Pero... como morren as pegas?

A segunda e última novela que conseguín ler neste entroido paseando por Santiago de Compostela foi "Pero... como morren as pegas?" do escritor ourensán Oscar Guzmán. Unha das cousas máis peculiares deste caso foi como conseguín a novela. 

Oíra falar dela e puiden tela comprado, pero a trama non me chamaba especialmente. Pero o pasado verán descubrín, case de casualidade, cerca da miña casa, un pequeno bar no que tamén se pode comer algo en forma de tapas ou racións, que tiña o nome e todos os rótulos en galego. Un bar na Coruña onde todo apareza e che atendan en galego, non é nada habitual. Así que lle vou facer publicidade, faltaría máis. Chámase "Leria" e está na zona da Cubela, detrás do Corte Inglés, na rúa Travesía de Rianxo.

Pois aparte de todo iso, outra das cousas curiosas que fan é que cada semana sortean unha obra literaria en galego. Fantástica iniciativa que, a verdade, non sei como dá sufragado un pequeno bar de barrio coruñés, que ademais non parece ter millóns de seguidores, polo menos as veces que eu estiven alí. Así que se deixas alí o tiquet da consumición co teu nome e o teu número de móbil, participas no sorteo e pode tocarche. Coa miña boa sorte habitual, xa me tocou o premio a primeira vez que participei (con esta novela como premio). A semana seguinte, casualmente, non quixen participar, para deixarlle o premio a outra persoa, e porque o premio era precisamente a outra novela que lin neste entroido (mirade o artigo que está xusto debaixo), e que xa comprara previamente. Algún tempo despois volvín participar (non lembro cal era o premio nesa ocasión), pero non me chamaron, así que non me tocou. Haberá que pasarse por alí de novo.

A trama é a seguinte. Un magnate ourensán do transporte de mercadorías coñecido como O Pego ten unha grande admiración polo animal coñecido como "pega". Tanto é así que luce unhas luvas con ese deseño, a cor da súa indumentaria habitual é similar á dese paxaro e tantas outras rarezas similares. Cando unha pega aparece extrañamente aforcada na súa casa, algúns interpretan iso como unha ameaza aos seus intereses, e parecen non equivocarse demasiado, porque uns días máis tarde é el mesmo quen aparece aforcado dun xeito similar noutro lugar da súa mansión.

Un equipo de policías de Ourense comezan a investigación, na que parece que os únicos sospeitosos posibles son o seu entorno e grupo familiar. Aí está a súa cuñada, da que estivo moi namorado, pero non é mutuo. Os fillos desa cuñada, sobriños, son uns malcriados cun tren de vida elevadísimo que só se poden permitir porque el o sufraga, despois da estraña morte do seu irmán, que era un dos condutores da súa flota de camións.

Por outra banda está o xardiñeiro, aparentemente fiel, pero é un ex-lexionario que non transmite moita confianza. Despois está unha fermosísima criada e cociñeira, da que se acaba descubrindo na novela algo moi gordo. E rematamos cun detective contratado polo propio empresario, para protexelo e informalo de diferentes circunstancias.

A historia non está mal, aínda que tampouco desvelarei demasiado, por ser novela recente. Pero hai que recoñecer que o final é bastante retorcido, porque sucede unha cousa, pero realmente "contan" outra, teñen unha segunda versión para "as autoridades", e así poder esquivar unha posible sanción ou condena para varias das persoas implicadas. Interesante.

Saúdos.

Ninguén contará a verdade

Neste entroido puiden dedicarme a ler, unha das miñas principais afeccións, polas rúas de Santiago de Compostela, como fago todos os anos. A primeira das obras que abordei foi a grosa novela "Ninguén contará a verdade" de Pedro Feijoo, que ten máis de 600 páxinas na edición de Xerais.

Véndena dicindo que é unha métafora (ou máis que iso incluso) da corrupción política en Galicia (e incluso algo en España) e coido que non está mal tirado o símil. Aínda que cos nomes cambiados, obviamente, parecen ser moi doados de identificar Alberto Núñez Feijoo, Alfonso Rueda, Mar Sánchez Sierra (se non sabedes quen é, investigade, vaia personaxe!!), Juan Carlos Escotet, creo que Bieito Rubido, e máis que agora non lembro ou non souben identificar. E moitas cousas ulen a podre en Dinamarca, e moito máis cerca. É unha obra recente, con certo éxito, e que pode ter aínda moito percorrido, así que non vou desvelar apenas nada. Se credes que no PP hai algo ou moito de corrupción, ides pasalo moi ben léndoa.

Chámame a atención que na parte posterior do libro, faise unha breve sinopse da trama, e fan referencia aos personaxes de dous xornalistas que non aparecen ata que van unhas 300 páxinas de novela. Hai moitos personaxes, algúns baseados en persoas reais e outros que non (creo), 625 páxinas dan para moito.

Saúdos.

A canción do verán

Rematado xa o volume 115 da Biblioteca Galega 120 editada pola Voz de Galicia no ano 2002, co gallo do 120 aniversario da fundación do xornal. Xa só quedan cinco, aquel lonxano obxectivo xa está moi preto.

Este volume era a novela "A canción do verán", do escritor e cantante Vicente Araguas. Araguas foi un dos cantautores que participou no movemento de "Voces Ceibes", a finais dos anos 60, anos de moita rebeldía estudiantil. Obviamente, xa só ese dato o sitúa actualmente cuns 75 anos. Pero ademais é escritor. Cultivou a poesía, o ensaio, a crítica literaria e a tradución, e como pode verse nesta obra, tamén a novela.

Non está mal, lese doadamente e engancha bastante. Basicamente as 200 páxinas da obra contan unha xolda de dous amigos de Ferrolterra que veñen pasar unha tarde á Coruña. Un deles é Fandiño, quen fai de narrador, un solteirón con ínfulas de escritor. O outro é Pacho Fontenla, que ten unha tenda coa súa muller, pero ten moito éxito coas mulleres e socializa moi ben con todo tipos de seres vivos e humanos, como pode comprobarse na obra. Rematada a xolda, volven para casa... e pasa algo.

Saúdos.