Hai xa unhas semanas, botaron no espazo de cine clásico da 2, dos luns pola noite, a famosa película "Doce do patíbulo" (no orixinal era a "Ducia Sucia"). Era bastante longa, así que non a vin cando se proxectou, pero estivo algún tempo en RTVE Play, así que aproveitei para vela alí. Tiña certas dúbidas de se a vira antes, e si é certo que me soaban algunhas esceas do comezo e o final, pero toda a parte central non me soaba de nada. Como o cine bélico non me gusta nada (agás honrosas excepcións), xa fixen o traballo e non me apetece repetir.
"Doce do patíbulo" foi dirixida en 1967 por Robert Aldrich. Os doce patibularios estiveron interpretados por Charles Bronson, Jim White, John Cassavettes, Trini López, Telly Savalas, Donald Sutherland, Clint Walker, Tom Busby, Ben Carruthers, Stuart Cooper, Colin Maitland e Al Mancini. Nos postos algo máis elevados do escalafón militar estaban actores como Lee Marvin, Ernest Borgnine, Richard Jaeckel, George Kennedy, Ralph Meeker e Robert Ryan. Como vedes, un elenco bastante destacado, pero todo masculino, claro.
A historia é razonablemente simple. A un mando do exército estadounidense na II Guerra Mundial, que xa é coñecido por ser bastante indisciplinado e non está moi ben considerado, algúns superiores suxírenlle que forme practicamente a un batallón suicida, formado por presidiarios do seu propio exército, con penas moi longas por unha indisciplina aínda maior. O obxectivo é atacar por sorpresa unha mansión en Francia onde se reúnen os altos cargos do exército alemán para descansar da guerra.
Vainos instruindo para conseguir ese obxectivo, pero aos poucos van pasando cousas que complican a misión, pero finalmente lévase a cabo, e máis ou menos conseguen o obxectivo, pero a meirande parte dos presidiarios non sobrevive para contalo.
Debo estar bastante liado, porque teño pouco tempo para publicar aquí. Dígoo porque esta película xa a vin hai máis dun mes, e xa non lembro demasiado. É un western algo peculiar. Normalmente nas películas dese xénero hai calor e po, pois nesta hai algo de auga e neve, porque transcorre pola zona de Seattle, e despois en Alaska e Canadá, incluso hai algún alud de neve. Pero vaia, a temática é máis ou menos a dos western.
"Terras afastadas" foi dirixida en 1954 por Anthony Mann e os principais papeis do elenco foron para James Stewart, Ruth Roman, Corinne Calvet, Walter Brennan (un dos poucos actores que ganou tres Oscars, pero no seu caso sempre foi como actor de reparto, se non me engano) e John McIntire.
Jeff Webster é un vaqueiro algo individualista e pouco sociable que leva xunto ao seu colega inseparable Tatum un rebaño de vacas dende Wyoming, ata Seattle, para embarcalas alí e levalas a Alaska (como vedes, a temática é máis ou menos a de sempre pero con variantes territoriais curiosas). Pero algo pasou nese traxecto porque os outros dous vaqueiros que viñan con eles intentan atacalo ao chegar ao porto de Seattle, e en canto marchan, o primeiro que fan é ir á autoridade a acusalo de ter matado a outros dous vaqueiros que viñan con eles. Pero conseguen embarcar o gando e esquivar a primeira bala da xustiza. No barco tamén está a piques de ser apresado, pero consegue evitalo grazas a unha fermosa muller chamada Ronda, que lle axuda por razón descoñecida.
Chegan a unha cidade con moita vida de Alaska chamada Dawson. E alí a autoridade a representa un tipo bastante turbio chamado Gannon, que é o máis rico da vila, administra a xustiza sempre ao seu favor, ou sexa, é un auténtico cacique. Resulta que Ronda, a muller que o axudou no barco, é a propietaria do bar máis concorrido de Dawson. E tamén anda por alí Renee, outra fermosa rapaza, moi querida por todo o mundo, pero moito máis nobre e bonachona, e que namora de Jeff.
Jeff e Tatum deciden levar o gando para Canadá, e alí unirse á busqueda do ouro (estamos a finais do século XIX). Van perseguidos por Gannon, que obviamente ao cruzar a outro país xa anda con algo máis de coidado, pero alí tamén ten aliados cos que intentar chantaxear a Jeff e aos demais.
O que dicía, como vedes, algo así como un western, pero polo menos está ambientado en lugares pouco frecuentados polo cine de Hollywood nesa época e temática.
Buscando no catálogo de Amazon Prime, atopeime con esta película, que tiña bastante fama e fala sobre o mundo do xornalismo, que me interesa bastante. Aquí en España tamén a subtitularon "Un mundo implacable" e en Hispanoamérica "Poder que mata". Se caera en min a decisión, non teño nin idea do título que proporía eu para unha historia como esta. Basicamente trata da influencia que teñen as audiencias sobre os contidos televisivos.
