Sendeirismo en Babia e Luna

Hai uns días Viaxes O Lóstregho estivo no noroeste da provincia de León facendo sendeirismo nas fermosísimas comarcas de Babia e Luna. Certo é que a base operativa estaba en Villablino, a capital da comarca da Laciana, pero todos os días facíamos os quilómetros que nos levaban un pouco máis cara ao leste ás comarcas antes mencionadas. Como xa sabíamos, o lugar era espléndido e as rutas tamén o eran, pero hai que recoñecer que tivemos bastantes problemas para completalas, como veredes a continuación:

- Ruta 1 (luns): Babia Alta. Ruta circular que comezaba en Piedrafita de Babia, subía a un chozo de pastores e basicamente rodeaba a Peña Larga, pasando pola aldea de Cacabillo. Na segunda parte pasábase xunto á Laguna Grande. Daquela non o sabíamos, pero foi a ruta que fixemos máis completa, pero houbo un tramo polo medio que tivemos que facelo un pouco por libre, guiándonos pola intuición, xa que tiñamos como referencia unha estrada e unha aldea. Outros días non tivemos tanta sorte.

- Ruta 2 (martes): Anel de Luna. Ruta circular, a máis esixente das previstas, de algo máis de 20 quilómetros. Comezamos en Robledo de Caldas e, como sempre, os primeiros quilómetros todo ía moi ben, o camiño estaba claro e non había dúbidas na sinalización. Pero pasamos un valado cunha porta e aí comezaron as dúbidas. Non volvimos ver ningún sinal máis en ningures. Seguindo a traxectoria que víamos na ruta deunos por subir por un camiño por onde había cabanas de pastores (algo moi habitual neste tipo de rutas), pero despois dun par de horas por alí, non veíamos saída e parece que estabamos algo lonxe da ruta. Non quedou máis remedio que dar volta.

- Ruta 3 (mércores): Fontes do Sil. Ruta con forma de raqueta (primeiro lineal e despois circular) que sae da aldea de La Cueta, a que está a máis altitude na provincia de León (uns 1400 msnm). Poderíamos dicir algo parecido á ruta anterior. A primeira metade moi ben, non había demasiada perda. Estabamos chegando á parte culminante, a zona onde xorden os primeiros mananciais do río Sil, e comezaron a desaparecer as marcas de sendeirismo habituais. Volvimos atopalas pero foinos imposible atopar as da baixada, así que tivemos que voltar polo mesmo camiño da ida. E aínda así vimos uns cantos camiños paralelos que parecían ser correctos.

- Ruta 4 (xoves): Vega de Carbajal. Unha ruta curtiña e moi sinxela que nos tiña reservada tamén unha sorpresa, totalmente inesperada. Ruta circular que comezaba en San Emiliano, pasaba pola aldea de La Majúa, despois ía a Candemuela, e de aí iría a Pinos, para volver a chegar a San Emiliano. Pois entre Candemuela e Pinos había que subir e baixar un monte cunhas porcentaxes de inclinación importantes. Subímolo por un lado, pero chegou un punto en que nos foi imposible localizar o camiño de baixada, porque só había precipicios que nos farían despeñarnos.

- Ruta 5 (venres): Lago Chao. Último gatillazo, por razóns totalmente diferentes ás anteriores. Ruta sinxela, moi ben sinalizada (non como as anteriores). Todo ía de marabilla ata que chegamos cerca do lago e os regatos e turbeiras da zona nos impediron pasar. Tristísimo.

Alguén que lea isto pode pensar que o sendeirismo é moi frustrante. Para nada. Hai que recoñecer que a racha desta semana foi terrible, e nunca víramos nada parecido. Algunha destas cousas pasa cada certo tempo, pero tan concentradas non. Seguro que o superaremos.

Saúdos.

Sendeirismo na Mariña Oriental

A comarca da Mariña Oriental está formada por catro concellos: os máis famosos son Ribadeo e Barreiros, na costa, e no interior están A Pontenova, polo que pasa a estrada que vai de Ribadeo a Lugo, e o máis descoñecido de todos é claramente Trabada.

