2067

Despois de meses sen facelo, volvín ao catálogo de ciencia-ficción de Rakuten, por ver se había algo aproveitable. Sen moito criterio, escollín esta película, que xa vira moitas veces nese catálogo, pero parece que non ofrece gran cousa. Semella unha produción australiana, e supoño que o elenco será moi coñecido alí, a min ningunha cara me soaba de nada. Está claro que, non vendo series, debe ser o normal, creo que algúns dos actores principais xa teñen certa fama.

"2067" foi dirixida por un tal Seth Larney en 2020. O elenco está formado por Kodi Smit-McPhee, Ryan Kwanten, Leeanna Walsman, Finn Little, Deborah Mailman, Damian Walshe-Howling, Aaron Glenane, Matt Testro e Sana'a Shaik, que insisto, deben ser moi coñecidos no mundo australiano, pero que eu descoñezo por completo. A película ten boas intencións, supoño, pero pásase bastante de pretenciosa, e por se non chegara con iso, métese no lío dos saltos no tempo, que é moito lío do noso señor.

No ano 2067 xa se notas claramente os efectos do cambio climático, e o osíxeno é moi escaso, por iso a xente está morrendo. Un controvertido científico que leva tempo traballando nunha controvertida corporación consegue rematar unha máquina do tempo, que lle pon en contacto co ano 2474, pero cando parece que a teñen rematada, a mensaxe que di a máquina é que teñen que enviar a Ethan, o fillo do científico, ao futuro. Todo o mundo interpreta que no futuro está a cura para a doenza que aflixe á humanidade, e que se el a trae de volta, poderá resolver o problema.

A partir de aí, a cousa líase bastante. Efectivamente, Ethan fai ese salto, aínda que con moitas dúbidas, porque non quería deixar soa á súa muller, que tamén está enferma. Así que o fai un pouco por egoísmo, por salvala a ela. Pero algo vai regular, e xusto a continuación, fai ese mesmo salto, coa pouca enerxía sobrante, o seu mellor colega no 2067.

Unha vez no 2474 ven moitas cousas que non entenden, como o suposto cadáver de Ethan á porta dunhas instalacións, cun tiro na cabeza. Conseguen entrar nesas instalacións e ven que son o mesmo laboratorio dende o que deron o salto no tempo no 2067. Non entenden nada, pero empezan a facer probas para ver se poden volver dende alí de novo. Pero no mundo no que están agora non hai ninguén, só hai vexetación, así que non está claro que posible vacina ou cura poden levar.

E nada, a historia navega dunha forma moi confusa, e o final aínda o é máis.

Saúdos.

Tres anuncios nas aforas

Saínme un pouco da ciencia-ficción que estaba vendo nos últimos días, e en RTVE Play atopei unha película que tivo boa fama nos últimos anos: "Tres anuncios nas aforas". Soábame vagamente a trama e parecía un punto de partida interesante, sobre todo se está ambientada no centro dos Estados Unidos, que son xente bastante salvaxe. E o entendín mellor cando vin que o director da película era Martin McDonagh, un dramaturgo británico-irlandés con obras tamén bastante violentas. De feito, nin sequera sabía que dera o paso ao cine. Nas últimas décadas, varias compañías de teatro galegas fixeron montaxes baseados nas súas obras.

"Tres anuncios nas aforas" foi dirixida en 2017 por Martin McDonagh. O elenco estaba formado por Frances McDormand, Woody Harrelson, Sam Rockwell, Abbie Cornish, John Hawkes e Peter Dinklage, entre outros.

Unha rapaza é violada e asasinada na vila de Ebbing, estado de Missouri, e cando pasaron uns meses do feito e a investigación non avanzou case nada, a súa nai, Mildred Hayes, contrata unha vallas publicitarias que se atopan nunha das entradas da vila, nunha estrada pola que non pasa case ninguén, e pon uns carteis que piden explicacións para a inacción da policía.

As vallas estarán postas nun sitio que non as ve ninguén, pero en cuestión de minutos ou horas, todo o mundo na vila xa se enterou do das vallas. En xeral, apoian á nai e á súa loita, pero non están de acordo cos anuncios, porque consideran que o xefe de policía, que é moi aprezado, fixo todo o que podía cos escasos medios cos que conta. Ademais, todo o mundo sabe que o xefe de policía ten un cancro de páncreas e probablemente non lle queda moito tempo de vida.

