Acababa de ver unha película protagonizada por Vincent Price (ver seguinte artigo), e iso lembroume unha débeda pendente que tiña. Claro, xuntar na mesma película a Roger Corman, Vincent Price e Edgar Allan Poe non ía dar como resultado unha comedia, como é lóxico. Por se non o sabedes, Roger Corman era coñecido en Hollywood por ser un artesán moi rentable porque era capaz de facer películas en prazos moi breves e con orzamentos moi limitados, aproveitando todo tipo de recursos. Por exemplo, esta película da que imos falar ter uns decorados moi chulos, pero non se fixeron para esta película, senón para outra película anterior que precisamente levou premios por eses decorados.
"A máscara da morte vermella" foi dirixida por Roger Corman en 1964, e está baseada nun dos múltiples relatos de Edgar Allan Poe (nun período de catro anos fixo outras sete obras como esta). No elenco estaban Vincent Price, Hazel Court, Jane Asher (naquela época foi a moza de Paul MacCartney durante cinco anos), Patrick Magee (actor irlandés que fai papeis relevantes en varias das películas máis importantes de Stanley Kubrick), David Weston, Nigel Green, David Davies, Skip Martin e Verina Greenlaw.
A historia está ambientada na Italia medieval. Un nobre déspota, chamado Próspero, organiza unha festa privada no seu castelo. Ao mesmo tempo, a zona na que se atopa está sendo arrasada por unha doenza chamada a "morte vermella" (nunca se aclara, pero semella algo similar á peste, ou algo así). Os amigos de Próspero non queren saír do castelo, e tampouco queren que entren os aldeáns, que seguro que lles contaxiarán a terrible doenza. Por se non chegara con iso, a festa privada no castelo remata cun baile de máscaras.
Antes de entrar á festa, na aldea máis cercana, Próspero encaríñase de Francesca, a aldeana con máis caracter, e mete na cadea ao seu mozo e o seu pai. Pero a morte vermella consegue entrar no castelo. Por se non chegara con iso, Próspero e a súa muller Xuliana (que ten ciumes de Francesca, o novo xoguete de Próspero) son admiradores de Satán. Como vedes, a combinación é totalmente gañadora.
Non me preguntedes como cheguei a esta película, porque eu tampouco sabería explicalo. Hai unha versión moito máis recente, dos anos 90 ou incluso posterior, pero obviamente eu optei pola versión clásica. Xa o título dá moito de sí. O título orixinal en inglés xa é algo coñecido, pero como habitualmente, no mundo hispanofalante decidiron innovar nos anos 50. En España foi "A mansión dos horrores", en Venezuela foi "Mansión diabólica" e en México e Arxentina foi "Mansión sinistra".
"A mansión dos horrores" foi dirixida en 1959 por William Castle. O elenco (creo que completo ou case) estaba formado por Vincent Price, Carolyn Craig, Elisha Cook, Carol Ohmart, Alan Marshal, Julie Mitchum e Richard Long. Como anécdota, diremos que o director, nalgunhas proxecións da época, facía aparecer ao carón da pantalla un esqueleto movido por fíos (como sucede na película nalgún momento) para dar sustos aos espectadores. Daquela si que había xente chisposa.
A situación sería moi novidosa na época, pero a estas alturas xa está moi manida. Un excéntrico millonario e a súa muller organizan unha estraña festa nunha mansión que acaban de alugar e que ten fama de estar maldita, porque alí morreron xa unhas cantas persoas en moi estrañas circunstancias. Son convocadas cinco persoas, que chegan por separado á mansión, en cadanseus coches fúnebres (é parte da graza da convocatoria). Teoricamente, se conseguen aturar a presenza alí dende as 12 da noite ata as 8 da mañá, o magnate pagaralle a cada un 10.000 dólares, e parece que todos están bastante necesitados deles. Así que na mansión están sete persoas, as cinco convidadas máis os dous anfitrións. Durante un momentiño vese a dous criados, que son os que pechan a porta herméticamente dende fóra cando marchan ás 12 (as fiestras teñen barrotes).
Obviamente, alí dentro pasan cousas moi estrañas, que nunca son o que parecen, e que poñen a case todos dos nervios. Para defenderse, o anfitrión dálle a cada un unha pistola para defenderse (xa sabedes que esta é a típica escusa estadounidense para poder atacar aos demais). Así que todos con pistolas, a festa xa está montada. Non vou destripar o que sucede, por se alguén aínda non a viu. Pasa o típico destas situacións, aínda que todas as persoas que están alí din que non se coñecen de nada, algunhas desas persoas están mentindo, e outras saben o anterior, aínda que non o din, polo tanto xa están preparadas ante posibles ataques.
