Non tiña eu intención de ver máis películas nadas do enxendro creado entre Cuatro e Telecinco, pero un día destes anunciaron que ían botar "SuperLópez", personaxe de cómic (se cadra debería dicirse "tebeo") ao que lle tiña certo aprezo, e da que vira algunha escea illada que me fixera algo de graza, e animeime.
Foi dirixida en 2018 por Javier Ruiz Caldera e os principais papeis do elenco foron para Dani Rovira, Alexandra Jiménez, Julián López e Maribel Verdú. Debo recoñecer que me sorprendeu agradablemente o nivel dos efectos especiais nos breves momentos nos que aparecían habitantes doutros planetas ou algo similar, estaban bastante conseguidos.
A historia non ten moita chicha. Como supoño que sabedes, é unha parodia de Superman, película moi exitosa que se presentou pouco antes de que o debuxante Jan comezase a facer esta versión paródica da idiosincrasia española.
SuperLópez nace no planeta Chitón, e como alí hai unha dictadura, os pais deciden enviar ao seu fillo recén nado nun pequeno cohete. Ágata, a filla do ditador, e á que xa se lle ve mala fe, decide fuxir noutro cohete xunto ao do superheroe, para rematar con el, que é o xerme da futura rebelión. Por un choque contra un satélite, o cohete de SL acaba en España, e o de Ágata, que acaba gobernando o mundo dende unha importante empresa tecnolóxica, remata en Estados Unidos, que é onde se supoñía que ían os dous.
En España, SuperLópez intenta pasar desapercibido, aínda que xa percibe claramente que ten algunhas cualidades que o fan superior aos demais, pero úsaas moi pouco e cando ninguén se decata, para propósitos menores. Pero intentando salvar un metro que vai estrelarse, Ágata descubre que el é o neno ao que pretendía perseguir e aniquilar.
Polo medio de todo isto, está unha antiga compañeira de universidade que entra a traballar na mesma empresa na que xa está el, que se chama Luisa Lanas (un guiño á Louise Lane de Superman, claro), e a estraña relación con Jaime, un compañeiro de empresa que fai de xefe seu aínda que non o é, e que semella ser o seu único amigo, porque é un pouco rariño.
Saúdos.
