O sabuxo dos Baskerville

Remato esta serie de catro artigos seguidos (os tres anteriores deben estar xusto debaixo deste) dedicados a películas da Hammer que botaron nas últimas semanas no CGAI, con esta baseada nunha das historias máis famosas de Sherlock Holmes, a xenial creación de Arthur Conan Doyle. Sospeito que esta si debe ser bastante fiel á historia orixinal, pero non puiden comprobalo. Hai xa décadas que teño un libriño con varios relatos deste personaxe, e estaba convencido que este era un deles, pero trabuqueime. A única referencia que teño é a serie británica da década pasada protagonizada por Benedict Cumberbatch e Martin Freeman. Lembro que este capítulo era parecido, pero non lembro o desenlace.

"O sabuxo dos Baskerville" foi dirixida por Terence Fisher en 1959. Aos tradicionais Cushing e Lee (que esta vez non fai de monstruo, senón de aristócrata) uniuse esta vez André Morell, facendo do Doutor Watson. Como curiosidade, diremos que se usou como castelo dos Baskerville o mesmo que se usou uns anos antes como castelo de Drácula.

Un médico vai a Londres visitar a Holmes e Watson para pedirlles axuda. A saga dos Baskerville está desaparecendo, aparentemente debido a unha maldición herdada dun ancestro que era moi mala xente. Charles, o penúltimo da saga, acaba de morrer devorado por un feroz can, e xa só queda o último da saga, Henry, que vén do estranxeiro.

Reúnense con el en Londres, antes de ir á súa mansión, que se atopa no páramo inglés, e a Henry non parece facerlle demasiada graza a contratación dun detective para parar unha suposta maldición na que el non cre. Pero está a piques de morrer pola picadura dunha tarántula que aparece nunha das súas prendas de forma sorpresiva, e convéncese de que algo raro está pasando.

Watson acompaña a Henry á súa mansión, porque supostamente Holmes ten que quedar arranxando algunha cousa en Londres, pero realmente Sherlock chega alí pouco despois ca eles, e ponse a pasear polo páramo, para intentar entender que está sucedendo alí. Entérase de que por alí anda un presidiario que fuxiu da prisión cercana, e tamén atopa a uns campesinos que viven no medio do páramo, e que teñen unhas actitudes máis ben estrañas.

Acaba descubrindo que o presidiario fuxido é irmán da criada dos Baskerville, e que os campesinos do páramos son descendentes dos Baskerville, e beneficiarios da posible herdanza, e son os que gardan a un enorme sabuxo con fame nunha mina cercana, e sácano de cando en vez para facer fechorías.

Saúdos.

A momia

A terceira película que vin da produtora Hammer no CGAI nas últimas semanas (ver as dúas anteriores xusto nos artigos que están debaixo, e enriba deste estará a cuarta e última) foi esta ambientada (en parte) en Exipto. Non teño nin idea de se hai unha novela orixinal (como si pasaba con Frankenstein e Drácula), pero non me soa, así que aquí si que voaron libres ao inventar a trama, polo que parece.

"A momia" foi dirixida por Terence Fisher en 1959, con Peter Cushing e Christopher Lee nos papeis principais (Cushing de investigador ou creador, e Lee sempre de monstruo terrible), e nos papeis secundarios destaca George Pastell e Yvonne Furneaux (con moi poucas pero relevantes aparicións).

A finais do século XIX, unha familia de arqueólogos formada por un fillo, o seu pai e o seu tío atopan a tumba dunha princesa exipcia, chamada Ananka, que era adoradora do deus Karnak. O fillo ten unha perna rota e entran na tumba só o pai e o tío, a pesar das ameazas dun tipo que aparece por alí. O tío sae un momento para contarlle ao seu sobriño a riqueza do achádego, e dende fóra só escoitan os berros do pai, ao que atopan en estado catatónico, aínda que non saben moi ben por que.

