Arraianos

Nos últimos días, de forma algo menos intensa da que a min me gustaría, conseguín ler o libro de relatos "Arraianos" de Xosé Luís Méndez Ferrín. Escribiu esta obra en 1991.

Son dez relatos ambientados na Raia entre Galicia e Portugal. Como en todos os libros de relatos, hainos mellores e peores. Seguramente o que máis me gustou foi o primeiro, "Lobosandaus", que seguramente tamén é o máis longo. Pero é que mantén moi ben a tensión dramática, e vai contando a historia a través de cartas dun xeito moi interesante.

Hai outros que tamén están bastante ben, pero hai outros que me deixaron bastante indiferente, e algún non me gustou nada. Pero xa digo, iso é habitual nos libros de relatos, é moi difícil atopar unha regularidade.

Chamoume a atención que, en todos ou case todos os relatos, se fai referencia ao monte Penagache, que debe ser o monte máis alto da comarca de Celanova, cerca de Quintela de Leirado. Hai xa bastantes anos eu subín andando a este monte. Fíxome certa ilusión ver como o nomeaba o autor tantas veces, debe ser un bo punto de referencia nesa zona.

Saúdos.

A conquista do Oeste

Este título tamén me soaba moito, e supoño que debín ver esta película algunha vez, pero ao final non me soaba ningunha escena, en principio. Paréceme unha historia tremendamente ambiciosa, e intentaron facer algo que apabullara ao ver os directores, elenco, produción. Non está mal, pero creo que decepciona algunhas expectativas, porque o obxectivo era, xa digo, moi ambicioso.

A película é do ano 1962. Ten varios capítulos, protagonizados case por actores diferentes, aínda que algúns personaxes, segundo envellecen, fan de punto de unión entre as partes. Porque supostamente pretende contar a historia de tres xeracións dunha mesma familia, os Prescott, dende 1830 a 1890. Unha familia que marcha da costa leste cara ao Oeste dos Estados Unidos.

Os directores que tomaron parte foron os seguintes. A maior parte foi dirixida por Henry Hathaway. Tamén interveu bastante George Marshall. E tamén fixeron partes máis pequenas John Ford e Richard Thorpe. Nada mal.

O elenco tampouco está nada mal, se lemos os nomes. Pero tamén hai que dicir que os papeis principais, no sentido de referirse aos personaxes que percorren os 50 anos de historia, caeron en actores non demasiado coñecidos, como Carroll Baker, Debbie Reynolds ou George Peppard. Pero nos secundarios, que aparecen só nunha parte, ou se cadra só nunhas poucas escenas, están xente como Henry Fonda, Karl Malden, Gregory Peck, James Stewart, John Wayne, Richard Widmark, e moitos máis.

Saúdos.

Brubaker

Tiña oído falar ben desta película, pero non me soaba que a vira nunca. Vina, e efectivamente, non me soaba prácticamente nada, así que o experimento era necesario. Non está mal, pero ten graza este costume estadounidense de denunciar as eivas do seu "sistema", como dando esperanzas de que se poden corrixir, cando todo parece indicar que raramente sucede iso. A película "Brubaker" foi dirixida en 1980 por Stuart Rosenberg, suponse que para total lucimento de Robert Redford. No elenco saen algúns secundarios como Morgan Freeman ou Yaphet Kotto.

Basicamente trata de que Henry Brubaker é nomeado novo alcaide dunha prisión. Pero, sen dicirllo a ninguén, faise introducir nela disfrazado de novo recluso, porque quere comprobar como é o trato aos presos. Está así durante varias semanas, ata que decide descubrirse, e comeza a actuar a partir daquel momento.

Intenta desmontar todo o sistema de corrupción dentro e arredor do cárcere, e vai conseguindo cousas. Pero cabrea bastantes a algúns dos gardas e funcionarios, que vivían moi ben con esas corruptelas, e a algúns políticos e senadores que tamén colaboran con elas, e prefiren mirar para outro lado.

Ao final é cesado, como era previsible, pero no momento en que marcha da prisión, e cando se está presentando o novo alcaide, moito menos democrático, recibe o apoio dos presos, que xa perciben que van perder moito con este novo cambio de alcaide.

Saúdos.

A xoia do Nilo

Despois de conseguir ver "Tralo corazón verde" hai uns meses, o outro día conseguín ver a súa secuela, "A xoia do Nilo". A cadea na que botaron estas dúas películas prográmaas seguidas con certa frecuencia, así que xa supoñía que non ía tardar moito en conseguilo. Non me soa que prosiga esta saga. Non son grandes películas, pero faciltan a evasión por momentos.

Foi dirixida en 1985 por Lewis Teague, e protagonizada case polos mesmos que a primeira, ou sexa, Kathleen Turner, Michael Douglas e Danny De Vito (coido que este pouco aparece nesta segunda parte). Hai algunha particularidade "case local" nesta segunda parte, como Spiros Focas facendo de dictador e Avner Eisenberg facendo de santón árabe.

A trama é simple. Despois da primeira parte, os dous protagonistas levan xa tempo navegando no seu novo iate polo mundo adiante. Pero incluso esa vida acaba resultando aburrida e están pensando en separarse, porque ademais ela non consegue inspiración para escribir a súa seguinte novela.

Nese momento aparece un dictador árabe que lle pide a ela que escriba a súa biografía. É practicamente secuestrada, aínda que de boas formas, e ao pouco tempo, ela xa percibe que o tipo non é un gobernante xusto e querido, senón un dictador implacable. Polo tanto, o obxectivo xa é loitar contra el máis que escribir a súa biografía.

O principal movemento opositor, co que entran en contacto, di que quere recuperar a "xoia do Nilo". E claro, estes tipos, cando se lles fala de xoias, póñense a mil. Pero esa xoia resulta ser un santón bastante patético que lles axuda a saír dalgúns trances coa súa excentricidade.

Saúdos.