Viaxes O Lóstregho decidiu saír de novo a facer sendeirismo, cun novo integrante que o ano pasado debutou en viaxes máis convencionais e exploratorias, e este ano decidiu que tamén quería facer andainas.

Só foron catro días, pero non estiveron nada mal. Andivemos 83 quilómetros neses catro días, e menos mal que o último día baixamos un pouco a media. Os percorridos foron os seguintes:

- Primeiro día: Ribadeo. Deixamos o coche a carón do faro da Illa Pancha e fomos andando pola costa lucense en dirección oeste. Deunos o tempo para chegar ata a fermosísima aldea de Rinlo e as súas cetáreas. Foron 23 quilómetros de ruta lineal (ida e volta).

- Segundo día: A Pontenova. Fixemos a ruta da Vía Verde do Eo (antiga vía de tren que ía dende A Pontenova ata a ría de Ribadeo. Interesantes os seis túneles que hai que cruzar, supostamente iluminados, pero tivemos que tirar das lanternas dos móbiles. E tamén a escala salmoneira no río Eo. Tamén fixemos un fragmento da ruta do Muiñeiro Namorado, que é perpendicular á anterior. As dúas son lineais, había que facer ida e volta e sumaron uns 28 quilómetros, iso si, case sen desnivel (como é normal nas vías verdes).

- Terceiro día: Barreiros. Deixamos o coche na zona do concello de Barreiros na que se ve xa moi cerca a vila de Foz, alén do esteiro do río Masma, e comezamos a andar pola costa lucense en dirección leste, ata chegar á Praia das Catedrais, e aínda fomos ata a praia seguinte, chamada a praia de Esteiro. A diferenza do primeiro día, que foi por pistas, este parte foi toda por paseo marítimo ou similar. Moi urbanizada e chea de turistas no verán. Foron 22 quilómetros de ruta lineal (ida e volta).

- Cuarto e último día: Trabada. O concello máis interior permitiunos facer un par de rutas pequenas, por fragas, que podían enlazarse entre sí. Foron só 10 quilómetros, pero aquí xa houbo algunhas pendentes interesantes. Ao rematar, fomos pasar a última tarde a Ribadeo, pero estivo case todo o tempo chovendo intensamente.

Saúdos.

Sendeirismo na zona do pico Tres Mares

Hai moitos anos, cando estaba comezando este século e milenio, Viaxes O Lóstregho estaba explorando a zona norte da península ibérica. E un día demos cun topónimo que nos chamou a atención: o pico Tres Mares. E quixemos saber por que tiña ese nome tan evocador. Resulta que nas súas tres abas (porque é un vértice no que se xuntan tres aristas montañosas) nacen tres ríos que acaban desembocando en tres mares diferentes: o río Nansa no Mar Cantábrico, o río Híjar (máis coñecido como Ebro) no Mar Mediterráneo, e o río Pisuerga, que por ser afluente do Douro acaba no Océano Atlántico. Como vedes, a cousa pinta chula.

Tres Mares é o punto máis alto dun magnífico circo montañoso que dá lugar á estación de esquí de Alto Campoo (se non me equivoco, a única que hai en Cantabria). A poboación de referencia para toda esa comarca é Reinosa, que é onde nos aloxamos. Iso vén sendo o sur-suroeste de Cantabria. Pero a só 30 quilómetros de alí, no norleste da provincia de Palencia, atópase a marabillosa Aguilar de Campoo, que no seu entorno tamén ten moitos atractivos turísticos, como o alucinante Románico Palentino, uns cantos lugares en torno ao río Pisuerga, a montaña palentina, etc.

O que fixemos nos cinco días que pasamos alí foi o seguinte:

- Na mañá do primeiro día trasladámonos de Galicia ata alí. Pola tarde fixemos unha pequena ruta de sendeirismo que percorría algo do río Pisuerga polo fermosísimo Canón da Horadada para chegar ás Tuerces, un paraxe con paisaxes calizas do estilo da Cidade Encantada de Cuenca.

