Hai poucos días, no espazo de cine clásico da 2 botaban esta película. Non o podo asegurar, pero supoño que a vin hai moitos anos, por ser unha mítica película do oeste estadounidense, pero non lembraba nada. Nada máis comezar, xa vin que era unha mitificación do xeral George Amstrong Custer.
"Morreron coas botas postas" foi dirixida por Raoul Walsh en 1941, e os papeis principais foron para Errol Flynn e Olivia de Havilland, que tiñan moi boa química na pantalla pero, polo visto, moi mala na vida real. Teño a sensación de que quedei durmido durante parte da película, máis ben cara o final, pero creo que non vou facer o esforzo de vela de novo.
Basicamente conta a vida e milagres do xeral Custer. Chegou a West Point de forma moi estraña e conseguiu algún título militar, pero sendo dos peores na academia militar, porque era moi bo en actividades físicas pero moi mediocre nos outros estudios.
Intentou avanzar na carreira militar pero non tiña moito prestixio, sobre todo nos despachos oficiais, pero por algunhas casualidades e erros administrativos conseguiu algúns destinos nos que ganou moito prestixio, sobre todo no campo de batalla, no que era moi bravo e motivador.
Mandárono a algún sitio moi perigoso, rodeado de indios que estaban bastante cabreados e que se estaban aliando, baixo o mando de Cabalo Loco e Touro Sentado. Finalmente, faleceu na famosa batalla de Little BigHorn, na que a superioridade numérica dos indios era abrumadora. Pero como nos se arrugaron nin intentaron fuxir, dise que "morreron coas botas postas".
Xa había algún tempo que non ía ao teatro. E a esta obra tíñalle bastantes ganas, xa leva algún tempo de xira e estaba agardando a que pasara por Coruña. A sinopse inicial soa a algo surrealista, e podía irselles das mans, pero vaia, ao final acaba resultando máis interesante do previsto inicialmente.
"Entrega en man" é unha adaptación de Cándido Pazó da obra orixinal do dramaturgo irlandés Martin McDonagh, do que o teatro galego xa aproveitou moito a súa obra. No elenco están Evaristo Calvo, María Roja, Diogo Sales e Santi Romay.
A trama é bastante singular. Un tipo anda polos Estados Unidos ofrecendo unha recompensa para recuperar a man que lle cortaron de forma arbitraria cando tiña 16 anos, e diso xa pasaron 27. Obviamente, a posibilidade de atopala é moi baixa, pero hai xente sen escrúpulos que pretende aproveitarse da súa obsesión, como unha parella de delincuentes de baixa estofa, que rouban unha man dun museo e din que é a súa, pero parece bastante imposible, xa que esa man é aparentemente negra, e el é branco (e bastante racista, por certo).
O seu encontro prodúcese nun hotel moi cutre, e o recepcionista tamén é algo delincuente, e métese no medio da estraña relación puntual que se produce alí, e de todo iso non pode saír nada bo. Non vou desvelar o final, pero hai que recoñecer que o final é un pouco sorprendente.
Hai xa uns 5 ou 6 anos lin unha noveliña con este título, que me parece unhas das mellores obras literarias que lin nas últimas décadas. Non ten moitas pretensións, pero conta unha historia ben bonita e curiosa. Foi escrita pola escritora estadounidense Mary Ann Shaffer e a súa sobriña Annie Barrows. Xa non a lembro completa, pero teño a sensación de que a película é tremendamente fiel á obra literaria. Como curiosidade, pero importante no meu caso, direi que tanto a novela como a película as vin en galego. Resulta que esta película foi a primeira que vin en AGalega, a nova plataforma de contidos da CRTVG.
A película foi dirixida en 2018 por Mike Newell. O reparto está encabezado por Lily James, pero está moi ben acompañada polos secundarios Michiel Huisman, Glen Powell, Jessica Brown Findlay, Matthew Goode, Tom Courtenay e Penelope Wilton.
A historia é algo retorcida pero moi atractiva. Unha exitosa novelista londinense está buscando ideas para o seu seguinte libro xusto despois da II Guerra Mundial, pero non dá con ningunha interesante. Ata que recibe unha estraña carta dun descoñecido que lle escribe dende a Illa de Guernsey (unha das "illas do Canal da Mancha", que pertencen ao Reino Unido pero están pegadas á costa francesa). Nela dille que descubriu o seu enderezo nun libro de segunda man que atopou nun mercadiño, e que escribe en nome dun modesto club de lectura que teñen na illa dende a ocupación nazi da mesma.
Ela amósase totalmente intrigada pola sucesión de coincidencias, e decide ir visitalos para coñecelos. Fica absolutamente engaiolada coa fermosura da illa e co cariño dos integrantes do club de lectura, que o puxeron en marcha de forma totalmente casual durante a ocupación nazi, pero finalmente converteuse nunha das actividades que máis felices lles facía.
Tamén lle intriga a historia da fundadora do club, Elizabeth McKenna, que xa non está na illa, pero da que ninguén quere falarlle claramente, cando por alí anda a súa filla pequena, que lle chama "papá" a homes que claramente non o son. E vai descubrindo que naqueles anos pasaron cousas moi curiosas na illa.