"Network" foi dirixida en 1976 por Sidney Lumet. Os papeis principais foron para Peter Finch (Óscar póstumo a Actor Principal, morreu antes da entrega), William Holden, Faye Dunaway (Óscar á mellor Actriz principal) e Robert Duvall. Tamén levou o Óscar a mellor Actriz de reparto (só saía cinco minutos) e mellor guión.
A trama xira en torno ao personaxe de Howard Beale, o presentador do noticiario da cadea de televisión UBS. Avísano con quince días de antelación, e a razón débese á baixada na audiencia do programa. O seu mellor amigo, o produtor Max Schumacher, é o único que o apoia, e intenta que nesas dúas semanas poida despedirse do cargo con dignidade.
Pero Beale entra nunha estraña dinámica, e no primeiro programa da súa despedida anuncia por sorpresa que vai suicidarse en directo dentro duns días. O escándalo é imparable e nos altos despachos da dirección pensan en despedilo inmediatamente, pero o presentador fai e di cousas cada vez máis estrafalarias, e a audiencia sube de forma considerable, e convértese nun líder da protesta cívica da poboación.
En paralelo a iso, outra produtora da cadea que se encargaba da sección de entretemento, Diana Christenten, ve a deriva do personaxe e propón facer un novo programa á súa medida no que tamén haxa astroloxía, debates, e cousas moi morbosas, que ten un grandísimo éxito. Por se non chegara con iso, esa mesma produtora propón unha especie de serie na que participan integrantes do Partido Comunista e dun grupo terrorista que grava en vídeo os seus propios atracos a bancos, e que tamén se converten en estrelas mediáticas, caendo nos vicios propios destas.
Por se non chegara con iso, durante algún tempo dase un estraño romance entre Diana e Max, cando hai unha diferenza de idade considerable, e aparentemente tamén unha diferenza de caracteres moi grande. Obviamente, a cousa non dura moito tempo, pero ten certa influencia no resto de acontecementos.
O presentador Howard Beale segue meténdose en líos pero a súa audiencia e impacto van baixando, así que os xefes da cadea deciden que o mellor será matalo en directo, e para iso usan a varios dos integrantes do grupo terrorista, que xa case era da plantilla.
O caso é que acabo de saber que naqueles mediados dos anos 70 unha presentadora de noticiarios suicidouse en directo e que tamén tivo certa fama un grupo pseudo-terrorista moi similar ao que se ve na película, así que si, o guión está moi ben, pero hai algunhas cousas que non necesitaron inventalas, xa estaban alí.
Este verán cumpríronse 90 anos do comezo da Guerra Civil, e polo tanto, tamén do asasinato de moitas figuras artísticas e políticas da España de 1936. Non quero pensar as conmemoracións que haberá dentro de 10 anos, cando se cumpra o centenario. Como xa veríades no blog, hai unhas semanas intereseime pola figura de Federico García Lorca, grazas a unha magnífica miniserie que está accesible en RTVE Play. A raíz diso, cando vin que tamén botaban "Morte en Granada" (o título orixinal foi "A desaparición de García Lorca"), animeime a vela, pero resultou un chasco, porque desentonaba moito en calidade ao comparala con aquela serie.
"Morte en Granada" foi dirixida en 1997 por un tal Marcos Zurinaga, que non me soa de nada, e que sospeito que debe ser un director portorriqueño, xa que esta foi unha produción hispano - portorriqueña, feita en inglés con case todo o elenco de portorriqueños ou algo parecido. Os papeis principais foron para Andy García, Edward James Olmos, Esai Morales, Miguel Ferrer, Jeroen Krabbé, Marina Saura, Eusebio Lázaro, Marcela Walerstein e Giancarlo Giannini.
Todo xira en torno a Ricardo Fernández, un rapaz que descubre a García Lorca en Madrid en 1934, cando estrea "Yerma", unha obra de teatro moi polémica. El e a súa familia son de Granada, así que coinciden con García Lorca alí en 1936, cando estoupa a Guerra Civil. Ao pouco de suceder iso, a súa familia ten problemas e deciden marchar a Porto Rico.
Dezaoito anos máis tarde, en 1954, Ricardo teima en ser escritor, pero está obsesionado coa figura de Lorca, e está empeñado en escribir un libro sobre el, e decide volver a Granada para investigar a súa morte, a pesar da forte oposición do seu pai, que non ten bos recordos en absoluto do que pasou alí.
Chega alí e o primeiro que fai é visitar a un bo amigo da familia, o Coronel Aguirre, que tivo moito que ver no apresamento e desaparición de Lorca. A pesar diso, manteñen as formas e respéctanse, pero o Coronel avisa aos seus subordinados para que vixíen ao suposto escritor.
Como era previsible, o rapaz vaise metendo en problemas, porque a súa intención última é averiguar quen foi a persoa ou persoas que mataron físicamente a Lorca. España segue no medio da dictadura e Lorca segue sendo unha figura ben incómoda, así que esa investigación non se ve con bos ollos, así que recibe ameazas, malleiras, etc. En fin, que a trama vai avanzando e na última escena acaba sabendo quen foi o causante daquela morte, e non lle agrada nada o resultado final da investigación.