- No segundo día intentamos subir a Peña Labra dende o mirador de Piedrasluengas. Pero cando chegamos ao mirador había dous obstáculos infranqueables. O primeiro era a mestísima néboa que impedía facer a ruta. E o segundo era que estaba prohibido o acceso incluso ao mirador, cousa que nos estrañou bastante. Cando conseguimos dar a volta, pareceunos ver alí a algo parecido a un político. O día seguinte, nas noticias, soubemos que estivera alí o mesmo Alfonso Fernández Mañueco, presidente da comunidade autónoma de Castela e León. Pasamos a mañá vendo algunhas das igrexas máis interesantes do Románico Palentino no entorno do encoro do Pisuerga, a carón de Aguilar de Campoo. Despois achegámos a Reinosa para facer a ruta do Pinar de Horna, que nos permitiu movernos polo entorno do impresionante encoro do Ebro, un dos máis extensos da península (pero pouco profundo, polo visto). Nós comezamos e rematamos a ruta na cidade romana de Iulióbriga.

- No terceiro día fomos ao circo montañoso de Alto Campoo. Entre outras cousas, porque nos dous días anteriores estaba sempre rodeado de nubes e incluso chovía. E esa mañán estaba radiante. Así que comezamos a mañá subindo ao pico máis alto, cousa que non ten demasiado mérito, porque hai un aparcamento a pouca distancia. E despois demos unha volta por algunhas pistas que vimos por alí, xa que a visibilidade era fantástica. Despois de xantar, baixamos a Argüeso, onde hai un poboado cántabro e un castelo medieval, e despois a Fontibre, onde din que nace o río Ebro (agora sabemos que realmente é o mesmo río que o Híjar, que nace xusto debaixo do pico Tres Mares). Fixemos tamén unha breve ruta por aquela zona.

- No cuarto día subimos a un pico chamado o Monte Endino. Ao principio non tiñamos demasiado claro se ía valer moito a pena. Pero estaba tamén un día moi luminoso, e cando comprendimos onde se atopaba e as marabillosas vistas que se captaban dende alí enriba, xa nos motivou moito máis. Despois diso fomos a disfrutar da marabillosa vila de Aguilar de Campoo.

- No último día, xa de volta, intentamos de novo a ruta do mirador de Piedrasluengas a Peña Labra. Ese día si, a visibilidade era magnífica. O que non era para nada magnífica era a sinalización da ruta, simplemente inexistente. Alguén que coñecía a zona subiuna a Wikiloc pero non está nin moito menos homologada, foinos imposible. Fixemos un pequeno tramo do Camiño Lebaniego que baixaba cara a Potes. Para rematar, decidimos volver en coche pasando por Potes, Unquera e pola autovía do norte.

Saúdos.

Viaxes O Lóstregho na provincia de León

A semana pasada Viaxes O Lóstregho estivo explorando en detalle a provincia de León, moi densa e extensa, que dá moito de sí. Hai máis de 20 anos xa o fixéramos, pero non lle dedicáramos o tempo necesario, e quedárannos cousas moi interesantes por ver. Ademais, esta vez viña un expedicionario novo (por partida dobre, viña por primeira vez e ten poucos anos). Estivemos sete días e incluso así nos resultou algo escaso o tempo. Quedaron algunhas cousas relevantes sen ver, pero están cerca de Galicia, así que poderán ser visitadas en viaxes posteriores.

O programa da viaxe por o seguinte:

- 1º día: desprazamento da Coruña a León capital, e pola tarde visita á zona da Terra de Campos e o Páramo, con paradas en lugares como Mansilla das Mulas, Sahagún, Grajal de Campos, Valencia de Don Juan ou La Bañeza

- 2º día: subida aos picos de Europa pasando por San Miguel de la Escalada, Riaño ou Posada de Valdeón, e volvendo por Burón, o pantano do Porma ou Puebla de Lillo.

