sábado, 14 de novembro de 2020

Jason Bourne

 Nalgún momento do pasado vin algunha película da saga sobre Jason Bourne, agora mesmo non lembro cal foi. E non me desagradou demasiado. A min se me conquista con certa facilidade se na mesma historia aparecen escenas en diferentes lugares do mundo, debe ser a paixón por viaxar. Así que me crucei con "Jason Bourne" e animeime a vela.

Pero coido que xa non vou picar máis. Aparte desa ansia viaxeira, nas películas desta saga hai bastante violencia (nalgúns casos, algo gratuita), e sobre todo, xa estou cheo desa paranoia estadounidense polos axentes dobres ou triples da CIA ou do FBI, aos que lles pasa algo raro, e de súpeto convértense en super-inimigos da nación, son perseguidos por todas estas axencias e todas esas caralladas que xa veríades máis veces. Están totalmente vixiados, todas as comunicacións do planeta intervidas, pero eles son listísimos, e conseguen escapar de trampas terribles, e todo iso para que prevaleza a "verdade"... ou sexa, estupideces que só caben na cabeza dun estadounidense. Así que esta foi a última.

Creo que a crónica da película non vai moito máis alá diso. A CIA descobre que Jason Bourne segue vivo, e lembran que agora é perigosísimo e que hai que eliminalo (eles pensaban que xa o fixeran). En diferentes lugares do planeta (agora lembro Islandia e Atenas), el ou algún dos seus cómplices, é perseguido ata a morte, que lle está rondando sempre pero nunca chega. Algúns da CIA pretenden negociar con el e que siga vivo, para que volva ao rego, e outros queren matalo sen remisión, para que non desvele o que sabe. O dito, estupideces estadounidenses.

Saúdos.




Érase unha vez en América

Hai unhas semanas botaban esta película no espazo de cine clásico da 2, no seu horario habitual dos luns pola noite. Pero estaba eu bastante...