Xa dixen aquí moitas veces que o cine italiano non me atrae demasiado. Somos case veciños pero recoñezo que non me caen demasiado ben nin me gusta demasiado a súa forma de contar historias. A última película italiana que vin, creo, foi "Matrimonio á italiana", e reforzou esa idea. No espazo de cine clásico da 2 botaban "Divorcio á italiana", e non estaba moi animado, pero xa debía eu estar bastante canso e con ansia de descansar, e deille unha oportunidade, e gustoume máis do esperado.
"Divorcio á italiana" foi dirixida por Pietro Germi en 1961, e o papel principalísimo foi para Marcello Mastroianni. Tamén destacan moito os de Daniela Rocca (muller), Stefania Sandrelli (curmá e amante, que debutaba no cine cuns 15 anos, como o personaxe que representaba) e Leopoldo Trieste (amante da muller).
Ferdinando é un nobre siciliano vido a menos que ten unha muller non moi guapa pero moi devota, pero el está namorado dunha curmá súa adolescente, que vive noutra parte do seu destartalado palacio, no que viven varias polas da mesma familia. Un día descubre que á súa amante tamén comparte os seus sentimentos, e comeza a cavilar como conseguir acabar con ela, tendo en conta que en Italia aínda non estaba recoñecido o divorcio, só a nulidade matrimonial cando se daban certos feitos graves.
Comeza a buscar posibles candidatos a amantes, e atopa a un sobriño do párroco, que hai moitos anos foi pretendente da súa esposa. Ela mantense firme, pero finalmente acaba cedendo á paixón. El está casado e ten tres fillos pero tamén ten moitas experiencias extramatrimoniais e acaba caendo tamén.
Descubre cando vai ser o seu seguinte encontro para matar á súa muller e o amante, pero resulta que xa se adiantou a esposa do amante, que o matou, e el vese obrigado a matar á súa muller. A pena que lle impoñen non é moi longa, e á saída, xa está a súa amorosa amante esperándoo na casa. Ferdinando pensa que nese momento comeza a vida de verdade, o que el non sabe é que a súa curmá pode abrazarse a el e simultaneamente facerlle arrumacos co pé ao piloto da barca na que escapan.
Por fin puiden ver esta mítica película, que nalgunha desas listas das "mellores películas da historia", con certa frecuencia está nas primeiras posicións. Vin esta película unha noite na miña casa (pódese ver completa en Youtube, como veredes máis abaixo), e esa mesma tarde fun a unha charla que daba Martin Pawley na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda sobre Murnau, o seu director, que me pareceu moi interesante. Como curiosidade, diremos que este tipo morreu nun accidente de coche, cando tiña pouco máis de 40 anos, cando uns anos antes, sendo piloto da aviación alemá na I Guerra Mundial, sufriu oito accidentes aéreos, aos que sobreviviu.
"Amencer" foi dirixida en 1927 por Friedrich Wilhelm Murnau. Foi a súa primeira película rodada en estudos estadounidenses, cun sistema de son que estaba dando o salto do cine mudo ao sonoro, xa que tiña banda e efectos sonoros. Os dous papeis principais foron para dúas estrelas do momento, George O'Brien e Janet Gaynor. Tamén poderíamos salientar a Margaret Livingston, que fai o papel da amante, esencial na trama. O título orixinal (traducido) foi "Amencer: a canción de dous humanos". Levou tres Oscars, pero o máis importante é que un deles é dunha categoría que só se entregou nesa ocasión: Óscar á Produción Única e Artística. Polo visto, está considerada un fito da historia do cine por esa influencia que tivo nas décadas posteriores (e que eu agora non sei apreciar).
A historia é ben simple: a unha aldea rural chega unha sofisticada muller da cidade, e un dos granxeiros da aldea, que tiña unha vida feliz coa súa muller e fillo, fica totalmente prendado desa nova muller, e comezan unha relación. Todo o mundo o ve e quedan moi tristes pola evolución do home e da súa familia, que vai cada vez a peor.
Nun dos seus encontros, a muller da cidade insinúalle que mate á súa muller un día que saian de paseo na súa barca. Poden simular un naufraxio, e el debe levar escondidos na barca uns xuncos que corte previamente, para poder salvarse despois do "accidente" no que morrería a súa muller. E así poderían fugarse xuntos á cidade.
O home comeza o plan, pero cando está a piques de levalo a cabo, a muller decátase do que vai pasar, e el arrepíntese inmediatamente, e non sucede nada. Coa muller aterrorizada, lévaa a outra beira do lago no que estaban paseando, e a muller escapa correndo en canto o pé na terra. Súbese a un tranvía e vai para a cidade, onde cre estar a salvo.
El vai detrás dela, e de feito xa vai con ela no tranvía desculpándose e intentando que o perdoe. Chegan á cidade e pásanlles moitas cousas positivas que fan que reconstrúan a súa relación: renovan os votos matrimoniais, van xuntos ao barbeiro, van ao parque de atraccións, etc.
Cando volven pola noite na barca cruzando o lago, desátase unha treboada e, esta vez si, acaban naufragando, pero esta vez sen querer. Os xuntos escondidos que ían ser para salvar ao marido son usados neste caso para todo o contrario, salvar á muller. Ao final, o marido consegue chegar á beira pero a muller desaparece, e a dan por morta, pero finalmente, un dos pescadores da aldea, que coñece ben as mareas, sae na súa barca a un recuncho no que atopa á muller, inconsciente pero aínda viva.