- 3º día: visita ás covas de Valporquero, volvendo polo pantano de Barrios de Luna.

- 4º día: visita ás comarcas de Luna, Babia, Laciana e Omaña.

- 5º día: exploración detallada da cidade de León

- 6º día: exploración detallada da cidade de Astorga e das vilas do Camiño de Santiago entre Astorga e Ponferrada, como Castrillo dos Polvazares, a Cruz de Ferro en Foncebadón, O Acebo ou Molinaseca.

- 7º día: visita a Ponferrada e As Médulas

Como cousas relevantes que quedaron sen visitar, podemos sinalar A Cabrera, Os Ancares, o Val do Silencio e Vilafranca do Bierzo, por exemplo. Outra vez será.

Saúdos.

Sendeirismo na Montaña Central Asturiana

Esta pasada semana Viaxes O Lóstregho tivo a súa cita anual co sendeirismo. Había xa tempo que non saíamos de Galicia, pero dado que na península son cada vez máis comúns as vagas de calor no verán, decidimos quedar na "España húmeda", que sempre é máis agradable. A comarca escollida foi a Montaña Central Asturiana, unha das poucas que nos quedaba por explorar desa comunidade autónoma.

A comarca está formada polos concellos de Mieres, Lena, Aller, Riosa, Morcín e Ribera de Arriba. A idea era aloxarse en Mieres ou Lena, que son os núcleos de poboación máis grandes e que están á beira da autovía, polo tanto, mellor comunicados. Conseguimos a última habitación dobre que quedaba para esa semana nun pequeno hotel de Pola de Lena, e todo foi perfectamente.

Estivamos os cinco días laborables dunha semana, e a continuación digo que fixemos cada día:

- Luns: chegamos dende Galicia, instalámonos no hotel, conseguimos uns bocatas e partimos cara á primeira ruta. Decidimos subir á estación de esquí de Valgrande-Pajares, que está cerca do alto do porto de Pajares. Dende alí subimos pola pista asfaltada que vai ata o alto da estación, no pico chamado Cuitu Negru. Alí xantamos e despois intentamos achegarnos a un dos picos máis altos da zona, o Negrón, que dá nome ao túnel da autopista que une Asturias coa meseta. Non foi posible chegar porque a sinalización era nula e a descrición da ruta que tiñamos era moi básica e ademais pouco fiable. Pero non estivo nada mal para debutar o primeiro día.

- Martes: este foi o día máis intenso, con diferenza, que condicionou todo o que pasou despois. Xa que seguía o bo tempo, pero non parecía que fose durar demasiado, decidimos facer a ascensión máis dura da comarca, a mítica Peña Ubiña. Segundo a información que tiñamos parecía asequible, pero finalmente non o foi. Hai que ir por estrada ata a aldea de Tuiza de Arriba. Dende alí sae un camiño con certa pendente, ese si asequible, ata o refuxio do Meicín, metido entre montañas nun lugar idílico (a foto que vedes está sacada dende alí). Como se ve, dende alí comeza a segunda fase da ascensión, sinxela dende o punto de vista que simplemente hai que andar, pero as pendentes convértense en moito máis duras. Esta parte esta dividida en dúas, a primeira bastante dura e a segunda bastante máis asequible, que nos leva ao collado Terreos primeiro e ao Ronzón despois. E despois diso comeza a terceira e última parte, cando xa se superan os 2000 metros de altitude sobre o nivel do mar. A pendente segue crecendo ata que nos 2100 metros de altitude, aproximadamente, chegamos ao rochedo calizo. A partir dese punto, xa poucos tramos se poden andar e case todo é trepar, movéndose con bastante precaución. A min comezaron a darme tirón nos abductores sobre os 2250 metros de altitude, e decidín parar a xantar aí e non seguir. O colega que ía comigo xantou alí tamén, pero despois fixo un último intento, porque ía bastante mellor ca min. E conseguiu chegar. Díxome que case ata o cumio, que está a uns 2415 metros de altitude, había que seguir trepando. Polo tanto, unha ascensión moi dura para min, que son simplemente sendeirista, non montañeiro. Neste lugar, é cansada ata a baixada.

