Onte pola noite botaron na 2 a mítica película "Cleopatra", o último dos grandes peplum clásicos, que foi unha catástrofe económica para os estudios que a rodaron, e que é a última das mostras dos grandiosos decorados e vestiarios que se gastaban en Hollywood a mediados do século XX.
Contén algunhas das escenas míticas da Antigüidade clásica que todos coñecemos, como o asasinato de Xulio César por senadores romanos dentro do propio Senado nos "idus de marzo", ou o suicidio de Cleopatra deixándose morder por un áspid.
A película dura catro horas, que por momentos se fan algo longas porque algún tramo é algo lento. Pero a grandiosidade dos escenarios apabulla, e a importancia dos momentos e personaxes fai máis levadeiro o visionado da mesma.
É curioso o reparto de protagonismo dos personaxes principais. Obviamente, Cleopatra está presente en toda a película. Pero na parte masculina, a primeira parte está protagonizada por Xulio César, que ten un fillo con Cleopatra, Cesarión, que acabará sendo o último faraón exipcio. Nesa parte, Marco Antonio aparece, pero de forma moi secundaria. E cando morre Xulio César é Marco Antonio quen gaña moito peso na historia, aínda que Octavio tamén comeza a aparecer con frecuencia. Está claro que son persoeiros moi importantes nun momento crucial da historia.
Estiven lendo información sobre a película, e semella que o máis interesante foi o desastre da produción. Houbo un primeiro director, Robert Mamoulian, que xa tiña escenas gravadas con outros actores totalmente diferentes, pero descartáronse porque non gustaban nada, e iso xa supuxo un costo grandísimo. Contratouse ao novo director, Joseph Leo Mankiewicz, coas novas superestrelas (Elizabeth Taylor, Rex Harrison e Richard Burton). Polo visto, no tramo final da produción, Mankiewicz tamén foi despedido, pero houbo que contratalo de novo porque ninguén era capaz de montar a película. Había gravado material para 6 horas, fíxose unha versión de 3 para cine, e agora nas televisións emiten a versión de 4 horas.
Despois houbo todo tipo de problemas: Elizabeth Taylor e Richard Burton coñecéronse na rodaxe, e tiveron un apaixoado romance que foi moi escandaloso. Taylor púxose enferma, retrasou a gravación, estivo a piques de morrer e fixeron unha traqueotomía para salvarlle a vida que, polo visto, pode medio verse nalgunhas escenas gravadas despois. Para que non lle afectase máis á saúde, a rodaxe levouse de Londres a Roma. Xa por non falar do mogollón de carísimos vestidos que leva a Taylor durante toda a película. En definitiva, un caos. Pero a película é agradable de ver, claro.
Saúdos.