Como dicía, é unha ficción arredor da morte de García Lorca, feita con respecto, pero con pouca documentación ou con moitas ganas de ficcionar. E polo que parece, en Porto Rico xa non queda case nada de cultura hispana e sí moito de estadounidense (teñen todo o dereito, por suposto), que se pode apreciar en que Lorca dedica libros escribindo en inglés, e que o escritor toma notas nun caderno escribindo en inglés, sendo el español de nacemento e vivindo exiliado en Porto Rico. Non sei, pareceume un pouco patético por semellar colonizado.
Cruceime con esta película moitas veces en plataformas (creo que está en Netflix) e nunca amosara o máis mínimo interese nela. Pero hai pouco, de casualidade, lin nalgures que era unha película desas, que a min tanto me gustan, na que máis ben cara ao final se produce un xiro de guión que che mostra que, ata ese momento, non estabas entendendo realmente en que consistía a historia que che estaban contando. Efectivamente, así é, pero non me pareceu a máis brillante na que vin ese tipo de efecto. Cando vos conte a historia, obviamente non revelarei ese xiro de guión, para que vós tamén poidades disfrutalo, ademais a película non é moi antiga, así que seguramente hai moita xente que aínda non a vira. En calquera caso, a película tampouco me gustou demasiado.
"Shutter Island" foi dirixida en 2010 por Martin Scorsese. No elenco destacan Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Michelle Williams, Patricia Clarkson, Max von Sydow, Emily Mortimer, Jackie Earle Haley, Ted Levine, John Carroll Lynch e Elias Koteas.
O título (en Hispanoamérica puxéronlle "A illa sinistra", que tampouco está tan mal) fai referencia a unha suposta illa (parece que non existe na realidade, ou polo menos non alí nin con ese nome) que está preto da costa de Boston, e na que hai un sinistro e lúgubre manicomio no que intentan curar, na medida do posible, a persoas con problemas psiquiátricos. Está ambientada no ano 1954 e o goberno destina a dous axentes xudiciais, un debe ser da zona e o outro vén de Seattle, na outra punta do país, para investigar a desaparición dunha paciente, algo estraño nun hospital que é case unha cárcere.
Cando chegan, parece que os médicos, enfermeiras e policías que custodian o lugar, que non son poucos, non semellan moi inclinados a botarlles unha man nas investigacións. Ademais, o lugar semella moi lúgubre e misterioso. E ademais, a súa chegada coincide cunha impoñente tormenta que sacode o lugar durante varias horas. Casualmente, a paciente desaparecida reaparece de novo unhas horas despois e sen ningún rasguño, aínda que algo alterada, polo que parece.
O personaxe principal semella tamén moi trastornado por moitas cousas. Participou na liberación do campo de concentración de Dachau, que o deixou claramente tocado. E ademais a súa muller morreu nun incendio provocado por un pirómano, que el sospeita que tamén está aloxado nese hospital, así que intenta atopalo.
Pero agora é cando sucede o xiro de guión que comentei antes, que obviamente non vou revelar. Cando vai hora e media (dura pouco máis de dúas horas), sucede algo e vese que algúns dos personaxes que estabamos vendo non son realmente eses, senón outros.
Hai uns días estaba buscando algunha película breve (por falta de tempo) para ver a última hora da noite, non tiña demasiado tempo para decidir, e iso sempre leva a escollas regulares, como foi este caso. Creo que a atopei en Amazon, e pode interesar aos amantes de Agatha Christie, aínda que neste caso a protagonista é ela mesma e algunhas das cousas que pasan nela tiveron consecuencias na futura vida da autora. Como din ao comezo da aventura, a historia é unha ficción do que lle puido ter pasado nese tramo concreto da súa vida.
"Agatha e a maldición de Ishtar" foi dirixida en 2019 por un tal Sam Yates (nin el nin ningún dos actores ou actrices me soaba de nada, deben ser dun circuíto descoñecido para min). Os principais papeis da película foron para Lyndsey Marshal, Jonah Hauer-King, Stanley Townsend, Jack Deam e Katherine Kingsley.
Antes imos contextualizar a historia con algúns datos que non saen na película. A finais dos anos 20, Agatha Christie estaba pasando unha fonda crise persoal. No ano 1926 desapareceu durante 11 días con algúns indicios de amnesia. Parece que boa parte diso era culpa da mala relación co seu primeiro marido, do que se divorciou en 1928. Debido a iso, decidiu buscar novas experiencias e coñeceu a uns arqueólogos que estaban excavando en Irak, os Woolley, que tamén protagonizan a película. Ata aquí o contexto.
Chega entón ás excavacións de Irak e atopa a un tipo ferido cun "perdigonazo" na fronte e a un macaco aforcado na recepción do hotel onde se hospedan as persoas que a invitaron e todos os seus colegas. Un colega dos arqueólogos acababa de morrer uns días antes, e outra das hóspedes morre uns días despois. O marido desta segunda señora xa lle dixera que a súa muller tiña unha aventura con outro home. Como vedes, a cousa pinta fantástica. E aínda hai algunha morte máis. E detrás de todo iso, tamén paira a chegada das primeiras excavacións de petróleo a Irak, que ameazan con levarse por diante os restos arqueolóxicos.
