O outro día conseguín que funcionara de novo na miña "smart tv" a aplicación de streaming da TVG. Non debe levarse demasiado ben co meu televisor, estivo algún tempo que non conseguía entrar de ningún xeito, e o outro día probei, e funcionaba outra vez, pero aínda segue facendo cousas algo raras. En calquera caso, aproveitei para ver unha obra á que tiña moitas ganas dende hai tempo.
"Engurras" é a versión en galego de "Arrugas", a película baseada na banda deseñada de Paco Roca. Non sei moi ben en que consiste facer unha película a partir dunha banda deseñada, pero o director foi un tal Ignacio Ferreras. A música é de Nani García e dobraxe en galego foi a cargo das mesmas persoas que a dobraxe en español, polo menos nos actores principais: Álvaro Guevara, Tacho González e Mabel Rivera.
A historia conta a chegada a unha residencia de anciáns de Miguel, un home que comeza a ter os primeiros síntomas de alzheimer. Tócalle compartir habitación con Emilio, un porteño que parece bastante simpático, que parece ser o máis sano de toda a residencia, pero que tamén ten uns comportamenos estraños como pedirlle cartos a todo o mundo, aínda que alí dentro non serven para case nada.
Pouco a pouco vanse vendo diferentes casos de usuarios do centro, e Miguel descubre que no seguinte andar están os que xa están moito máis graves, que teñen que ser atendidos para case todo. El non se decata, pero cada vez vai tendo máis síntomas de alzheimer, que el non quere ver nin asimilar. Ao final Miguel ten que subir á seguinte planta, e Miguel trasládase con el, para facerlle compañía e atendelo, porque cada vez lle fai máis falla.
A verdade é que esta historia e a realidade das residencias de anciáns resulta abrumadora.
Como estes días estrean a versión de "A Odisea" rodada polo grandilocuente Christopher Nolan e seguro que irei vela en canto poida, tiven ganas de repasar a historia. Gústame moito a mitoloxía clásica, pero xa lin hai moitos anos esta obra de Homero e tiña ganas de refrescar datos. Por outra banda, hai pouco lin "Circe ou o pracer do azul", de Begoña Caamaño, a quen lle dedicaron o Día das Letras Galegas deste ano 2026, así que parte da historia tíñaa ben fresca. Para conseguir todo isto, vin en Youtube unha versión deste mito rodada hai moito tempo, que me lembrou ao meu querido cine clásico.
"Ulises" foi dirixida en 1954 por Mario Bava e Mario Camerini. Teoricamente foi unha coprodución entre Italia, Francia e Estados Unidos. Pero a parte francesa non a vexo por ningures, a parte estadounidense parece o actor principal (Kirk Douglas, de pais bielorrusos), un dos secundarios (Anthony Quinn, máis ben mexicano), e algún guionista, e o resto era todo italiano. No elenco destaca obviamente Kirk Douglas e Silvana Mangano (que fai de Penélope e Circe), despois poderíamos mencionar a Rosanna Podestá, Antonio Quinn e Franco Interlenghi.
A estas alturas xa deberíades saber que a "Odisea" (Odiseo era o nome de Ulises en grego) trata da azarosa volta de Ulises da guerra de Troia (que durou dez anos) á súa patria Ítaca. Alí está agardando a súa muller Penélope, co seu fillo Telémaco, aos que Ulises case non chegou a tratar e coñecer, pois marchou para Troia. Unha serie de aproveitados que esperan e desexan que Ulises morrera, están agardando en Ítaca a ter novas del, para ver se poden casar con Penélope e, sobre todo, converterse en reis de Ítaca, que é a súa principal aspiración. Penélope xa non sabe que facer para calmar as súas ansias, e di que tomará unha decisión cando remate un manto que está facendo no seu telar, pero polas noites desfai o traballo do día e este nunca avanza, e iso ten moi cabreados aos seus pretendentes. Pois mentres pasa iso, Ulises e os seus compañeiros están intentando volver, pero vaia, tampouco teñen tantas ansias, e "enganchan en todas as silvas".
Esa volta consta de moitas aventuras diferentes. A película non é longa, en torno á hora e media, así que non quedou máis remedio que saltarse moitas das aventuras e centrarse en varias, como as de Polifemo, as sereas e a de Circe. A parte final é parecida, cando un irrecoñecible Ulises (que semella un mendigo), tamén se presenta como posible pretendente ao trono, ante as risas de todos os demais, e ninguén consegue disparar unha frecha cun arco que propuxo Penélope, xa que só Ulises era capaz de tensar aquel arco.
Merquei no ano 2020 un libro sobre física cuántica en galego, publicado por Xerais. Titúlase "Cóntame un conto cuántico" e o autor é Juanjo Lamelas.
Con el intentaba entender algo máis e mellor ese rollo da física cuántica, que semella bastante incomprensible. Confiaba en que fora capaz de contalo de forma máis comprensible. Faise axudar con debuxos dun personaxe chamado Electroncio, para facilitalo. Pero non, é demasiado complexo.
