Onte pola noite tiña un par de horas libres e non tiña moitas ganas de facer nada moi complexo, así que tocou ver unha película, e esta vez só me deu para atopar unha bastante mediocre en Amazon, unha trama ao estilo de Agatha Christie. Son cousas que pasan. Polo visto, pertence a un xénero chamado "whodunit", que son as típicas tramas de misterio nas que hai que resolver un enigma.
"Invitación a un asasinato" foi dirixida en 2023 por un tal Stephen Shimek. Nalgunha páxina din que é unha produción francesa pero eu non o vexo, a min paréceme netamente británica. No elenco semella destacar claramente Mischa Barton (actriz absolutamente descoñecida para min), que está acompañada por Chris Browning, Bianca Santos, Giles Matthey, Grace Lynn Kung, Seamus Dever, James Urbaniak, Amy Sloan e Alex Hyde-White.
Miranda, unha florista londinense a quen lle encantan os enigmas e que ten unha gran capacidade de observación, recibe a invitación dun coñecido magnate para pasar unha fin de semana na súa mansión nunha illa.
Cando está chegando alí no tren coincide nun vagón con todos os outros convidados pero ela xa se decata como que hai un convidado de máis. Chegan á mansión e dinlles que o magnate non pode estar ese día alí debido a problemas meteorolóxicos, que chegará ao día seguinte.
Nas comidas que veñen a continuación vanse coñecendo as seis persoas que foron convidadas alí e os tres servintes que os atenderán durante esa fin de semana. Como era previsible en enigmas deste tipo, vai habendo mortes ou cousas parecidas e case nada é o que parece.
Como é unha película recente, non vou destripar máis do necesario, pero digamos que un dos convidados realmente era un avogado contratado polo magnate para averiguar quen vai ser realmente o seu herdeiro, xa que todos os convidados realmente son fillos do magnate (pero non o saben), xa que o magnate tivo aventuras coas súas nais no pasado.
Xa fun ver unha das estreas cinematográficas do ano, unha desas escasas ocasións nas que vou ao cine comercial. Na miña opinión, o director máis importante da segunda metade do século XX foi Stanley Kubrick, e no século XXI (non digo que sexa o seu sucesor) o está sendo Christopher Nolan. Como me pasaba con Kubrick, non todas as súas películas me gustan, pero en xeral escolle uns temas que me interesan e roda dun xeito que resulta moi atractivo. Pero tamén digo que da combinación Nolan - Odisea esperaba máis. Non sabería dicir exactamente que máis esperaba, pero non me pareceu para tanto.
Tampouco me vou meter na voráxine de críticas que lle caeron ao director por escoller un elenco no que había negros, asiáticos, persoas transxénero e cousas parecidas. Son cousas dos tempos, pero está claro que en Estados Unidos teñen moito medo a eses sesgos, e intentan representar un mundo variado que existe agora (nas últimas décadas principalmente), pero que na antigüidade non era así. Queda algo raro pero tampouco me vou escandalizar por iso. E moito menos polas críticas que din que o acento estadounidense non queda nada ben na versión orixinal. Claro que non, pero creo que non queda moita xente viva para falar en grego clásico, éche o que hai. Por outra banda, considero unha tontería preocuparse demasiado polas voces nun produto audiovisual GRAVADO. Quen queira escoitar boas voces actorais debería ir ao teatro, é o único lugar onde se pode disfrutar iso.
Preocupábame algo máis que parte da historia da Odisea ía aparecer na película (dura case tres horas, había tempo para metelo todo ou case todo). Acabo de mirar e parece que falta toda a parte inicial da volta de Odiseo e os seus compañeiros. Ou sexa, todo o que lle pasa cos cícones, os lotófagos e con Eolo. A partir de aí si que aparecen o resto de aventuras: Polifemo, lestrigóns, Circe, Hades, Escila, Caribdis e a illa de Helios. E casualmente tamén falta o capítulo que vén despois, cos feacios. Despois chega a Ogigia, pasa sete anos con Calipso sen lembrar todas estas historias, e finalmente volve a Ítaca.