Por certo, aquel tipo ao que lle deron un "perdigonazo" na fronte ao comezo da historia era Max Mallowan, que foi o seu segundo e último marido. Agatha sempre tivo certa atracción pola arqueoloxía, pero obviamente a partir de casarse cun arqueólogo, ese interese creceu moito máis.
O outro día púxenme a buscar algunha película interesante en Netflix (normalmente non hai demasiadas) e atopei unha de cine histórico que non pega nada co catálogo desa plataforma. O título soábame bastante pero creo que non a vira nunca. Despois do visionado, creo que podo aseguralo. E resultou moi interesante, e aínda o é máis investigar sobre o contexto histórico real no que está ambientada. O "león" do título parece ser o rei Enrique II (que era todo un personaxe) e está ambientada no inverno, concretamente no Nadal, aínda que non me pareceu ver neve en ningures, e seguramente tería lóxica que aparecera, pero vaia, é un detalle irrelevante.
"O león en inverno" foi dirixida en 1968 por un tal Anthony Harvey, do que nunca oíra falar. Os papeis principais do elenco son sete, o resto de personaxes son totalmente secundarios e apenas aparecen. Foron interpretados por Peter O'Toole, Katharine Hepburn, Anthony Hopkins, Timothy Dalton, Nigel Terry, John Castle e Jane Merrow.
O rei de Inglaterra, Enrique II, convoca en Chinon (un castelo francés) no Nadal de 1183 á súa Corte para decidir a cal dos seus fillos lle deixará o trono, porque xa se vai facendo algo maior, ten uns 50 anos. Hai algunha mención ao Rei Lear porque é unha historia tradicional británica, aínda faltaban varios séculos para que Shakespeare escribira unha famosa obra de teatro sobre o tema. Agora ben, como é relativamente doado, podemos indicar perfectamente quen era toda a Corte que estaba convocada, porque a película está baseada nunha obra de teatro de James Goldman (que tamén fixo o guión), e ten toda a pinta de ser unha obra de teatro:
- Enrique II: o ambicioso e enérxico rei, que meteu na cadea á súa ambiciosa e astuta esposa, vive coa súa amante Alois, que é unha das moitas que tivo, e que ten como fillo favorito a Xoán, o pequeno que vive con el e que debe andar polos 18 anos.
- Leonor de Aquitania: a esposa de Enrique II, que leva uns dez anos no cárcere por decisión do seu esposo, e á que só deixan saír en ocasións especiais coma esta. Parece odiar a Enrique pero aínda amalo por momentos, o seu fillo favorito é Ricardo, o maior.
- Ricardo: o maior dos fillos varóns que lle quedan a Enrique II (parece que tivo varios antes, pero xa non viven), foi despois coñecido como Ricardo Corazón de León. Enrique tamén recoñece que é o mellor dotado para ser rei, pero teme moito a súa ambición. Nalgún momento insinúase que puido ser homosexual, pero parece que non hai ningunha evidencia histórica de que fora así.
- Godofredo: despois coñecido como Godofredo II de Bretaña. Como vedes, nin o pai nin a nai se decantan por el, sempre é o esquecido. Na película preséntano como un tipo calculador e moi falso.
- Xoán: despois coñecido como Xoán Sen Terra (este e Ricardo deberían soarvos da historia de Robin Hood, personaxe de ficción). Era ambicioso e quería ser o sucesor do seu pai, pero parece que tiña moi poucas luces, seguramente por iso Enrique o prefería.
- Filipe II de Francia: Foi tamén convidado a esta Corte en Chinon, porque estaba cerca e porque varios dos asuntos lle tocaban moi de cerca. Para comezar, a amante de Enrique II e probablemente futura raíña de Inglaterra era a súa irmá Alois. Por outra banda, nalgún momento insinúase que puido ter unha relación sentimental con Ricardo. Tamén estaba en xogo un tratado cos ingleses polo que estaba en xogo a propiedade dunha vila importante.
- Alois: amante de Enrique II, irmán de Filipe de Francia, e ofrecida como esposa a Ricardo e Xoán se acaban sendo designados como sucesores de Enrique II (aínda que ía seguir sendo a amante de Enrique). Na película está a piques de ser casada con Ricardo, xa están diante do cura e todo.
E despois de todo este lío, e pasar varios días negociando e conspirando todos contra todos, o pai meter na cadea aos fillos, e estar estes a piques de matalo, a cousa remata marchando cada un para a súa casa sen resolver nada. As familias reais están cheas de vagos.
Despois de ver unha nefasta versión cinematográfica (sobre todo pola dobraxe) desta magnífica historia, quixen resarcirme vendo unha versión máis clásica e que estivera en mellores condicións. Atopei esta versión, o clásico de 1934, pero coloreado. A dobraxe está ben, iso si, pixela algo, éche o que hai.
Esta versión de "A illa do tesouro" foi dirixida por Victor Fleming en 1934. No elenco destacan Wallace Beery como Silver, Jackie Cooper como Jim Hawkins, e algúns secundarios ilustres como Lionel Barrymore e Nigel Bruce.