- Mércores: despois da tralla do martes, decidimos tomarnos o día con moita máis calma, estabamos moi cansos e doridos. Visitamos a oficina de turismo de Pola de Lena e alí déronnos varias ideas moi interesantes, que desenvolvimos este día. Pola mañá fixemos a sinxela senda fluvial que leva da Pola de Lena á igrexa prerrománica de Santa Cristina de Lena. Baixamos a xantar á Pola de novo. E pola tarde, comezamos unha das rutas máis coñecidas da zona, coñecida como o Mofusu, que sube a un monte cercano. Non a fixemos completa porque, unha vez máis, a señalización era nefasta e case inexistente a partir da ermida da Flor.

- Xoves: aínda estabamos algo tocados, así que non queríamos ningunha ruta moi esixente, pero queríamos cambiar de concello, porque só pisaramos ata o momento o concello de Lena. E decidimos ir a Riosa para facer a Ruta mineira á Esperanza. Comeza na aldea de Villamer, e unha vez máis, non conseguimos facela enteira porque a sinalización é nefasta e o único que conseguimos atopar foi grazas á nosa orientación e aos medios tecnolóxicos que usamos. Visitamos un área recreativa que está nun lugar curioso, e despois subimos ao monte a sitios onde supostamente había restos de instalacións mineiras, pero apenas atopamos algúns. Pero puidemos disfrutar dalgunha magnífica braña asturiana na aba do monte Llosoriu e dunhas boas vistas da Serra do Aramo, esa na que está o Angliru, a Gamonal e o Gamoniteiru. Despois diso baixamos a Mieres a coñecer e pasear a vila, e a visitar a oficina de turismo, onde nos deron algunha boa idea para o día seguinte.

- Venres: fixemos unha moi sinxela ruta que lembra a antiga vía de ferrocarril que visitaba á mina Baltasara. Polo tanto, ten pouca pendente, e agora está totalmente asfaltada. Na parte final puidemos ver restos do Pozo Tres Amigos, como o seu castillete. A pesar do sinxela que é a ruta, tampouco está moi ben sinalizada, porque non puidemos atopar un último punto que presentaban como algo interesante. Despois diso baixamos a xantar a Oviedo (tomamos uns pratos combinados nun curioso restaurante árabe no campus universitario) e demos un paseo pola Catedral, o Fontán e os monumentos prerrománicos da zona, algúns na cidade e outros no monte Naranco. E despois diso, emprendemos o camiño de volta a casa.

Xa vedes, semana intensita. Volvimos algo ou bastante decepcionados coa calidade da sinalización das rutas de sendeirismo, eu xuraría que antes era mellor, ou non reparáramos no deteriorada que estaba.

Saúdos.

Sendeirismo na Mariña Central

Agora que xa imos recobrando a normalidade despois da pandemia, volvemos ás nosas tradicionais viaxes. Esta do mes de agosto habitualmente está dedicada ao sendeirismo, e esta vez tamén foi así. Fuxindo un pouco do calor dominante (noutros sitios máis que en Galicia, pero aquí tamén algo) fomos á Mariña Central, facendo base no magnífico Hotel Montero de Mondoñedo. O programa de actividades foi o seguinte:

- Domingo 6: Basicamente dedicamos o día a facer unha sinxela ruta de sendeirismo en Foz, pero moi fermosa. Saíndo da vila pola costa, en dirección oeste (ou sexa, cara a Burela, que se veía alá ao fondo), chegamos ata o castro de Fazouro, pasando por unhas cantas praias do concello. Chegando alí, subimos ao lugar de Lousada e baixamos de novo á desembocadura do río Ouro, onde demos a volta.