A historia vai avanzando entre un clima xeral de violencia de todo tipo, tamén verbal, porque todo o mundo se fala de forma moi inapropiada, incluso na mesma familia, pero iso semella moi na liña do director, que tamén foi o guionista. Agora a diferenza é que pasou de ambientar as súas obras de teatro en Irlanda a facer películas no Medio Oeste estadounidense.

O cancro do xefe de policía semella avanzar, e decide suicidarse, deixando cartas para todos os implicados na historia. O seu axudante principal comeza a facer barbaridades, pola ira, e é expulsado da policía porque algunha delas fainas xusto diante do seu novo xefe, que acaba de chegar á vila.

O axudante expulsado está a piques de morrer cando Mildred lle prende lume á comisaría de policía. E pouco despois, este mesmo axudante escoita unha conversa casual nun bar na que un tipo parece recoñecer que participou nalgo parecido á violación da filla de Mildred. Memoriza a matrícula do seu coche e provoca unha pelexa co tipo, para poder coller mostras de ADN e comprobar se foi o culpable.

E sen desvelar máis, xa vos podo dicir que o final é moi pouco estadounidense.

Saúdos.

O último home sobre a Terra

Unha vez máis, buscando na sección de ciencia-ficción de Amazon Prime, atopei esta pequena xoia, pero resulta que tamén estaba en Youtube. Nada máis comezar, xa me decatei que era unha versión de "Son lenda", unha novela de Richard Matheson que lin hai xa moitos anos. E esta película é moito máis fiel á novela orixinal que a película "Son lenda" protagonizada por Will Smith en 2007. Como xa dixemos máis veces, os estadounidenses son tan panolis que non poden aceptar unha historia que non acabe totalmente ben, ou edulcorada. En Hispanoamérica decidiron titular esta película como "Seres das sombras". Os españois foron fieis ao título que lle deron os estadounidenses a esta película, pero é que xa foron eles os que se separaron do título orixinal da novela.

"O último home sobre a Terra" foi dirixida en 1964 por Ubaldo Ragona e Sidney Salkow, directores que non me soan de nada. Ollo, que foi unha coprodución italo-estadounidense. Ata o propio Richard Matheson foi un dos guionistas, pero ao final pediu que cambiaran o seu nome por outro, xa que quedou moi descontento co resultado final, aínda que era bastante fiel á súa novela. Parece que a dirección lle pareceu frouxa e que Vincent Price non lle gustou nese papel, aínda que era un actor ao que adoraba. Obviamente o papel principal (e case único) foi o de Vincent Price, que estivo acompañado polos italianos Franca Bettoia, Emma Danieli e Giacomo Rossi-Stuart. Estaba ambientada nos Anxeles pero rodouse en Roma.

Se non coñecedes a historia, pode que non entendérades algúns dos comentarios anteriores, pero agora ides entender todo. Un virus esténdese polo mundo e mata a case todo o mundo que o contrae, provocando que despois se convirta nun zombi, vampiro ou similar. Durante a noite, estes vampiros están moi activos e intentan conseguir novas pezas, pero durante o día están totalmente inactivos e poden ser cazados.

O doutor Robert Morgan (na novela orixinal non se chamaba así, pero dá igual) traballaba nun laboratorio de investigación que intentou loitar contra o virus, pero non conseguiu atopar unha vacina nin nada parecido. Cando era máis novo, mordeulle un morcego e parece que iso lle proporcionou unha certa inmunidade ante o virus, porque parece ser a única persoa sana que queda no mundo. Durante a noite, ten a casa sellada para que non entre ningún dos vampiros que se achegan por alí intentando entrar.

Durante o día, vai no seu coche a diferentes partes da cidade con puntiagudas estacas de madeira e vai matando a todos os vampiros que atopa, que non poden defenderse. Vanse vendo fragmentos dos momentos nos que morreron a súa filla primeiro e a súa muller despois. E como tivo que levalas a unha fosa na que se queiman os cadáveres para que non revivan.

Nun determinado intre, atopa a unha muller que parece estar sana. Consegue chegar a ela e levala á súa casa. Faille unha análise do seu sangue e parece estar infectada, pero está claro que algo fai que non teña os síntomas habituais de noite. O doutor faille unha transfusión do seu propio sangue para intentar curala.