Comparada a historia coa que vin o outro día, as dúas semellan bastante fieis ao orixinal, e nalgunhas escenas eran practicamente idénticas. A única disonancia, que debeu ser unha licencia creativa dos autores, foi que ao final Jim Hawkins deixa fuxir a John Silver o Longo, e creo que iso non estaba na novela orixinal, en absoluto.
Hai uns días lins unha banda deseñada coa historia de "A illa do tesouro", para min unha das mellores novelas da historia, e entroume morriña por vela en cine de novo. Pensaba que en Youtube habería varias versións antigas moi xeitosas (porque fixéronse xa moitas versións en cine desta historia). Pero non tiven moita sorte, porque a versión que vin tiña unhas certas eivas. Acabo de localizar a versión máis clásica ben dobrada ao castelán, ao mellor cúrome un día destes.
Esta versión cinematográfica de "A illa do tesouro" foi participada polo Reino Unido, Francia, Italia, Alemaña e España en 1972 (moi habitual naquela época). Non está moi claro quen a dirixiu, semella que John Hough, pero nalgúns sitios tamén consta Andrea Bianchi (que asinaba como Andrew White para o mercado anglosaxón), pero noutros di que iso constaba só a efectos fiscais porque era unha coprodución. Vaia lío. En canto ao elenco, os dous papeis principais eran para Orson Welles (Long John Silver) e Kim Burfield (Jim Hawkins). O resto está repartido entre as outras nacionalidades da coprodución.
A historia seguro que xa a coñecedes. Pois a dobraxe a español latino que hai que sufrir en Youtube é terrible. Subírona hai pouco a Youtube, polo tanto non descarto en absoluto que a fixeran con intelixencia artificial, e o resultado é máis que nefasto. A ver se vexo pronto esa versión do clásico de 1934 ben dobrada a castelán peninsular, que ten moita mellor pinta e que xa debín ver hai moitas décadas.
En RTVE Play está dispoñible "Lorca, morte dun poeta" en dous formatos. O máis coñecido é a miniserie de 6 capítulos (que estaban botando o outro día na televisión, por iso a lembrei). Pero o outro día descubrín que tamén a hai en formato película. Acabo de saber que esa película máis ou menos condensa os dous últimos capítulos da serie, aproximadamente o último mes de vida. Xuraría que non a vin no seu momento, cando saíu, a finais dos anos 80.
Pero algo que sempre me chamou a atención é porque escolleran a un actor inglés para facer de Federico García Lorca. Non o sei, pero sospeito que algún actor español ou hispanoamericano habería, que cun pouco de maquillaxe, puidera parecerse minimamente a Lorca como pasaba con Nickolas Grace. Acabo de saber que naquela época tiña certa fama por ter participado na serie "Retorno a Brideshead", e que ter a ese actor aí garantizou a venda da serie ás televisións inglesas e estadounidenses. Era cousas dos cartos.
"Lorca, morte dun poeta" (tanto a serie como a película) foi dirixida por Juan Antonio Bardem en 1987. Non digo que o elenco cambie demasiado, pero pode ser que na serie aparezan ao longo da vida de Lorca personaxes variados que xa non están na película, que só trata dos dous últimos capítulos. No elenco da película que vin eu podemos destacar a Nickolas Grace (obviamente), Fernando Chinarro e Margarita Lozano (pais), Diana Peñalver (a súa irmá Concha), Amparo Baró (a criada), Ángel de Andrés (Ramón Ruiz Alonso, o que o denunciou), Manuel de Benito (Luis Rosales) e José Manuel Cervino (comandante Valdés, quen mandaba en Granada).
Non é que haxa que contar moito desta historia. A película céntrase no seu último mes de vida, dende o 12 de xullo ata a morte, que foi o 18 de agosto. Chámame a atención a data, porque sei que, por exemplo, en Galicia, no 17 e 18 de agosto tamén mataron a moitos dos líderes políticos da oposición, como Alexandre Bóveda ou Ánxel Casal. Do cal deduzo que cando ía un mes de golpe militar decidiron que non se botaban atrás e que había que pisar o acelerador ata un punto de non retorno.
Vese como Federico marcha de Madrid, despois de facer a primeira lectura de "A casa de Bernarda Alba", porque ve que a cousa se está poñendo moi fea, e decide ir á casa familiar de Granada onde están xa todos. Agora resulta moi doado saber que a cousa ía ben en serio e que o nivel de brutalidade ao que ían chegar os golpistas era moi elevado, e todos pensaron que alí non lle pasaría nada.
Pero despois dalgunhas visitas da Garda Civil, bastante salvaxes, para buscar a outros veciños da zona por razóns non moi relevantes, xa se decataron que era mellor buscar un refuxio máis seguro. Así que decidiu ir a casa de Luis Rosales, e este e a súa familia aceptaron encantados. O máis paradoxal disto é que nesa casa todos eran falanxistas, pero adoraban a Federico, porque estivera alí moitas veces e tiña grande amizade con Luis, tamén poeta. E a ningún deles se lle ocorría pensar que Federico fora un perigo para ninguén.