Como xusto acababa de ver unha película sobre Howard Hughes (lede o artigo seguinte do blog), quedáronme certas ganas de ver algunha película na que el participase. Atopei facilmente esta que vos traio hoxe, xa a vin pero hai moitos anos, pero non lembraba demasiado. Está baseada na vida de Al Capone, e ademais fíxose poucos anos despois das súas andanzas, e polo visto, tivo moito impacto na sociedade estadounidense. Por esta zona do planeta aínda se lle chama bastante "Scarface", aínda que ás veces se lle engade "o terror do hampa". Noutras partes de Hispanoamérica decántanse por Caracortada e outras variantes (o protagonista principal ten unha visible cicatriz con forma de cruz no pómulo esquerdo).
"Scarface" foi dirixida en 1932 por Howard Hawks e producida por Howard Hughes con guión de Ben Hetch. Recalco todo isto porque parece que Hawks e Hetch non se fiaban en absoluto do produtor, e tiñan cláusulas nos seus contratos por se os despedía sen razón, cousa que pasaba con certa frecuencia con ese personaxe. O elenco estaba formado por Paul Muni, Ann Dvorak, Osgood Perkins, Karen Morley, Boris Karloff e George Raft.
Pois nada, que un tal Tony Camonte (realmente refírense a Al Capone) comeza sendo un lugarteniente temido da mafia italiana en Chicago, e comezan a producirse unhas mortes estrañas nese entorno, e hai cambios de xefes, pero ao tal Camonte nunca lle parecen suficientes, porque quere mandar el, e ao final acaba conseguíndoo. Pero acaba enfrontándose só a todos, e na película din que tamén quería decidilo todo na familia (non sei se no Al Capone real era así, pero non é descartable en absoluto).
A película remata coa policía cercándoo na súa casa e matándoo cando intenta fuxir. Hai un final alternativo no que o deteñen, e é condenado á máxima pena nun xuízo. Esto é relevante porque na época o código Hays que se aplicaba no cine pretendía dar leccións morais sobre o que pasaba na sociedade, e parece que os gangsters como Al Capone estaban comezando a ser idolatrados de máis. Estaba aínda moi recente o crack do 29 e estaba vixente a Lei Seca. Como seguro que sabedes, Al Capone foi á cadea por evasión fiscal e morreu na súa cama uns anos máis tarde.
En Youtube atopei unha versión en español latino e coloreada con intelixencia artificial. Curiosa.
Hai tempo que tiña certo interese en ver esta película, pero raramente tiña tempo para facelo, pero agora en verán si dispoño de tempo, así que me animei. Recoñezo que o que máis me chama a atención dela é que é algo así como unha biografía de Howard Hughes (non confundir con Howard Hawks, nomes moi parecidos e incluso traballaron xuntos nalgunha famosa película), que debía ser un personaxe bastante peculiar. Poderíamos resumilo dicindo que era unha mestura de aviador (autodidacta pero bastante xenial, segundo algúns) e cineasta (isto bastante menos), que ademais era bastante excéntrico e chegou a ser multimillonario, tipo animal moi aprezado en Estados Unidos.
"O aviador" foi dirixida en 2004 por Martin Scorsese. No elenco destacan Leonardo DiCaprio, Cate Blanchett, Kate Beckinsale, John C. Reilly, Alec Baldwin, Alan Alda e Jude Law. Como sempre, estiven documentándome para escribir este artigo, e seguramente mesturarei o que sae na película con outra información sobre a vida e obra de Hughes, pero que non aparece no filme. Pero iso pode axudar a centrar o personaxe.
Howard Hughes naceu en 1905 en Texas e morreu alí (vaia, nin iso está moi claro) en 1976. Un feito importante que marcou a súa vida é que a súa nai padecía misofobia, ou sexa, medo total a xérmenes e microorganismos, e iso quedoulle a el, que estaba sempre duchándose, lavando as mans, e tiña obsesión coa limpeza extrema, e desenvolveu un TOC en torno a iso, pero vaia, nos últimos anos da súa vida, semella que pasou ao estremo contrario, con épocas de total illamento e moi pouca limpeza. Polo que parece, nos seus últimos tempos xa era bastante acusado. Ou sexa, todo un personaxe.