"A Odisea" foi dirixida por Christopher Nolan en 2026. Os principais papeis foron para Matt Damon,
Tom Holland, Anne Hathaway, Robert Pattinson, Lupita Nyong'o, Samantha Morton, Zendaya, Charlize Theron, Samantha Morton, John Leguizamo, Jon Bernthal e Himesh Patel.
Para que non o saiba, a Odisea, un dos dous grandes poemas épicos de Homero da Grecia Clásica, conta a volta de Odiseo (Ulises en latín) á súa terra Ítaca, despois de ser o principal detonante da victoria na Guerra de Troia, que se conta na Ilíada. Odiseo propón a trampa do Cabalo de Troia, un gran cabalo de madeira que os gregos deixan como ofrenda aos troianos, despois de dez anos infrutuosos de asedio á cidade. Os incautos troianos meten o cabalo na súa cidade sen decatarse que dentro del hai un feixe de soldados gregos que abrirán as portas da cidade ao inmenso exército liderado por Agamenón. Esta parte final da Guerra de Troia tamén aparece bastante na película. Pero na mesma tamén se fixan bastante na evolución do personaxe de Odiseo, tipo moi astuto e sagaz, pero que comeza a ver que o saqueo de Troia se cadra non foi tan boa idea, e que iso pode dar fin a esa época da civilización, na que manda a Lei de Zeus, de ser hospitalario cos visitantes (tan de moda no mundo actual).
A partir de aí, Odiseo e os seus intentan volver a Ítaca. Saen de Troia ao mesmo tempo que Agamenón e Menelao, pero semella que Odiseo xa non ten moitas ganas da súa compañía (a guerra de Troia durou dez anos), e busca unha ruta alternativa que el cre máis curta. Se estamos escribindo isto e a obra que conta a travesía se titula a "Odisea", está claro que se trabucou. Iso si, Nolan conta isto con múltiples saltos na liña temporal, como é habitual nel. Polo que acabo de ler, a "Odisea" de Homero tampouco ten unha narración temporal lineal, tamén vai dando saltos cara diante e atrás (lina hai varias décadas, xa non a lembro demasiado).
Rematarei comentando como resolveu tecnica ou artisticamente o director varias das historias, e que me chamaron a atención pola súa creatividade e brillantez:
- Cando chegan á illa de Eea, na que se atopa Circe, varios dos soldados de Odiseo se adiantan e dan coa súa cabana. Circe parece unha campesiña e semella ter medo inicialmente dos soldados, pensando que lle van facer algo malo. Eles tranquilízana dicindo que só teñen fame e que veñen coller algo de víveres para proseguir a viaxe nada máis. Ela dálles de xantar e vese que a eles lles encanta a comida que lles ofrece, pero dun xeito moi entusiasta. Ela comeza a acariñar a cabeza dun deles, e vaise vendo aos poucos como primeiro a cabeza dese soldado, e despois todo o demais, se vai convertendo nun cocho. Odiseo estaba só cazando noutra parte da illa e xa notou algo raro cando lle disparou a un cervo, e cando foi recollelo, viu que era unha home. Vai buscar o resto de soldados, pregunta por eles, Circe dille que xa estiveron alí pero que marcharon sen agardar por el, e ve un montón de cochos moi nerviosos ao redor. Desconfía da comida que lle ofrece Circe, que desencanta aos soldados e os converte en homes de novo.
- O Hades é simplemente unha praia con area negra (supoño que de tipo volcánico). Cando Odisea convoca a Tiresias e aos mortos, os "cadáveres" simplemente érguense xa que estaban na capa superior ou superficial desa praia. Odiseo pode falar con varios deles, como Sinón (o soldado que avisou aos troianos que o Cabalo de Troia era unha ofrenda dos gregos, que marcharan) e con Agamenón (Odiseo e os seus homes non sabían que morrera traizoado polos seus), que lle dán consellos e peticións variadas para cando volva a Ítaca.
Pois iso, que está ben pero eu esperaba máis. Saúdos.