- Luns 7: A nosa idea era facer algunha ruta de sendeirismo que nos permitira percorrer e ver o máis salientable do concello de Vilanova de Lourenzá. Pero na oficina de turismo dixéronos que non era en absoluto recomendable, porque debido á elevada actividade madeireira quitábanse moitos dos postes de orientación, e polo tanto era moi difícil completar as rutas. Así que fixemos unha pequena, que era a única que estaba máis ou menos practicable, chegar ata a ponte e a área recreativa de Cazolga. Certo é que case a metade da ruta era por pistas asfaltadas, así que tampouco foi para tanto. O que nos sobrou do día dedicámolo a explorar a vila de Mondoñedo, incluíndo unha demorada visita á Catedral con audioguías, na que aprendemos moito.

- Martes 8: Por razóns que non veñen ao caso, decidimos facer un pequeno parón sendeirista neste día, e dedicamos o día a facer visitas culturais. Comezamos por Vilanova de Lourenzá, onde visitamos o Museo da Faba. A continuación fomos ao concello de Foz para ver a impoñente Basílica de San Martiño de Mondoñedo, que din que foi a primeira catedral da península. Chamoume a atención (porque non o sabía) que cando moveron a sede episcopal para a actual Mondoñedo levaron tamén o topónimo, porque o lugar actualmente chamado Mondoñedo chamábase Vallibria. Despois fomos a Burela para visitar o Barco Museo Boniteiro "Virxe do Carme", que é moi interesante. E rematamos en Alfoz, vendo o Castelo de Castrodouro, unha máis das posesións do Mariscal Pardo de Cela. Dende alí, intentamos chegar de novo (porque xa estivemos hai anos) ao mítico Castelo da Frouseira, pero era xa tarde e fomos dende o concello de Alfoz, dende onde aquela rocha é case inexpugnable. A forma moi doada de acceder en coche é dende o concello de Foz.

- Mércores 9: Para este día anunciaban unha vaga de calor en toda a península e incluso en boa parte de Galicia, pero para iso fomos á Mariña, porque alí é máis doado protexerse diso. Incluso en concellos do "interior" como Mondoñedo anunciaban máximas preocupantes (que ao final non sabemos se chegaron a darse) pero nós fomos facer unha fermosa ruta circular en Burela (de estrutura similar á de Foz do primeiro día). Había algo de nubes e brétema, algo de brisa, non debeu pasar de 25 graos, que delicia!!! Saíndo da oficina de turismo, no porto, fomos camiñando pola costa cara ao oeste, en dirección á fermosísima praia da Marosa. Nos últimos quilómetros dese tramo, cruzámonos varias veces coa plantilla do Pescados Rubén Burela de fútbol sala feminino, que creo que segue sendo o mellor equipo do mundo. Parece que están comezando a pretempada, porque a algunhas víaselles acusar o esforzo. Dende a Marosa subimos polo monte ata o fermoso mirador do Monte Castelo, onde xantamos. E dende alí baixamos á esquina oposta de Burela, pasando pola praia de Areoura e polas zonas de formacións xeolóxicas do Cantiño e Perdouro, chegando de novo ao porto.