Comeza contando a historia dende a filosofía grega, e os filósofos que xa chegaron á idea de átomo naquel momento. Vai avanzando polos séculos e a historia. Pero obviamente chega un momento arredor do século XVII ou XVIII onde a física dá un salto que é xa case insalvable para todos, e xa non digamos ao chegar a finais do século XIX ou comezos do XX, cando aparece o electromagnetismo (que ten bastante que ver co tema) e a física cuántica. Saen moitos dos nomes míticos da filosofía e da ciencia, pero nalgún momento o máis normal é perder o fío e ser incapaz de seguilo. Éche o que hai.
Xa hai moito tempo que oín falar desta película, que era como un western maldito, incluso soábame que algúns a consideraban unha película moi mala. Como estes días teño tempo e estaba nalgunha das plataformas de streaming ás que teño acceso, aínda que é algo longa, animeime a vela. E non me desagradou en absoluto. Si é certo que debeu haber movidas moi variadas na relación entre o director e a produtora, das que se pode falar. Unha delas é que o director acabou presentando unha película de 5 horas e media, pero a productora reduciuna a unha versión comercial de 2 horas e media (a que eu vin). Polo visto, chegou a estrearse algunha versión de case 4 horas. Está ben pero tampouco botei nada en falta especialmente, así que non se me ocorre moi ben de que tratarían esas 3 horas que eu non vin.
É unha película do Oeste, supuxo a ruína para a produtora United Artists, que foi absorbida por Metro-Goldwin-Mayer a continuación. Polo visto, costou uns 44 millóns de dólares (non entendo moito deste tema, por suposto, pero tampouco me explico moi ben a que viñeron os grandes gastos, porque tampouco me pareceu que tivera grandes luxos e medios, pero tamén é certo que hai moitas horas de metraxe rodado que non vimos, sabe Dios o que habería aí) e só recadou 3 nos Estados Unidos (probablemente fóra moito menos). Ao final, parece que tivo unhas perdas de cerca de 80 millóns de dólares.
Polo visto, ata aquel momento, aos directores deixábanlle ter control sobre os gastos da película, pero a continuación desta, todos os estudios engadiron a cláusula Cimino para que non volvera suceder. No caso deste director a súa película anterior, "O cazador", fora un grande éxito, así que lle deixaron as mans libres para facer o que quixera. Polo que acabo de ler, despois do fracaso desta película da que imos falar agora, xa case non rodou nada. Intentou comezar varias rodaxes, pero foi apartado inmediatamente en canto viron que comezaba a pedir recursos infinitos, cousa que nel era bastante habitual.
"A porta do ceo" foi dirixida por Michael Cimino en 1980. Os papeis principais do elenco foron para Kris Kristofferson, Christopher Walken e Isabelle Huppert. Nos secundarios poderíamos destacar a Jeff Bridges, John Hurt, Sam Waterston, Brad Dourif, Mickey Rourke e Joseph Cotten. Xa digo, a película é moi visible e non lle vexo nada estraño que a convirta en nefasta. O que si pode suceder é que a historia amosara unha cara dos Estados Unidos que moitos non quixeran ver e por iso intentaron boicoteala, iso si me parece máis coherente. De feito, algúns críticos falan moi ben dela, así que algo raro sucede con esta película, semella unha campaña orquestada por alguén para poñerlle mala fama.
Basicamente, a historia trata do enfrontamento entre a Asociación de Gandeiros de Wyoming e un continxente de inmigrantes da Europa do Este (principalmente rusos) que chegaron a esa zona a finais do século XIX. O principal dos feitos transcorre no condado de Johnson en 1890.
A asociación de gandeiros, que son claramente uns supremacistas xenófobos (se cadra era iso o que algúns non querían ver) pretende fusilar sen ningún tipo de xuízo a 125 deses inmigrantes (coñécenos tan ben que xa saben o seu nome perfectamente) para recuperar o control total sobre todo o gando da zona, xa que por roubos ou outras circunstancias, consideran que o están perdendo en demasía. Así que xa vedes que o conflito está máis que servido.
A partir deste caldo de cultivo, xurden a maioría dos personaxes principais. Jim Averill é o sheriff do condado. Formouse hai 20 anos en Harvard (primeira escena da película) e agora tócalle resolver problemas no mundo real. Irvine é un compañeiro seu de promoción, que é avogado da asociación de gandeiros, pero non está en absoluto de acordo con este xiro reaccionario que promove Frank Canton, o presidente da asociación, co apoio de todos os socios (todos homes, obviamente). Nate Champion é o capataz da asociación de gandeiros, e intenta minimizar os roubos na medida do posible, e ás veces é bastante contundente, pero tampouco está de acordo co xiro xenófobo que se acorda. E por último está Ella Watson, prostitura que ama tanto a Jim e a Nate, e que non sabe moi ben por quen decidirse.
Na lista de 125 persoas ás que pretende axustizar a asociación están o sheriff (para que non moleste, e porque xa saben que está en contra) e Ella (porque din que acepta pagos no seu prostíbulo con gando que todos saben que é roubado). Ao final, o sheriff avisa á comunidade inmigrante do que sucede e incluso di o nome das persoas que están nesta lista. El é cesado no cargo e os inmigrantes marchan ao campo a enfrontarse co grupo de mercenarios contratados pola asociación. Non vou contar o final pero direi que o gobernador do Estado e por suposto o exército apoian aos gandeiros.
