corpo era dun seguidor cristiano, non de Xesucristo. Seguro que alguén pagou para que o final de película fora ese.
O outro día botaban esta película e tiven ganas de vela. Soábame que, ou xa a vira completa, ou vira unha boa parte. Algunhas cousas do final soábanme moito, pero algunhas do principio non, do cal deduzo que a vez anterior debín collela xa comezada. É acción e adrenalina pura estadounidense, desas historias incribles que non pasan en ningún sitio pero alí son factibles, porque están moi chalados.
Foi dirixida en 1994 polo holandés Jan de Bont, que dirixiu moi poucas películas, e todas deste tipo. O protagonismo está repartido entre Keanu Reeves (ten unha forma moi estraña de correr), Sandra Bullock e Dennis Hopper. Hai un reparto coral de secundarios, pero teñen bastante pouca presenza.
Antes de contar a historia, faremos un par de consideracións. Toda a historia xira en torno a un antigo policía, xa xubilado ou algo así, que está moi cabreado por algo que non se aclara pero dá igual, porque nese país xustifican calquera estupidez destas. Por algunha razón, quere que as autoridades lle paguen un rescate de varios millóns de dólares, por algo que só sabe ou entende el. E como non o fan, comeza a cometer atentados, poñer bombas e cousas así. Inexplicable, pero en Yankilandia lles parece lóxico e normal. A outra consideración é que a película ten varias partes (ou sexa, chantaxes do policía chalado). Pero a máis duradeira e que ocupa a maioría da metraxe é a que lembramos todos, a do autobus. Pero antes e despois desa seguía o tipo tocando as narices.
A película comeza coa primeira chantaxe do policía chalado. Nun rañaceos onde está a sede dunha grande empresa, decide poñer unhas bombas nun dos ascensores. Chegan alí os bombeiros e tamén a policía de Los Angeles (por haber bombas) e un mini-comando formado por Keanu Reeves e Jeff Daniels consegue sacar de milagre aos viaxantes no ascensor atacado, xusto antes de que caia. Pero conseguen localizar ao terrorista, que tiña que estar cerca, e enfróntanse a el, que consegue escapar.
Ao tipo, isto non lle fai nada de graza. Pouco máis tarde, ponlle unha bomba a un autobus que vai baleiro e que ía conducido por un colega do policía Jack Traven (Keanu Reeves), colega co que estaba charlando un par de minutos antes. O policía achégase á carreira ao autobus en chamas, no que obviamente é imposible salvar ao conductor. Ao fondo soa unha cabina de teléfono. Ao policía, por algunha estraña razón, se lle ocorre coller o teléfono (non tiña nada mellor que facer nese momento) e, mira ti por onde, era xusto o policía chalado, que sabía que ía contestar. E dille que se iso lle pareceu pouco, hai un autobus na cidade que leva unha bomba posta por el, que se activará cando pase da velocidade de 50 millas por hora, e que estoupará se baixa desa velocidade ou se sacan a alguén do autobus.
Localizan o autobus nunha das ateigadas entradas da cidade, onde se forman continuos atascos. Facendo barbaridades consegue meterse no autobus. E por unha estraña circunstancia, pero común nese país de tolos, o conductor (que ten moita pinta de aborixen australiano) acaba recibindo un disparo, o que obriga a que conduza a partir dese intre unha viaxeira, protagonizada pola moi mona Sandra Bullock. Esta é a parte máis coñecida e extensa da película. Intentan desactivar a bomba meténdose o policía debaixo do autobus, pero está a piques de ser atropelado polo mesmo. Conseguen desviarse para as pistas do aeroporto e alí aminórase o perigo pola baixada de velocidade, porque alí non hai atascos. Descubren que puxera unha cámara dentro do autobus, e por iso sabía todo o que pasaba, e a trucan para que pareza que non se move ninguén, pero realmente conseguen sacar a todos os viaxeiros do autobus, que acaba estrelándose contra un avión que andaba polo aeroporto.
Para intentar pillar ao chalado, organizan unha entrega "falsa" dos cartos, pero o tipo é aínda máis listo ca eles, e fixo un burato por debaixo da papeleira onde había que deixar o paquete. E ese burato leva aos túneles do metro, onde ten lugar a terceira e última parte. Ao final, quedan os tres protagonistas sós nun vagón de metro que vai descontrolado a estrelarse, pero non fai exactamente iso. O chalado morre, pero como hai unha película "Speed 2" (que non vou ver, supoño, ou pode que si), non sei que se inventarían esta vez.
Levan varias semanas botando no espazo de cine clásico da 2 un miniciclo (supoño) sobre Paul Newman. Ou iso me pareceu ver nun anuncio previo. Pero á hora de escribir esta crónica botaron as películas que protagonizou con Robert Redford. Non sei se seguirán así ou haberá outras nas que estea Newman só.
