Olliño, que esta vez está na sección de cine, pero a vin na sala de proxección comercial, e iso pasa con moi pouca frecuencia agora. En calquera caso, podo testemuñar que a Cultura é Segura, porque fun un xoves ás 7 da tarde a Espacio Coruña (centro comercial prácticamente deserto) e estaba eu só na sala, así que podo asegurar que proxectaron a película para min.
Era esta unha película que non me chamaba excesivamente a atención, pero nas últimas semanas oín, vin e lin falar ben da mesma a tanta xente e tan diversa, que xa me convenceu. Iso si, asegureime de ir un día, hora e lugar no que seguramente houbera pouca afluencia, e non puiden estar máis acertado.
Pois si, é unha comedia lixeira, ben agradable e moi galega. Nós a entenderemos bastante ben, e polo que vin por aí nalgunhas críticas, bastante xente non galega parece que tamén a disfruta e saborea. Un dos aspectos máis salientables é que Ourense, capital e tamén algúns lugares da provincia, como o Ribeiro ou Allariz, son case un personaxe máis, e agradécese. Foi dirixida por un tal Toño López (a primeira vez que escoito ese nome, pero o fai ben), e suponse que as tres estrelas principais son Miguel De Lira, Xosé Antonio Touriñán e Federico Pérez. Pero as mulleres tamén o fan moi ben, Mela Casal, Iolanda Muíños, María Vázquez e Eva Fernández.
A historia non é demasiado complicada, vai de perdedores, ou sexa, cuñados. Os personaxes de Miguel de Lira e Touriñán son cuñados, porque as súas mulleres son irmás. O personaxe de Miguel de Lira vese nun lío moi gordo, cunha compañía de seguros pedíndolle moitos cartos porque foi o responsable de poñer unha madeira nunha residencia que acaba de incendiarse, e está intentando contactar coa empresaria que, aparentemente, o estafou. Case no mesmo momento, o personaxe de Touriñán ve como a súa muller lle pide o divorcio, porque non é capaz de lembrar a data da comunión da súa filla, xa que o equipo de baloncesto COB Ourense, no que el xogou hai anos, está a piques de ascender á ACB. Así que os dous están bastante pillados nese intre.
Intentan conseguir axuda por parte da empresaria estafadora, pero simplemente lles poñen en contacto co cuñado da empresaria, que é un chaíñas que non vale para nada e que non ten a máis mínima intención de resolver o problema, porque non sabe e ademais seguramente é imposible de resolver a esas alturas. Os outros dous cuñados deciden secuestralo e intentar pedir rescate, pero a empresaria non ten a máis mínima intención de pagalo.
Así que o secuestro remata e os tres fanse moi colegas, e crean un plan para intentar facerse cunha cantidade de cartos aínda maior da prevista que vai chegar polos suxos manexos da empresaria. A cousa remata ben, non digo máis, e ademais entre risos e o ascenso do COB (que realmente sucedeu hai uns 5 anos, vaia, case sucedeu). En definitiva, que se botan unhas risas sen moitas pretensións.
Saúdos.