- Xoves 10: Pola mañán fixemos uns pequenos traxectos no concello do Valadouro. Primeiro fomos ata a fervenza do Escouridal, que fai fronteira entre os concellos do Valadouro e Alfoz. E dende alí intentamos subir en coche ata o Cadramón, a 1.056 metros sobre o nivel do mar, o pico máis alto da mítica Serra do Xistral. Pero a falsa crenza de que ese pico era o único da serra que tiña antenas de televisión fixo que nos desviásemos e chegásemos ao Alto de Onsolar, a 1.031 metros de altitude, que tampouco está mal. E despois de xantar un bocata xunto ao castelo de Castrodouro, fomos ao colofón desta xeira, que resultou bastante espectacular: a Cova do Rei Cintolo. Nós xa visitamos covas subterráneas en bastantes partes da península, tamén algunha en Portugal e incluso algunha en Iparralde. Pero esta é outra cousa. As outras son visitas de turismo pasivo, pagas unha entrada, entras nun entorno abraiante pero está todo acondicionado para que o fagas con moita comodidade e boa iluminación, para ver ben as marabillas que hai alí dentro. Para entrar na Cova do Rei Cintolo xa te avisan de que tes que estar en boa forma física, que leves roupa normaliña porque seguramente sairá algo sucia, e antes de entrar asinas un papel no que recoñeces que a túa condición física e saúde é a correcta para esa actividade. Póñenche un casco con iluminación, unha rede para o pelo, un mono de gasa para todo o corpo e recomendan botas de auga ou de montaña, ou sexa, calzado que non esvare. E a visita pasa a ser de turismo activo, ou sexa, fas un curso básico nivel 0 de iniciación á espeleoloxía. Vas pasando por galerías de dificultade variada, moi ben presentadas e explicadas polo guía (a nós tocounos un conquense moi simpático chamado Carlos), que aparte de contarche cousas sobre as covas subterráneas, explícache tamén que tes que facer para superar cada galería. Hai tobogáns nos que tes que agarrarte a cordas, tes que trepar, gatear, reptar, etc. Pero pásase moi ben, e segundo avanzas vaslle perdendo o medo á actividade. Do máis recomendable, sempre que a túa condición física e mental che permita afrontar retos así.

É probable que o vindeiro ano volvamos aloxarnos no magnífico Hotel Montero de Mondoñedo para seguir explorando a Mariña Lucense, pero noutros concellos diferentes. Xa veremos que sae.

Saúdos.

Entroido en Santiago de Compostela

Tiña o costume de ir pasar o Entroido (festa que non me gusta nada nada) a Santiago de Compostela. Debín comezar hai uns 8-10 anos facilmente. Pero coa pandemia estiven varios anos sen poder facelo, a última vez fora en 2020, unhas tres semanas antes do confinamento. Por fin puiden volver. Xa hai liberdade total de movementos, só hai que poñer máscara en lugares moi concretos como hospitais e farmacias. Así que a normalidade está xa case plenamente instalada.

Tiña costume de aloxarme no Hotel Windsor, pero nesta ocasión estaba pechado por obras. Cambieime ao Hotel Universal, que está na mesma praza de Galicia (a zona que máis me gusta para aloxarme, moi céntrica, xusto entre a zona nova e a vella). Tocoume unha habitación interior, que non dá á ruidosa praza (pareceume que a maioría eran interiores, ten pouca fachada) e todo funcionou perfectamente.

Fixen o de sempre: pasear, ler e quedar cos colegas que viven alí. Aínda que bastantes dos colegas este ano non estaban, pero algúns si. Puiden pasear e ler ao aire libre máis que outras veces, porque só choveu o último día, e non demasiado.

Como se verá noutros artigos, fun ver a Numax a película "As bestas". E aproveitei para ler a novela "Madame Bovary" e "Fixemos a luz", un libro de divulgación científica sobre a natureza da luz.

Saúdos.

Sendeirismo na Terra de Caldelas

Levaba eu xa uns dous anos e medio sen realizar unha viaxe de pracer (porque as excursións escolares non contan, son traballo). Se non me engana a memoria, o entroido de 2020, 2 ou 3 semanas antes daquel terrible confinamento, fora a última ocasión na que fixera unha saída deste tipo. Dende hai uns cantos anos, varios dos fundadores de Viaxes O Lóstregho saímos no mes de agosto a facer algo de sendeirismo por Galicia durante 4-5 días seguidos. A última vez fora en 2019, polas Terras de Trives, e nesta ocasión seguimos circundando o Macizo Central Ourensán e fomos á Terra de Caldelas.