A primeira das que proxectaron foi "O golpe". Foi dirixida por George Roy Hill en 1973, e o protagonismo foi para Paul Newman e Robert Redford como estafadores, e para Robert Shaw como estafado. Pero é unha película moi coral e bastante incrible, porque contratan a un mogollón de estafadores para timar a un tipo, e por unha cantidade que é grande, pero tampouco é para tanto, dada a montaxe.
Os dous protagonistas eran ladróns e estafadores que non se coñecían entre sí. Traballaban no estado de Illinois, pero en diferentes poboacións, e tiñan un amigo común chamado Luther, que foi asasinado polos esbirros dun banqueiro e mafioso chamado Doyle Lonegan. Entón xúntanse para intentar timalo, en homenaxe ao seu amigo.
Chégalles a noticia de que ten costume de xogar unha timba de póker moi potente nun tren. Conseguen billetes para ese tren, e sobornando ao revisor, conseguen que lles consiga unha praza na partida desa noite. Con boas ou malas artes, o ratero protagonizado por Paul Newman consegue desplumar a todos, especialmente ao banqueiro. Este queda escocido, e entón entra en xogo o estafador protagonizado por Robert Redford. Que consegue que pique o cebo, e cítanse para apostar ás carreiras de cabalos uns días máis tarde.
Xa confirmado que o magnate pica, contratan a mogollón de xente para simular que teñen un local de apostas ilegais, alquilan algún local máis, con algún contacto conseguen saber os resultados das carreiras reais e pásanlle os soplos ao magnate para que se confíe. E na farsa final, moi ben orquestrada, sácanlle unha cifra grande, como medio millón de dólares, ou algo así.
Pero o que dicía, en calquera caso, resulta máis que incrible que a tremenda montaxe, na que hai involucradas tantas persoas, non fallara por algures. Pero claro, é cine, a mentira en estado puro.
Desta película oín falar moi ben en moitas ocasións nos últimos anos, e o outro día tiven a sorte de que a botaban na 2, sen cortes publicitarios. Da ficha técnica podemos dicir que foi dirixida e protagonizada en 2008 por Clint Eastwood (o resto do elenco é moi pouco coñecido, polo menos para min), que nos últimos anos está facendo moitas películas moi valiosas cunha sensibilidade que non se lle coñecía.
Clint Eastwood encarna a Walt Kowalski, un vello cascarrabias e moi repunante ao que lle acaba de morrer a súa esposa, que era crente moi relixiosa, a diferenza del. Os seus fillos e netos apenas teñen contacto con el, porque é moi desagradable no trato con todo o mundo, e só están intentando quedarse cos seus bens cando chegue a súa morte, que non semella moi lonxana.
Por se non chegara con iso, vive nunha pequena poboación no medio Oeste estadounidense, na que cada vez hai menos brancos e máis asiáticos, e tamén algunha persoa doutras razas, como hispanos ou negros, pero principalmente asiáticos, aos que Walt non soporta, e trata con desprezo. Ou sexa, unha vida moi alegre e un tipo do máis agradable.
Xusto ao seu carón vive unha familia de asiáticos, da etnia "mong". Por un casual, el entra en contacto coa filla da familia, culta e sociable, que non lle importa que Walt se meta con eles. Ten un irmán máis pequeno, chamado Thao, que é moi sensible e que non socializa apenas cos demais, e moito menos con unha banda de asiáticos que merodea polo barrio intentando impoñer as súas andanzas.
Pero eles fíxanse nel e o presionan para que se integre na banda. Moi en contra dos seus intereses, el intenta facelo, suponse que sobre todo por librarse deles. E a banda pídelle que lle roube ao seu veciño Walt un coche fantástico que ten gardado no garaxe, un Ford Gran Torino dos anos 70. Walt traballou nesa fábrica e despreza a un dos seus fillos por vender coches xaponeses.
O rapaz intenta roubar o coche, pero obviamente fracasa, porque ten moi poucas luces, e aínda menos para roubar coches. Walt píllao "in fraganti". Pouco despois, os da banda veñen á casa dos veciños para intentar render contas do roubo frustrado, e Walt defende a todos cunha escopeta.
E aí dá o xiro a película. A familia asiática comeza a apreciar e venerar a Walt (para a súa sorpresa) e, como pago por salvar a Thao, deixan que faga uso dos seus servizos durante varias semanas, nos que fan reparacións nas casas veciñas, e cousas parecidas que reconcilian a todo o barrio.
Pero os da banda non están dispostos e seguen presionando, meténdose con Walt e coa familia asiática, porque eles queren dominar o barrio. O sacerdote do barrio e a familia son conscientes de que a cousa se está quentando e pode acabar moi mal. E efectivamente é así, pero como o final é bastante sorprendente e a película non ten moitos anos, non volo contarei.
Interesante película. Insisto, Eastwood, ao que eu e moitos tiñamos catalogado como dereitoso ou fachoso, estase destacando nos últimos anos por películas ben curiosas como esta ou "Million dollar baby", que chaman bastante a atención polos seus valores e xiros argumentais.