Pero deu igual, alí foron buscalo, con grande disgusto e protesta da familia Rosales. A causa principal foi unha denuncia de Ramón Ruiz Alonso, ex-deputado da CEDA, que comezou a poñer todo tipo de acusacións sobre Federico. Os Rosales dicían que todas aquelas cousas eran inventos e que sería moi doado demostrar que eran falsas, pero dá a impresión de que ninguén se tomou o máis mínimo traballo de facer ese esforzo, e uns días máis tarde decidiron fusilalo, xunto a un profesor e dous banderilleiros. Polo que se ve na película e serie, o comandante Valdés, o cargo máis alto que controlaba Granada, chamou a Queipo de Llano a Sevilla, para asegurarse de que non se cargaba a ninguén demasiado importante (Lorca era un poeta coñecido mundialmente).
Esta película debín atopala en Amazon Prime. Debín ver outras veces que estaba no seu catálogo, pero non lle prestei demasiada atención. Esta vez debeulle favorecer o feito de que dura só hora e media (tristemente, ese é un criterio que aplico con demasiada frecuencia). Recoñezo que me sorprendeu algo o xénero, porque trata dun asasino en serie, pero a película ten tintes de comedia (están chalados estes estadounidenses). Outra cousa curiosa é que o asasino en serie, que é apresado nunha das últimas escenas, e dun xeito moi peculiar, parece estar interpretado por un actor branco bastante irrelevante, pero que nesta película levaba a cara pintada de negro, na única escena na que se lle recoñece minimamente. Tamén me chamou a atención que se fala máis das relacións persoais entre os principais personaxes que ao asasino en si. Resólvese o caso, en parte, coa axuda dun ordenador NEC, xa que está ambientada a película a finais dos anos 80.
"O asasino do calendario" (o título orixinal era "O home de xaneiro") foi dirixida en 1989 por Pat O'Connor. O elenco ten a bastantes figuras, como Kevin Kline, Susan Sarandon, Mary Elizabeth Mastrantonio, Harvey Keitel, Danny Aiello, Rod Steiger e Alan Rickman.
Dada a estraña historia que se conta aquí, véxome obrigado a dividir a crónica en dúas partes. A primeira parte, e breve, trata sobre o asasino en serie, que eu pensaba que era o tema principal, pero non o parece. O caso é que no día de fin de ano en Nova Iork dúas amigas están celebrando a festa. Pouco despois de despedirse, unha delas morre estrangulada por un tipo. A cidade entra en shock porque non é, nin moito menos, o primeiro crime dese tipo. A outra amiga era a filla de alcalde, que o pasa moi mal porque pensa que perfectamente podía ser ela a vítima.
O que a xente non sabe é que ese ía ser o penúltimo crime da serie, e que o seguinte e supostamente último se produciría poucos días despois (uns cinco). O intelixente investigador que o descubre e resolve, coa axuda dun colega e un ordenador cos seus correspondentes programas, chega á conclusión de onde será e cando seguindo curiosos métodos matemáticos e musicais (ou sexa, tamén matemáticos) que o fan pasar por un tipo excéntrico. Pero acaba resultando efectivo, resolve o caso e incluso apresa el mesmo ao asasino. O día anterior ao do último intento de crime (que non chegou a consumarse pola pericia do investigador) houbera un caso parecido, que si rematou en crime e en suposto suicidio do asasino. Pero o investigador, coa súa perspicacia, dixo que aquel non era o asasino senón un vulgar imitador.
E agora podemos falar dos personaxes principais da película e as relacións entre eles, que realmente semellan o máis importante da película:
- Nick Starkey: o investigador principal. Ao comezo da película era bombeiro, xa que dous anos antes o botaran da policía polos conflitos que ía creando. Cando a serie de crimes avanza e a policía non é capaz de resolvelos, o alcalde obriga a que Nick sexa readmitido no corpo de policía, pero iso reabre vellas feridas. Ademais disto, é moi excéntrico e usa métodos moi pouco convencionais, e iso non fai as cousas máis fáciles no corpo de policía.
- Frank Starkey: é o xefe de policía, encargado do caso. As súas relacións co seu irmán non son nada boas, pero ten que tragar con que Nick volva á policía para resolver o caso que el non é capaz de rematar.
- Christine Starkey: a muller de Frank pero que estivo liada con Nick, e semella que aí segue habendo algo entre os dous, pero nunca queda demasiado claro. Só co que levamos ata aquí, xa vedes que hai movidón.
- Eamon Flynn: o alcalde de Nova Iork, que se ve obrigado a reclamar de novo a Nick na policía, porque independentemente da súa indisciplina, era o axente máis brillante.
- Bernadette Flynn: a filla do alcalde, que se libra do penúltimo crime por pouco, e que acaba liándose con Nick, así que todo se lía máis. Ademais, fai de señuelo no último intento de crime, para apresar ao asasino.
- Vincent Alcoa: capitán de policía, que non soporta a Nick, e que non quere aceptar a orde dos seus superiores para que Nick volva á policía, pero ten que tragar con ela, pero intenta poñer todas as trabas posibles.