Uns anos máis tarde, xa en Inglaterra, o pai cóntalle ao fillo que foi o que pasou cando quedou só na tumba de Ananka, e tanto el como o tío morre asasinado pola momia. Pero quen é a momia? A momia é o cadáver revivido de Kharis, un antigo sacerdote e servidor de Ananka, que reviviu cando o pai e o tío do arqueólogo (John) entraron na súa tumba. Agora, aquel señor raro que os ameazou cando ían entrar, trasladou a Kharis a Inglaterra, para intentar vengarse dos tres que violaron a tumba da súa princesa.

O único que xa queda vivo é John, e é atacado na súa propia casa pola momia, A muller de John intenta defendelo, e nese momento descúbrese o gran parecido físico entra a antiga princesa Ananka e Isobel, a muller de John, e iso paraliza á momia, que decide marchar. O adorador de Karnak pensa que a momia matou a John, porque raramente falla nas súas operacións.

Pero John vai visitar a ese adorador, que queda sorprendido porque aínda estea vivo, e ordea un novo ataque a John na súa casa. A momia repite o ataque, pero agora xa todos saben que Isobel pode axudar a paralo polo seu parecido con Ananka. Inténtano pero Kharis rapta a Isobel e lévaa a un pantano, polo que xa pasara antes. Alí cercan á momia, conseguen separalos lixeiramente e dispáranlle á momia, que se afunde nas augas.

Saúdos.

Drácula

Seguimos coa saga de películas da produtora Hammer que botaron nas últimas semanas no CGAI, agora chamado Filmoteca de Galicia. Esta serie comezou no artigo anterior (ou sexa, o que está xusto debaixo deste). No caso desta película, en Estados Unidos tiveron que cambiarlle o título a "Horror of Drácula" para que non houbera problemas legais coa película de 1931, protagonizada por Bela Lugosi. De novo, colleron a historia orixinal de Bram Stoker, e tomáronse moitas liberdades para ambientala e adaptala como lles petou, e non o vexo mal.

"Drácula" foi dirixida en 1958 por Terence Fisher, e unha vez máis, os papeis estelares foron para Peter Cushing e Christopher Lee. Entre os secundarios, ten un papel relevante Michael Gough (vaia, penso que é a primeira vez que o vexo "de novo", xuraría que sempre o vira xa maior en películas), John van Eyssen (fai de Jonathan Harker, pero dura pouco), e unhas cantas mulleres que acaban seducidas por Drácula, como Melissa Stribling, Valerie Gaunt, Carol Marsh e Janina Faye. De novo, ambientan como e cando lles parece, e desta saga a Hammer chegou a facer nove películas, así que imaxinádevos o delirio total. Por certo, parece que foi esta a primeira película na que decidiron poñerlle "colmillos" aos vampiros.

A diferenza da novela orixinal, Jonathan Harker chega ao castelo de Drácula (que non parece estar nos Cárpatos, senón en CentroEuropa) para facer de bibliotecario, pero pronto descubrimos que é un cazavampiros que intenta matar ao Conde, xa famoso polas súas actividades. É vampirizado por unha muller que estaba presa no castelo e consegue matala dun estacazo no corazón, pero non consegue o mesmo co Conde, que si acaba vampirizándoo a el de novo. Pouco despois chega ao castelo o seu amigo Van Helsing, e descubre o seu cadáver, e que o Conde xa non está alí.

Van Helsing volve á casa da familia de Harker (que tamén está en Centro Europa, e non lonxe do castelo de Drácula, que raro todo isto!!) para dar a mala noticia e entérase de casualidade de que Lucy,  a novia de Harker, está enferma, e semella que está sendo vampirizada. Así que Van Helsing comprende que o Conde está vingándose da morte da muller que tiña no seu castelo na muller de Jonathan Harker.

O irmán de Lucy comeza a ser consciente da gravidade do tema e comeza a axudar a Van Helsing. Pero nese momento xa está tamén vampirizando á súa muller, Mina Harker, que foi raptada polo Conde e levada ao seu castelo. Perségueno ata alí, e Van Helsing consegue matar ao Conde da forma tan fantástica que pode verse no vídeo que tedes aí debaixo.

