Hai pouco botaban no espazo de cine clásico da 2 unha película da que non oíra falar. Como lle teño certa lei a ese espazo, fixen o esforzo, aínda que as referencias non me animaban demasiado. Efectivamente, non me equivocaba demasiado, a combinación tan estadounidense de cabalos e boxeo non me encandilou, precisamente.
Foi dirixida en 1979 por Franco Zeffirelli (a súa primeira película en Estados Unidos, creo), e foi interpretada nos principais papeis por Jon Voight, Ricky Schroeder e Faye Dunaway.
A historia resulta bastante patética, polo menos para min. Bill Flynn é un ex-boxeador, algo alcoholizado e ludópata (como vedes, o mellor de cada casa), que ten un fillo pequeno que o idolatra, chamado TJ. A nai do neno abandonounos cando o neno era pequeno, para vivir unha vida de máis luxo (ou sexa, outra xoia).
O pai e o neno van malvivindo co coidado dos cabalos no entorno dun hipódromo, pero a ilusión do pai é volver ao boxeo, a pesar de que na última pelexa quedou moi tocado, pero iso é algo que só ven os demais, el non.
Despois dunha serie de avatares desafortunados, derivados principalmente da súa ludopatía, decide volver a boxear, aínda que lle aconsellan que non o faga. Nese intre a súa nai tamén aparece por casualidade, e volve ter algo de contacto co neno, cando este pensaban que a súa nai morrera, porque foi o que lle dixeron sempre.
Prepárase para a pelexa, que resulta moi dura e disputada, e acaba ganando. Pero polos moitos golpes recibidos nesa pelexa, e nas anteriores de hai tempo, acaba morrendo no vestiario despois de gañar (sinto o spoiler), na que moita xente di que é a escena máis triste da historia do cine.
Saúdos.