- Ed: colega de Nick co que semella compartir piso, é pintor (artista) pero tamén sabe traballar con ordendores, que son os que axudan a resolver o caso.
Buscando algo visible en Netflix, atopei esta pelicula, pola que xa pasara máis veces, pero esta vez deille a súa oportunidade. O seu título orixinal é "Ollo azul pálido", que coincide do da novela na que está baseada. Neste caso, o título orixinal non di apenas nada (menciónase de pasada na película, pero tampouco semella tan relevante), e a versión do título en España xa di algo máis sobre a trama, xa que con "Academia" refírese á Academia Militar de West Point.
"Os crimes da Academia" foi dirixida por Scott Cooper en 2022. No elenco destacan Christian Bale, Harry Melling, Gillian Anderson, Lucy Boynton, Charlotte Gainsbourg, Toby Jones, Harry Lawtey e Robert Duvall, que fai un pequeno papel para Robert Duvall (para que foi o seu derradeiro, con máis de 90 anos, incluso non era moi doado de recoñecer). Unha das curiosidades da historia é que un dos personaxes principais é Edgar Allan Poe, que efectivamente estivo en West Point naquela época.
O caso é que na academia de West Point prodúcese o estraño asasinato dun cadete, e obviamente queren resolvelo axiña para que a institución non perda prestixio. O cadete aparece aforcado nunha árbore, pero ademais extraéronlle o corazón dunha forma bastante limpa, semella obra dun profesional da medicina ou algo así.
Como os responsables da Academia non deben verse capacitados para resolver o estraño caso, deciden contratar a Augustus Landor, un veterano e eficiente detective, ademais de alcohólico, que ten moito prestixio. Cando acepta o caso, pide que lle axude un novo cadete de West Point chamado Edgar Allan Poe, que semella interesado no tema e con boas aptitudes para ese tipo de tarefas.
Algúns días despois dase un caso parecido, pero neste caso, o cadete aparece aforcado, sen corazón e sen os xenitais. Nese mesmo intre, un terceiro cadete desaparece da Academia, e todos deducen que, por algunha razón, el sabía que sería o terceiro da serie, porque debeu participar cos dous anteriores nalgún evento, e decidiu fuxir antes.
Van descubrindo cousas e todos os focos céntranse na familia Marquis. O pai é o forense da Academia que fixo as autopsias dos cadetes e Poe namora da filla, que sufre algo así como convulsións epilépticas. A nai e o fillo tampouco semellan boa xente, son moi ambiguos e non se prestan aos interrogatorios, sempre semellan estar escondendo algo. Acábase descubrindo que toda a familia participa, en maior ou menor medida, en rituais de maxia negra para intentar curar as convulsións da filla, e iso explica as anteriores mortes.
Cando isto sucede, ainda queda media hora de película, e a min xa me estrañou. E nese intre pasa algo que me gusta moito (e que xa dixen aquí máis veces). Un dos personaxes decátase dunha coincidencia que ninguén máis viu, e iso dálle un xiro total á historia. Por suposto, non vou desvelar en que consiste, para que a vexades.
Varias das últimas veces que me pasei por RTVE Play estaba esta película, e semella que as referencias non eran malas, así que me animei a vela. Ademais, este tipo de temáticas son moi comúns na cultura anglosaxona (descoñezo se é por obsesión ou porque é unha figura moi común nas súas sociedades, prefiro non sabelo). Nos outros países, por exemplo en Europa, onde copiamos moito a cultura audiovisual anglosaxona, tamén se fala bastante deste tipo de casos (por aquí non me soa que existan apenas casos, así que debe ser só postureo, para gustarlle á metropoli).
Pero me chamaba moito a atención como podía tratarse un tema destes nun país como Corea do Sur (no Norte xa debe ser divertido de máis). Aínda flipei máis cando me enterei que Corea do Sur, que agora é un dos motores da economía capitalista, tivo unha dictadura militar durante algo máis de 25 anos, que rematou na época na que está ambientada esta película (algo de influencia ten na historia). Acabo de ver que, efectivamente, hai uns meses un primeiro ministro intentou implantar de novo unha lei marcial, e botárono abaixo, así que aínda non debe ser unha democracia plenamente consolidada.
"Crónica dun asasino en serie" ("Lembranzas dun asasino" no orixinal) foi dirixida por Bong Joon-ho (foi tamén o director de "Parásitos", polo tanto debe ser unha das estrelas do cine surcoreano, intúo) no ano 2003. Atención, a película está ambientada en 1986, un ano antes de que rematara a dictadura militar. Nótase en que a policía ten moi pouco prestixio entre a poboación pero téñenlle moito medo, porque poden conseguir a confesión de calquera polo medio que sexa. Os papeis principais son para os policías que investigaron os crimes, e foron para Song Kang-ho, Kim Sang-kyung, Kim Roi-ha, Song Jae-ho e Byeon Hie-bong.