Pero a muller dille que a unha certa distancia vive unha comunidade de persoas coma ela que conformarán a nova humanidade, e que deben acabar cos vampiros, e tamén con Robert Morgan, que é unha lenda, e non é un vampiro, pero que representa un tipo de ser humano que tamén debe desaparecer para que emerxa a nova humanidade. Avísalle de que van vir por el, pero el non fai demasiado caso, con funestas consecuencias para el. Esta película si é fiel á novela orixinal neste punto, que non é pouco, aínda que lle cambiaran o nome ao personaxe principal.

Saúdos.

Terror no espazo

Así que pasei uns días buscando películas clásicas de ciencia-ficción, a ver que atopaba. En Amazon Prime atopei esta coprodución italiana e española, pero resulta que tamén está en Youtube, como podedes ver no vídeo de abaixo. Hai actores estadounidenses, españois, italianos, brasileños, etc. Nalgún sitio lin que foi unha das principais inspiracións para "Alien, o oitavo pasaxeiro". Interesante.

"Terror no espazo" foi dirixida en 1965 por Mario Bava (director italiano especializado no xénero de terror, pero non creo que fixera moitas de ciencia-ficción). O elenco está formado por Barry Sullivan, Norma Bengell, Ángel Aranda, Evi Marandi, Stelio Candelli, Franco Andrei e Mario Morales.

Dúas naves xemelgas baixan a un planeta misterioso, chamado Aura, xa que levan tempo recibindo sinais de radio dende alí. Cando chegan alí, comezan a pasar cousas estrañas, como desaparicións, estraños comportamentos dalgúns dos integrantes e cousas parecidas.

Os dunha nave van buscar aos da outra, que viron a pouca distancia da súa, e cando chegan alí, parecen estar todos mortos, pero descoñecen a razón. Inspeccionan a zona e, cando volven, xa non están os seus cadáveres, que viron hai pouco tempo naquel lugar.

Comezan a ser atacados polos seus compañeiros, que semellan posuídos, e teñen que matalos. Entérranos, pero podemos comprobar como ao pouco tempo eses cadáveres comezan a revivir. Todo ten que ver cunha brétema que cubre o planeta, e que transporta aos habitantes dese mundo, que se está extinguindo, e que están buscando novos corpos para saír de alí e colonizar outros planetas.

Xa se ve que a película non é estadounidense, porque o final non é tan optimista como acostuma.

Saúdos.

Lucy

Como xa dixen moitas veces, gústame moito a ciencia ficción, e nesa sección de Netflix atopei esta película, que resoltou ser unha patochada. Sóame que Luc Besson é un director moi dado a películas de acción desaforada, e o argumento central da película xira en torno ao estúpido mito de que o ser humano só utiliza o 10% do cerebro, que dá moito xogo para especular con tonterías. O resultado final é unha produción francesa con superestrelas estadounidenses e o tipo de cine típico do director, con tiroteos, pelexas e persecucións. Así que ciencia ficción, máis ben pouca, polo menos da que a min me gusta.

"Lucy" foi dirixida en 2014 por Luc Besson. Os papeis principais foron para Scarlett Johansson, Morgan Freeman, o surcoreano Choi Min Sik, que fai de mafioso, e o exipcio Amr Waked, que fai de policía parisino.

A trama é algo retorcida e case surrealista. Resulta que unha mafia coreana está intentando distribuír unha nova droga chamada CPH4. Esa mafia introduce unha bolsa con esa droga no corpo dun alemán, un italiano, un francés e a estadounidense residente en Taiwan que protagoniza a historia, e os manda para a súa casa, para que alí algúns sicarios a extraian do seu corpo e comecen a comercializala.

Pero a estadounidense é moi atractiva e intentan violala no lugar onde a teñen retida, deféndese e recibe unha paliza, debido á cal parte desa droga comeza a circular polo seu torrente sanguíneo. E debido a iso, comeza a utilizar unha porcentaxe cada vez maior da súa capacidade cerebral, sendo capaz de facer cousas absolutamente inimaxinables, incluso algunhas convencionais que non fixera antes, como disparar ou conducir.

E a partir de aí o desbarre é total. Contacta cun eminente científico e o seu equipo para intentar explicarlle que pode pasar se un ser humano utiliza unha boa parte do seu cerebro. Todo iso acaba sucedendo en París, e é atacada polos mafiosos coreanos e máis ou menos tamén pola policía parisina, aínda que hai algún que a axuda. O final xa é demasiado surrealista para contalo aquí.

Saúdos.