A Terra de Caldelas é unha comarca que se atopa entre o río Sil e o Macizo Central Ourensán, ao oeste das Terras de Trives, e polo tanto forman parte da Ribeira Sacra, pero na súa beira sur, na provincia de Ourense. Está formada por catro concellos: Castro Caldelas, A Teixeira, Parada de Sil e Montederramo (este último concello non dá ao río Sil, pero si é parte importante do macizo ourensán, coa serra de San Mamede). Nesta zona está a famosa ponte sobre o Sil, con dous embarcadeiros para o catamarán, que é das zonas máis concurridas da Ribeira Sacra, coa vertixinosa estrada que une as dúas beiras.

Nesta ocasión a excursión durou cinco días que se dedicaron ás seguintes actividades:

- Martes 9: Chegamos á zona, instalámonos no aloxamento (do que falarei despois) e case inmediatamente comezamos a ruta que nos ía ocupar o primeiro día. Chámase a "Ruta dos Bosques Máxicos" e ten uns 16 quilómetros. Facíame ilusión facela porque o punto central e un dos máis importantes da mesma son as ruínas do mosteiro de San Paio de Abeleda, que foi a motivación principal para a creación da asociación O Sorriso de Daniel, que defende o románico en Galicia. Esta ruta é case todo baixada na súa primeira parte (había bastantes árbores derribadas que había que sortear de xeitos variados) ata a zona do mosteiro. Xantamos á beira dun río pouco despois do mosteiro, e o resto da ruta é a subida. Esa tarde non estiven na miña mellor forma e costoume subir moito máis do habitual. Debeu ser a falta de práctica ou un golpe de calor, porque os días seguintes xa rendín algo mellor.

- Mércores 10: Este día choveu case sen parar en toda a zona, así que non puidemos facer sendeirismo. Aparte de que tivemos que achegarnos a Sarria para resolver uns asuntos persoais do meu compañeiro de viaxe, aproveitamos para visitar o mosteiro de Santa María de Montederramo pola mañán, e pola tarde fomos á Casa-Museo do Chocolate en Teimende (Parada de Sil) e ao Castelo de Castro Caldelas xa no serán, onde alí si, xa nos pillou a treboada, pero estabamos a 50 metros do noso hotel.

- Xoves 11: Ese día fixemos fragmentos das dúas rutas máis destacadas no concello de Parada de Sil, aproveitando que as dúas tiñan forma de 8. Na primeira fomos dende a capital do concello ao famoso mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil. E pola tarde achegámonos á Fábrica da Luz para percorrer a pasarela do río Mao (que separa os concellos de Parada de Sil e A Teixeira) e aínda seguimos un pouco máis, ata Barxacova, onde hai habilitada unha zona de baño, e ata San Lourenzo, en vertixinosa e moi dura subida na montaña.

- Venres 12: Ese día fixemos a famosa ruta dende Castro Caldelas ata o miradoiro das Penas de Matacás. Tamén uns  16 quilómetros con algunha subida moi dura ao comezo, atravesando os socalcos de viticultura heroica. A parte final xa é máis levadeira, por sorte.

- Sábado 13: Por sorte, quedounos para o último día a "Ruta de A Teixeira", que fai un breve percorrido por este pequeno concello. É unha ruta circular duns 12 quilómetros, sen grandes complicacións, pero moi boas vistas sobre o Sil, sobre o Mao (vese a famosa pasarela dende máis arriba) e sobre o val de Abeleda. Esa mesma tarde, por unha casualidade do destino, aínda puiden visitar o Museo do Ferrocarril en Monforte de Lemos.

O aloxamento foi na magnífica Pousada Vicente Risco de Castro Caldelas (parece que Vicente Risco viviu alí durante un tempo). Castro Caldelas é unha pequena vila que conserva moi ben o seu casco histórico medieval en torno ao castelo. A pesar do fermosa que é, ten moi pouca hostelería. Botando contas, non creo que cheguen a 100 prazas hoteleiras, e só se pode comer de prato en 3-4 locais, o resto son cafeterías, aínda así ten unha vida moi vizosa na praza principal, porque para moito máis non dá.

Saúdos.