Recoñezo que non me agrada demasiado o xénero do melodrama no cine, pero tamén recoñezo que esta película, que estiven intentando "esquivar" por esa mesma razón, ao final desagradoume menos do que esperaba. Se non me trabuco, botárona hai algún tempo no espazo de cine clásico da 2, os luns pola noite, e eu raramente falto a esa cita. Pero cando o fixeron por primeira vez, tiña cousas urxentes que facer e ademais a película é un pouco longa, todo iso unido a que é un melodrama, pois fíxome desistir. Pero agora é verán e danse mellores condicións para intentalo, e a cousa non estivo mal.
Seguramente o título da película merece un parágrafo aparte. É a adaptación dunha novela (que por suposto non lin) e alí seguramente está mellor explicada a razón do título orixinal, que é algo así como "O home do outeiro". Nunha cita literaria ao comezo da película dan a entender algo así como que "o home do outeiro debía dedicarse a cazar", e a verdade é que no primeiro tercio da película a caza ten unha presenza moi considerable. E se cadra tamén se insinúa que o protagonista é un cazador de mulleres, porque ten unha grande "fama" na comarca. En España decidiron titulala "Con el chegou o escándalo", supoño que relacionado do tema anterior. En México aínda foron máis creativos e optaron por "A herdanza da carne", que algo tamén ten que ver coa historia, pero máis tanxencialmente. Recoñezo que non sería capaz de poñerlle un título coherente a esta historia, se cadra "O cazador".
"Con el chegou o escándalo" foi dirixida en 1960 por Vincente Minnelli. Os principais papeis do elenco foron para Robert Mitchum, Eleanor Parker, George Peppard, George Hamilton, Everett Sloane e Luana Patten.
Toda a trama xira en torno ao personaxe de Wade Hunnicutt, un terratenente texano que ten moito poder e influencia na súa comunidade, e debido a iso todo o mundo transixe co feito de que lle gustan moito as mulleres e de que poucas pode haber na zona que non foran seducidas por el antes ou despois, e de que moitos nenos ou nenas do lugar realmente foron concebidos por el, e todo o mundo o acepta, sen máis. De aí o "escándalo" ou a "carne" nas traducións do título no mundo hispanofalante.
Por outro lado temos a Hannah, a súa muller, que se casou con el case hai vinte anos, sen saber nada da súa fama (pero axiña se enterou), que vive con el na súa casa, pero que case non conviven, e trátanse con cinismo e desprezo.
Tamén está Theron, o único fillo lexítimo e recoñecido por el, que comeza a película sendo un neno do que se burlan os veciños pola súa inxenuidade, e aos poucos vaise vendo como "madura" (ao principio con xestas na caza, que na zona son moi aprezadas), e despois botando unha moza coa que acaba tendo un fillo, pero sen el sabelo, xa que a abandona antes, debido ao lío mental que se forma cando se decata da súa estraña situación familiar.
Por se non chegara con isto, temos a Rafe, mozo que traballa con Wade, que lle fai todo tipo de servizos e que máis ou menos é mantido por el. De feito, durante bastante tempo, tamén titoriza a Theron (ten uns poucos anos máis ca el) en todo tipo de asuntos. Ao final Theron acaba sabendo (o resto da xente xa o sabía de antes) que Rafe é un dos moitos fillos de Wade espallados pola comarca. Wade non o recoñece pero fai todo para mantelo, e Rafe non se queixa nin reclama nada a maiores. A Rafe gustaríalle que Wade o recoñecera como fillo seu, pero nunca chegou a conseguilo.
E podemos completar o mapa sentimental da zona coa familia Halstead. Alí está Libby, a moza de Theron que ten un fillo con el, pero este non chega a sabelo porque a deixa antes, para gran desgusto de Libby, que está embarazada pero ten que casar antes de que naza o fillo. Pero tranquilos, que neste lugar hai solución para todo. E o pai de Libby, Albert, apenas aparece dúas ou tres veces, pero acaba tendo unha gran relevancia no final da historia.
