Quico Comesaña e o seu grupo presentan "Mae"

Este concerto ía ser en xuño pero foi cancelado no mesmo día da celebración por causas que non lembro agora mesmo, e finalmente si se puido celebrar en setembro. Foi moi fermoso e as non moitas persoas que asistimos (non creo que chegara a 100 persoas) saímos moi satisfeitas. E sospeito que unha porcentaxe elevada mercaron o disco, como fixen eu. Por certo, está editado en formato CD, é posible que o saquen en vinilo, pero de momento, non está previsto en formato dixital.

O disco está composto por catro "suites", tituladas "Clorofilia", "Marea", "Animal sapiens" e "Terránea", que fan referencia aos principais elementos que forman a Mae (Nai) Natureza. Son todas instrumentais e cada dura en torno aos 10 minutos. Lembra un pouco ao rock sinfónico dos anos 70, pero con máis tintes folk, obviamente.

O grupo que gravou o disco non coincide exactamente co que o defende en directo, pero parécese bastante. Quico Comesaña, que é un mestre do bouzouki e da arpa, neste caso toca a guitarra acústica, da que tamén parece moi virtuoso, aínda que levaba case unha década fóra da música debido a unha estraña doenza reumatoide, que lle obrigou aprender a tocar de novo, pero semella totalmente recuperado.

Acompáñano Carmen Gallego no violín e a nyckelharpa (un instrumento de orixe sueca que en español se chama viola de teclas, é unha mestura entre violín e zanfona), Marcos Padrón no acordeón, Leandro Deltell na percusión (hai 25 anos ou máis era o batería do grupo de Xosé Manuel Budiño) e Paula Oanes (unha das catro integrantes de Lulavai) á arpa.

Nada, que é unha delicia. Completou o concerto tocando algunhas pezas de Berrogüetto (eu pensei que ía tocar as que el compuxo para o grupo, pero non sei se tocaría algunhas outras tamén) e algunhas outras pezas de música folk galega que agora son clásicos do xénero.

Saúdos.

XIV Lúas de Outono: Homenaxe a Manuel María

Un ano máis puidemos ir á homenaxe que se lle fai na Coruña a Manuel María, máis ou menos na época do ano na que el morreu en 2004. Este ano o espectáculo non era moi monotemático, como é habitualmente, senón variado: poesía, música e humor, que transcorreron exactamente nesa orde.

Comezou María Barcala recitando poemas de Manuel María. Nos últimos espectáculos que fixo Teatro do Atlántico, a compañía que formaba xunto a Xulio Lago (non sei se non se retirarían xa dos escenarios), xa recitaba a Rosalía de Castro, así que é un xénero no que xa está curtida.

A segunda parte foi para Paraíso Canto, un dúo formado por Martiño Malleiro e Gabi Reboredo. Un deles (non sei quen é cada quen no dúo) xa tocou o acordeón de fondo nalgún dos poemas de Manuel María recitados por María Barcala. Agradable de oír, as súas cancións son maioritariamente lentas. Un deles toca acordeón e clarinete, e o outro canta e toca a percusión, cun estilo que me lembrou moito a Davide Salvado.

E rematamos con Quico Cadaval que, como sempre, sacou da manga algúns dos seus personaxes estrafalarios, aos que fixo ter relación con Manuel María dalgún xeito. Neste caso mencionaba moito a un tal Manuel de Paderna, que semella un personaxe real de Outeiro de Rei, pero tampouco o teño moi claro, se cadra era inventado por el.

Saúdos.