A verdade é que non resulta moi acaída a sección de "Banda deseñada" para esta obra, pero crear unha específica para ela (que seguramente ficará soa alí) tampouco me parece gran idea. O caso é que no Culturgal do ano 2024 finalmente fíxenlle gasto no posto de Almacén de Fábulas, unha miniempresa montada por Anabel Ramudo que basicamente vende as acuarelas pintadas por Eduardo Baamonde.
Teñen cadernos de diferentes cidades e vilas de Galicia. Eu merquei a da Coruña, que ten 64 páxinas. Editárono no 2018, pero por algúns símbolos que veñen nalgunhas das acuarelas, parece que maioría foron pintadas a finais de 2017 e comezos de 2018.
Por razóns que non veñen ao caso, nos últimos días oín falar de novo do famoso caso de Jack o Destripador, e viñéronme ganas de ver algunha película que tratara o tema. Supoñía que algunha de cine clásico habería, dada a obsesión dos británicos co tema, e obviamente non me equivocaba. Agora ben, esta que vin eu decidiron darse certa libertadas e variaron lixeiramente a historia. De feito, o título orixinal da mesma era "O inquilino", e parece que previamente Hitchcock fixera unha película muda titulada igual e da mesma temática, así que esta versión da historia debía estar xa correndo pola zona.
"Jack o Destripador" foi dirixida en 1944 por un tal John Brahm, director alemán do que nunca oíra falar. Os tres principais papeis do elenco son para Laird Cregar (quen fai do asasino en serie), Merle Oberon e George Sanders. Un par de curiosidades. Polo visto, no caso real os investigadores comezaron a chamarlle "Jack o Destripador" ao sospeitoso principal porque o suposto autor lle mandou cartas á policía e nunha delas asinaba con ese nome. Por outra banda, o actor Laird Cregar morreu poucos meses despois de facer a película, cuns 30 anos de idade, polo visto polas secuelas físicas do adelgazamento para que lle deran máis e mellores papeis, xa que medía dous metros e pesaba moito máis de 100 quilos. Pero non lle valeu de moito.
A historia é máis ou menos coñecida. A novidade aquí (que non semella coincidir coa realidade) é que a causa dos asasinatos a mans dese tipo débese a que unha artista abandonou ao seu irmán, e el suicidouse debido á pena. Así que el decide vengarse das mulleres artistas. Nos primeiros asasinatos dos que se fala na película a verdade é que mata a "artistuchas" da rúa que non triunfan en absoluto. Pero o principal da trama consiste en que intenta matar a unha xa máis famosa e coñecida, pero a salvan no último momento. Nese intre, cando está acurralado, tírase a través dun cristal do teatro e cae ao río. Certo é que o tipo resulta do máis sospeitoso dende o primeiro intre. Xa se lle ve que é raro, pero é que ademais manifesta uns costumes e hábitos do máis estraño, que obviamente espertan as sospeitas de todo o mundo, ata Scotland Yard se entera.
Polo que parece, no caso real, o asasino matou a cinco prostitutas no barrio de Whitechapel (moi cerca da Torre de Londres e da Ponte da Torre), nun intervalo breve de tempo, dun par de meses. En todos os casos, degollaba ás víctimas e tamén extraía algúns órganos internos (ás veces máis, ás veces menos, suponse que o medo a ser descuberto lle facía apresurarse ás veces). Naqueles anos, máis ou menos naquela zona, tamén houbo outros seis asasinatos que alguén quixo atribuirlle a el, pero semella claro para os investigadores máis serios que non hai demasiadas similitudes.
Si que chama a atención que se produciran tantos casos tan brutais nun período de tempo e espazo tan pequeno, e que despois pararan por completo e non se producira nada parecido en ningún outro lugar (parece que ninguén foi capaz de atopar ningún caso similar que continuara coa serie). Parece que case todo Londres sufría unha gran superpoboación na época e grandes bolsas de pobreza. E obviamente, aínda que houbo e hai teorías do máis variadas, semella que o caso quedou sen resolver.
A esta película tíñalle algo de ganas dende había tempo, pero nunca se daban as condicións. Ademais teño que recoñecer que Tom Hanks non me cae demasiado ben, aínda que non semella mal actor (foi mellorando cos anos, por sorte). Acabo de descubrir que o título orixinal é algo así como "Desechar". Non sei se é mala tradución ou a que podían querer referirse, pero vai resultar que a tradución hispanofalante vai ser acaída e todo.
"Náufrago" foi dirixida en 2000 por Robert Zemeckis. Os dous papeis principais do guión son os de Tom Hanks e Helen Hunt, os demais son bastante irrelevantes. A parte principal da película foi rodada nun illote do arquipélago de Fiji.
Penso que na película basicamente hai tres partes: a breve primeira, na que nos presentan o personaxe; a segunda ou principal, os catro anos que pasa na illa despois do accidente de avión; e a terceira, non tan breve como podería pensarse, unha vez que é rescatado e volve á súa vida convencional, aínda que xa non poderá ser o de sempre.
Con respecto á primeira e á terceira (que son as que non asociaríamos a esta película), diremos que o personaxe é un tipo moi valorado na empresa de mensaxería FedEx, cun nivel de traballo e estrés altísimo, que case non pasa por casa, xa que é requirido pola súa empresa para resolver problemas por todo o planeta. Acaba de chegar de Moscú a Tennessee, onde vive coa súa moza e a súa familia, e ten que marchar axiña para Malasia, e aí é cando sufre o accidente de avión que o confina durante catro anos nunha illa deserta do Pacífico.
Unha vez rescatado, a súa ex-moza desmáiase cando recibe a nova de que está vivo. Casou cun home diferente e teñen un fillo porque, claro, pensou que tiña que darlle un xiro á súa vida e deuno por morto, como case todo o mundo. No aeroporto ao que chegan, o novo marido da súa ex-moza vén desculparse, pero ela non se ve capaz de irlle falar. Uns días máis tarde si chegan a verse e, polo que parece, ela aínda ten dúbidas e pensa por un intre en marchar con el de novo, pero el dille que é mellor que siga coa súa nova vida, que el xa refará a súa.
En canto aos catro anos na illa, que é a parte máis coñecida da película (como é obvio), pois nada, que se ve como vai evolucionando e aprendendo a facer cada vez máis cousas para ser máis autónomo e ser capaz de sobrevivir. Xunto con el á illa chega o cadáver dun dos pilotos do avión e un mogollón de paquetes que ían no avión aos que lles vai sacando partido. Por exemplo, coas coitelas duns patíns para xeo fai elementos cortantes de diferentes usos. Un balón de voleibol Wilson acaba sendo a súa única compañía.