Segundo contan na película, era un tipo moi enérxico e ambicioso, que sempre viviu con moitos cartos, e que ao longo da súa vida fixo moitos máis (parece que foi a primeira persoa da historia, que se saiba, en ter un patrimonio persoal de máis de mil millóns de dólares), pero iso tamén o convertía en caprichoso.
Sendo moi novo, xa traumatizou a Hollywood rodando unha película sobre aviadores titulada "Os anxos do inferno", que tardou varios anos en rodar porque non tiña as cámaras suficientes (que ninguén entendía por que precisaba tantas) e que foi un total éxito. E ademais, cando acaba de presentala, saíu "O cantor de jazz", a primeira película non muda da historia, e engadiulle algo de son á súa película recén rematada. Ou sexa, "a cabeza non lle paraba"...
Na película fálase algo da súa incidencia en Hollywood (estivo saíndo algún tempo con actrices como Katherine Hepburn), moitas das súas parellas e esposas foron famosas actrices de Hollywood. Pero sobre todo céntrase na súa vida como enxeñeiro aeronáutico e pola loita empresarial entre a súa compañía, a TWA, e a dominadora do mercado naquel momento, a Pan Am, e a súa intención de expandirse a Europa e facer voos transoceánicos.
Está dispoñible en varias plataformas pero acabo de atopala completa en Youtube en español latino.
Onte pola noite tiña un par de horas libres e non tiña moitas ganas de facer nada moi complexo, así que tocou ver unha película, e esta vez só me deu para atopar unha bastante mediocre en Amazon, unha trama ao estilo de Agatha Christie. Son cousas que pasan. Polo visto, pertence a un xénero chamado "whodunit", que son as típicas tramas de misterio nas que hai que resolver un enigma.
"Invitación a un asasinato" foi dirixida en 2023 por un tal Stephen Shimek. Nalgunha páxina din que é unha produción francesa pero eu non o vexo, a min paréceme netamente británica. No elenco semella destacar claramente Mischa Barton (actriz absolutamente descoñecida para min), que está acompañada por Chris Browning, Bianca Santos, Giles Matthey, Grace Lynn Kung, Seamus Dever, James Urbaniak, Amy Sloan e Alex Hyde-White.
Miranda, unha florista londinense a quen lle encantan os enigmas e que ten unha gran capacidade de observación, recibe a invitación dun coñecido magnate para pasar unha fin de semana na súa mansión nunha illa.
Cando está chegando alí no tren coincide nun vagón con todos os outros convidados pero ela xa se decata como que hai un convidado de máis. Chegan á mansión e dinlles que o magnate non pode estar ese día alí debido a problemas meteorolóxicos, que chegará ao día seguinte.
Nas comidas que veñen a continuación vanse coñecendo as seis persoas que foron convidadas alí e os tres servintes que os atenderán durante esa fin de semana. Como era previsible en enigmas deste tipo, vai habendo mortes ou cousas parecidas e case nada é o que parece.
Como é unha película recente, non vou destripar máis do necesario, pero digamos que un dos convidados realmente era un avogado contratado polo magnate para averiguar quen vai ser realmente o seu herdeiro, xa que todos os convidados realmente son fillos do magnate (pero non o saben), xa que o magnate tivo aventuras coas súas nais no pasado.
Xa fun ver unha das estreas cinematográficas do ano, unha desas escasas ocasións nas que vou ao cine comercial. Na miña opinión, o director máis importante da segunda metade do século XX foi Stanley Kubrick, e no século XXI (non digo que sexa o seu sucesor) o está sendo Christopher Nolan. Como me pasaba con Kubrick, non todas as súas películas me gustan, pero en xeral escolle uns temas que me interesan e roda dun xeito que resulta moi atractivo. Pero tamén digo que da combinación Nolan - Odisea esperaba máis. Non sabería dicir exactamente que máis esperaba, pero non me pareceu para tanto.
Tampouco me vou meter na voráxine de críticas que lle caeron ao director por escoller un elenco no que había negros, asiáticos, persoas transxénero e cousas parecidas. Son cousas dos tempos, pero está claro que en Estados Unidos teñen moito medo a eses sesgos, e intentan representar un mundo variado que existe agora (nas últimas décadas principalmente), pero que na antigüidade non era así. Queda algo raro pero tampouco me vou escandalizar por iso. E moito menos polas críticas que din que o acento estadounidense non queda nada ben na versión orixinal. Claro que non, pero creo que non queda moita xente viva para falar en grego clásico, éche o que hai. Por outra banda, considero unha tontería preocuparse demasiado polas voces nun produto audiovisual GRAVADO. Quen queira escoitar boas voces actorais debería ir ao teatro, é o único lugar onde se pode disfrutar iso.