Saúdos.

A maldición de Frankenstein

A Hammer foi unha produtora cinematográfica británica que tivo bastante éxito durante varias décadas facendo películas de terror gótico. Comezaron a mediados dos 50 e remataron a finais dos 70, polo menos a saga que estou disfutando eu agora. Porque no CGAI decidiron botar un ciclo de películas dirixidas por Terence Fisher e protagonizadas por Peter Cushing e Christopher Lee (por algunha razón que descoñezo, no CGAI titulan o ciclo como "Fisher/Lee" nada máis, se cadra botan algunha na que non estaba Cushing).

"A maldición de Frankenstein" foi dirixida por Terence Fisher no ano 1957. No elenco destacan, como non, Peter Cushing e Christopher Lee (este encarna ao "monstruo", habitual nel, pero ten moita menos presenza que Cushing). Como secundarios destacan Robert Urquhart e Hazel Court. A historia está "libremente baseada" na famosa novela de Mary Shelley, pero vaia, que se toman bastantes libertades, tanto é así, que fixeron cinco películas máis baseadas neses personaxes.

Víctor Frankenstein é un barón que, morréndolle a familia cando era novo, queda baixo a tutela de Paul Krempe, amigo da familia e eminente científico. Xuntos van traballando na posibilidade de crear vida ou recuperar a dun ser xa morto, e conseguen revivir a un can facendo estraños experimentos.

A Krempe xa lle chega con isto, pero a Frankenstein non, que quere crear vida humana a partir de cadáveres, pero a Krempe parécelle inmoral. Frankenstein segue avanzando nas súas investigacións, e semella que non vai mal encamiñado. Chega incluso a matar, facendo que pareza un accidente, a un eminente profesor ao que invitou á súa casa, para despois ir á súa tumba e extirparlle o cerebro. Krempe sorpréndeo facendo isto e o cerebro cae e queda danado, pero aínda así, Frankenstein faise con el. É a peza perfecta que lle faltaba, un cerebro sabio e experimentado, o que el non sabe é que quedou perxudicado pola caída.

En paralelo con todo iso, Víctor está prometido coa súa curmá Elizabeth, pero tamén ten un romance coa súa criada Justine (este Víctor semella un tanto disipado), que nalgún momento lle ameaza con estar embararazada del, cousa que non lle fai demasiada graza.

O caso é que consegue revivir a súa monstruosa criatura, pero o chaval non parece moi espabilado. Incluso se lle escapa unha noite e mata a un par de persoas no bosque. Krempe e Víctor saen buscalo e mátano dun tiro. Pero Frankenstein volve revivilo cando volve ao laboratorio.

Nese momento Justine ameaza a Víctor con dicir en público o da súa relación e embarazo, e o doutor considera que é mellor deixar o tema nas mans do monstruo, que mata á criada. Krempe descubre que o monstruo volve estar vivo, e que é aínda máis perigoso que antes, así que intenta denunciar a situación. Pero todo se desencadea moi rápido. O monstruo intenta atacar a Elizabeth, e Víctor sae para enfrontarse a el, e todo o que consegue é prenderlle lume cun farol de petróleo. O monstruo cae do tellado no que se atopaba xustamente nun tarque de ácido que había no laboratorio. E isto é moi relevante, porque non só morre, senón que se disolve no ácido.

A película remata como comezou (que non o dixen antes). Víctor estaba no "corredor da morte" porque estaba acusado da morte da súa criada (só seis persoas chegaron a saber da existencia dese ser, e só tres quedan vivas: Víctor, Krempe e Elizabeth). Víctor di que foi o monstruo que el creou, pero obviamente ninguén lle cre. O cura que lle estaba atendendo nas súas últimas horas tampouco, e Krempe chega á súa celda, pero "faise o avión", e marcha con Elizabeth.

Saúdos.