Sissi

Si, si, recoñezo a posible estupefacción que poida provocar a presenza dun comentario sobre esta película neste blog, pero fun incapaz de resistirme á tentación de ver que nunha cadea da TDT española botaban seguidas as tres películas da saga. A tentación non foi velas todas, porque xa supoñía que a primeira ía satisfacer dabondo a miña curiosidade, e así foi. Por outra banda, non teño eu moi claro se eu vin algunha vez unha película austríaca, pero estou case seguro que esta saga está entre o máis exitoso da súa produción histórica.

A película foi dirixida en 1955 por Ernst Marischka (dirixiu a triloxía completa), para total lucimento da actriz Romy Schneider (a primeira princesa e despois emperatriz austríaca Isabel, coñecida como Sissi) e de KarlHeinz Böhm (o emperador Francisco Xosé I). Como non creo que volvamos falar aquí de cine austríaco (Schwartzenegger aínda non actuaba, polo visto), non creo que pague a pena mencionar ao resto do elenco, aínda que non deixa de resultar curioso que a nai de Romy Schneider tamén facía o papel da súa nai na película (de feito, o parecido é moi salientable).

Pois probablemente os austríacos estean moi orgullosos destas películas e da nostalxia do Imperio Austro Húngaro (cando se rodaron, ese Imperio aínda se viñera abaixo só unhas décadas antes). Pero a historia está ambientada no seu momento de máximo apoxeo, a mediados do século XIX. De feito, parece como se rodaran esta triloxía para conmemorar os 100 anos pasados dende o suceso. Tamén podemos comentar que o reinado desta desdichada muller abrangueu toda a segunda metade do século XIX, e que as películas parecen ser bastante fieis á súa historia, que xa digo, foi bastante máis triste do que poderíamos pensar. Pero imos falar só desta primeira película (as outras non as vou ver), que é máis alegre.

A nai do novo emperador Francisco Xosé I, que é unha argallante, está buscándolle muller, cando el non ten demasiada presa nese tema. E pensa que a princesa Elena de Baviera, a súa sobriña, é a candidata ideal. Avisa á súa irmá, a nai de Elena, para que a leve á festa de aniversario do emperador, alí presentalos, e que xa quede selado o compromiso. O emperador é coñecedor de todos estes manexos, pero pasa bastante. Pero para disimular un pouco, deciden que nesa inocente viaxe tamén as acompañe a irmá pequena Isabel, coñecida como Sissi, que é unha rapaza máis desinhibida, non moi pendente das convencións sociais, e moi impetuosa e simpática. E o emperador, que a coñecía dende hai tempo, pero había moito que non a veía (de feito son curmáns), queda prendado de Isabel, non de Elena, con gran disgusto para as dúas irmás argallantes. A trama é así de chorras, así que imaxinade as seguintes, aínda que creo que a vida da señora deu para moito.

Saúdos.

O imposible

Curioso caso o desta película. Produción totalmente española, pero con elenco británico, rodada en inglés e no estranxeiro, e que tivo un grande éxito. Exemplo de que poden facerse bos produtos audiovisuais sen vivir en Hollywood e sen pretender avasallar a ninguén con soberbia. Polo menos aparentemente.

A película dirixiuna no ano 2012 Juan Antonio Bayona (que grazas a esta película xa está tendo moito prestixio a nivel internacional), e no elenco destacan Naomi Watts e Ewan McGregor, como os pais da familia, e Tom Holland como o fillo maior. O resto de papeis son moi secundarios. Aínda que na película contan a historia como se a familia de vacacións en Indonesia fora inglesa ou estadounidense, realmente sucedeulle a unha familia española, que colaborou na escritura do guión, concretamente a nai, que era doutora.

Unha familia acaba de chegar a un paradisíaco "resort" de Indonesia para pasar o Nadal de 2004, cando se produce o fantástico tsunami que todos lembramos naquela zona. A familia está formada pola parella e tres fillos. Despois do impacto da xigantesca onda contra o hotel de luxo (que por outra banda é un edificio de planta baixa, non unha torre nin nada parecido), a familia queda separada en dous núcleos.

Por unha banda, a nai e o fillo maior. Pola outra, o pai cos dous fillos pequenos. Ningún dos dous grupos sabe do outro ata días despois, así que xa non conservan moitas esperanzas de volven xuntarse todos. A nai sofre graves feridas cando está fuxindo da onda, e cando consegue chegar ao primeiro hospital, dánlle unha certa prioridade para operala, porque a ferida do peito e da perna teñen moi mala pinta (ela mesma é doutora e sábeo). O fillo maior, que está con ela, por un erro de organización no hospital, tamén perde o contacto con ela durante unhas horas, incluso chega a pensar que morreu, pero finalmente atópanse de novo.

O pai segue unha traxectoria totalmente diferente. Deixa que leven aos seus dous fillos pequenos con outras familias a un refuxio seguro nas montañas, mentres el segue buscando á muller e fillo maior, aínda que xa ten poucas esperanzas de atopalos. Vai mirando en todos os hospitais da zona, para saber se alí está ingresada a súa muller ou fillo, e incluso chega a perder temporalmente o contacto cos seus dous fillos pequenos. Pero por unha grande casualidade, no último hospital que lle queda por mirar, localiza de novo aos seus dous fillos pequenos e tamén ao fillo maior, que os xunta coa nai. Operan á nai e marchan para Singapur nun avión da compañía de seguros contratada coa viaxe.

Si, emotiva película. Obviamente, o que máis chama a atención, para ser unha produción netamente europea e principalmente española, son os efectos especiais necesarios para recrear o tsunami e todos os desastres producidos a partir del, o caos e a destrución xeralizada. E non están nada mal, certamente.

Saúdos.