Preocupábame algo máis que parte da historia da Odisea ía aparecer na película (dura case tres horas, había tempo para metelo todo ou case todo). Acabo de mirar e parece que falta toda a parte inicial da volta de Odiseo e os seus compañeiros. Ou sexa, todo o que lle pasa cos cícones, os lotófagos e con Eolo. A partir de aí si que aparecen o resto de aventuras: Polifemo, lestrigóns, Circe, Hades, Escila, Caribdis e a illa de Helios. E casualmente tamén falta o capítulo que vén despois, cos feacios. Despois chega a Ogigia, pasa sete anos con Calipso sen lembrar todas estas historias, e finalmente volve a Ítaca.
"A Odisea" foi dirixida por Christopher Nolan en 2026. Os principais papeis foron para Matt Damon,
Tom Holland, Anne Hathaway, Robert Pattinson, Lupita Nyong'o, Samantha Morton, Zendaya, Charlize Theron, Samantha Morton, John Leguizamo, Jon Bernthal e Himesh Patel.
Para que non o saiba, a Odisea, un dos dous grandes poemas épicos de Homero da Grecia Clásica, conta a volta de Odiseo (Ulises en latín) á súa terra Ítaca, despois de ser o principal detonante da victoria na Guerra de Troia, que se conta na Ilíada. Odiseo propón a trampa do Cabalo de Troia, un gran cabalo de madeira que os gregos deixan como ofrenda aos troianos, despois de dez anos infrutuosos de asedio á cidade. Os incautos troianos meten o cabalo na súa cidade sen decatarse que dentro del hai un feixe de soldados gregos que abrirán as portas da cidade ao inmenso exército liderado por Agamenón. Esta parte final da Guerra de Troia tamén aparece bastante na película. Pero na mesma tamén se fixan bastante na evolución do personaxe de Odiseo, tipo moi astuto e sagaz, pero que comeza a ver que o saqueo de Troia se cadra non foi tan boa idea, e que iso pode dar fin a esa época da civilización, na que manda a Lei de Zeus, de ser hospitalario cos visitantes (tan de moda no mundo actual).
A partir de aí, Odiseo e os seus intentan volver a Ítaca. Saen de Troia ao mesmo tempo que Agamenón e Menelao, pero semella que Odiseo xa non ten moitas ganas da súa compañía (a guerra de Troia durou dez anos), e busca unha ruta alternativa que el cre máis curta. Se estamos escribindo isto e a obra que conta a travesía se titula a "Odisea", está claro que se trabucou. Iso si, Nolan conta isto con múltiples saltos na liña temporal, como é habitual nel. Polo que acabo de ler, a "Odisea" de Homero tampouco ten unha narración temporal lineal, tamén vai dando saltos cara diante e atrás (lina hai varias décadas, xa non a lembro demasiado).
Rematarei comentando como resolveu tecnica ou artisticamente o director varias das historias, e que me chamaron a atención pola súa creatividade e brillantez:
- Cando chegan á illa de Eea, na que se atopa Circe, varios dos soldados de Odiseo se adiantan e dan coa súa cabana. Circe parece unha campesiña e semella ter medo inicialmente dos soldados, pensando que lle van facer algo malo. Eles tranquilízana dicindo que só teñen fame e que veñen coller algo de víveres para proseguir a viaxe nada máis. Ela dálles de xantar e vese que a eles lles encanta a comida que lles ofrece, pero dun xeito moi entusiasta. Ela comeza a acariñar a cabeza dun deles, e vaise vendo aos poucos como primeiro a cabeza dese soldado, e despois todo o demais, se vai convertendo nun cocho. Odiseo estaba só cazando noutra parte da illa e xa notou algo raro cando lle disparou a un cervo, e cando foi recollelo, viu que era unha home. Vai buscar o resto de soldados, pregunta por eles, Circe dille que xa estiveron alí pero que marcharon sen agardar por el, e ve un montón de cochos moi nerviosos ao redor. Desconfía da comida que lle ofrece Circe, que desencanta aos soldados e os converte en homes de novo.
- O Hades é simplemente unha praia con area negra (supoño que de tipo volcánico). Cando Odisea convoca a Tiresias e aos mortos, os "cadáveres" simplemente érguense xa que estaban na capa superior ou superficial desa praia. Odiseo pode falar con varios deles, como Sinón (o soldado que avisou aos troianos que o Cabalo de Troia era unha ofrenda dos gregos, que marcharan) e con Agamenón (Odiseo e os seus homes non sabían que morrera traizoado polos seus), que lle dán consellos e peticións variadas para cando volva a Ítaca.
Pois iso, que está ben pero eu esperaba máis. Saúdos.
Recoñezo que non me agrada demasiado o xénero do melodrama no cine, pero tamén recoñezo que esta película, que estiven intentando "esquivar" por esa mesma razón, ao final desagradoume menos do que esperaba. Se non me trabuco, botárona hai algún tempo no espazo de cine clásico da 2, os luns pola noite, e eu raramente falto a esa cita. Pero cando o fixeron por primeira vez, tiña cousas urxentes que facer e ademais a película é un pouco longa, todo iso unido a que é un melodrama, pois fíxome desistir. Pero agora é verán e danse mellores condicións para intentalo, e a cousa non estivo mal.
Seguramente o título da película merece un parágrafo aparte. É a adaptación dunha novela (que por suposto non lin) e alí seguramente está mellor explicada a razón do título orixinal, que é algo así como "O home do outeiro". Nunha cita literaria ao comezo da película dan a entender algo así como que "o home do outeiro debía dedicarse a cazar", e a verdade é que no primeiro tercio da película a caza ten unha presenza moi considerable. E se cadra tamén se insinúa que o protagonista é un cazador de mulleres, porque ten unha grande "fama" na comarca. En España decidiron titulala "Con el chegou o escándalo", supoño que relacionado do tema anterior. En México aínda foron máis creativos e optaron por "A herdanza da carne", que algo tamén ten que ver coa historia, pero máis tanxencialmente. Recoñezo que non sería capaz de poñerlle un título coherente a esta historia, se cadra "O cazador".
"Con el chegou o escándalo" foi dirixida en 1960 por Vincente Minnelli. Os principais papeis do elenco foron para Robert Mitchum, Eleanor Parker, George Peppard, George Hamilton, Everett Sloane e Luana Patten.
Toda a trama xira en torno ao personaxe de Wade Hunnicutt, un terratenente texano que ten moito poder e influencia na súa comunidade, e debido a iso todo o mundo transixe co feito de que lle gustan moito as mulleres e de que poucas pode haber na zona que non foran seducidas por el antes ou despois, e de que moitos nenos ou nenas do lugar realmente foron concebidos por el, e todo o mundo o acepta, sen máis. De aí o "escándalo" ou a "carne" nas traducións do título no mundo hispanofalante.
Por outro lado temos a Hannah, a súa muller, que se casou con el case hai vinte anos, sen saber nada da súa fama (pero axiña se enterou), que vive con el na súa casa, pero que case non conviven, e trátanse con cinismo e desprezo.
Tamén está Theron, o único fillo lexítimo e recoñecido por el, que comeza a película sendo un neno do que se burlan os veciños pola súa inxenuidade, e aos poucos vaise vendo como "madura" (ao principio con xestas na caza, que na zona son moi aprezadas), e despois botando unha moza coa que acaba tendo un fillo, pero sen el sabelo, xa que a abandona antes, debido ao lío mental que se forma cando se decata da súa estraña situación familiar.
Por se non chegara con isto, temos a Rafe, mozo que traballa con Wade, que lle fai todo tipo de servizos e que máis ou menos é mantido por el. De feito, durante bastante tempo, tamén titoriza a Theron (ten uns poucos anos máis ca el) en todo tipo de asuntos. Ao final Theron acaba sabendo (o resto da xente xa o sabía de antes) que Rafe é un dos moitos fillos de Wade espallados pola comarca. Wade non o recoñece pero fai todo para mantelo, e Rafe non se queixa nin reclama nada a maiores. A Rafe gustaríalle que Wade o recoñecera como fillo seu, pero nunca chegou a conseguilo.
E podemos completar o mapa sentimental da zona coa familia Halstead. Alí está Libby, a moza de Theron que ten un fillo con el, pero este non chega a sabelo porque a deixa antes, para gran desgusto de Libby, que está embarazada pero ten que casar antes de que naza o fillo. Pero tranquilos, que neste lugar hai solución para todo. E o pai de Libby, Albert, apenas aparece dúas ou tres veces, pero acaba tendo unha gran relevancia no final da historia.