Nunha provincia máis ben rural de Corea do Sur, no ano 1986, estanse producindo estraños asasinatos de mulleres que parecen seguir estraños rituais, que incluén maniatar á vítima coa súa propia roupa interior. Prodúcense varios nun prazo de tempo moi breve, sempre en noites chuviosas.
Varios detectives locais investigan os casos pero con moi pouco éxito e métodos moi discutibles, forzando a confesión a posibles sospeitosos por medio da tortura (incluíndo artes marciais, como patadas voadoras ao peito no medio dun interrogatorio, flipante). Entón chega de Seúl un detective máis novo, con estudios universitarios e novos métodos, que obviamente non ve con bos ollos a brutalidade da provincia. Está claro que vai haber friccións entre as dúas metodoloxías, que nalgún momento acaba en pelexa, como era previsible.
Van descubrindo cousas, ás veces coa axuda das mulleres da comisaría, e chegan a un posible sospeitoso, este si moito máis factible, que pide nunha emisora que poñan unha determinada canción cada noite que hai un deses asasinatos. Pero no final da película sábese que o ADN non garantiza a súa culpabilidade (naquela altura en Estados Unidos xa había probas do ADN, en Corea do Sur aínda non).
A película remata de forma curiosa, xa en 2003, co detective local principal, que agora xa non é policía, achegándose ao escenario do primeiro asasinato do que tivo que encargarse. Alí aparece unha alumna que volve á súa casa, e dille que pouco tempo despois pasou outro home por alí, que lle dixo que moito tempo antes "fixera alí mesmo algo". Digo isto porque este foi o primeiro caso dun asasino en serie en Corea do Sur. A maioría dos asaltos (porque non todos remataron en morte) tiveron lugar entre 1986 e 1991, e quedaron sen resolver. O culpable violou e matou á súa cuñada en 1994, e aproveitou para recoñecer todas esas mortes.
Hai uns días pasoume unha cousa curiosa buscando novas películas. Hai moitos anos oín falar con paixón dun escritor estadounidense chamado H.P. Lovecraft. Dicían que as súas novelas de terror eran moi interesantes. Pola razón que fora, aínda que o personaxe me interesa, aínda non me animei a ler ningunha das súas novelas ou relatos, pero algunha vez caerá. Pero un día destes lembreime del e quixen ver algún documental sobre a súa vida e obra para intentar entender a mitomanía que arrastra. E intentei ver algunha película baseada neles, pero non foi doado. O máximo que atopei foi unha lista de películas "lovecraftianas" en Youtube e cheguei a esta que comento neste artigo, que me resultou amena de ver.
"Pánico no Transiberiano" (o título orixinal era "Horror Express") foi unha produción británica e española do ano 1972 dirixida por un tal Eugenio Martín (vaia, vin outra obra súa, a serie "Juanita La Larga"). No elenco había estrelas anglosaxonas como Christopher Lee, Peter Cushing ou Telly Savalas, e outras españolas como Silvia Tortosa ou Helga Liné. Tamén chama a atención Alberto Mendoza, un actor arxentino que naquela época actuaba moito en España, e que nesta película facía un papel que lembraba moito a Rasputín, e que por momentos parecía o mítico actor español Paul Naschy.
A historia é un disparate, pero resulta divertida de ver. Un antropólogo británico atopa en China a comezos do século XX o cadáver conxelado dun humanoide que cre que lle vai servir como proba para demostrar a certeza da Teoría da Evolución de Darwin. A súa intención é levalo en secreto nunha caixa grande no Transiberiano. Xa antes de partir, na estación de Pekín (que ten toda a pinta de ser a de Delicias en Madrid), se produce un primeiro incidente, cando un ladrón que intenta roubar a caixa, queda morto e cos ollos en branco.
No tren vai moita xente que lle aporta moita chicha á historia. Por exemplo, vai outro médico británico que é amigo pero tamén algo rival do antropólogo antes mencionado. E sobre todo, un conde polaco e unha condesa rusa, que van acompañados por un místico chalado (que se parece a Rasputín). O médico inglés, moi curioso por saber que poder levar o outro na caixa, soborna ao encargado do vagón de equipaxes para que mire no interior, pero é a segunda víctima, e ademais o humanoide consegue escapar da caixa.
Xa estrañados por tantas mortes, fanlle no propio tren unha autopsia ao empregado do vagón, e ven que o seu cerebro está totalmente liso no seu exterior, polo tanto está totalmente baleiro de contidos e recordos. Chegan entón á conclusión de que a "criatura", cando ataca a outra persoa, aparte de matala e cegar completamente os seus ollos, absorbe os seus recordos e coñecementos. Por iso conseguiu saír da caixa, porque a súa primeira víctima era un ladrón que sabía forzar pechaduras.
Co desenvolvemento da historia, vaise sabendo que esa "criatura" realmente é un habitante doutro planeta ou galaxia que foi deixado no noso planeta hai millóns de anos (aquí debe estar a relación con Lovecraft que algúns viron), e que lembra todo o que absorbe das súas vítimas, e que o consegue mediante uns ollos luminosos que só poden percibirse na escuridade. Nun determinado momento, apagar as luces é o método que utilizan para localizalo, cando sospeitan que pode estar xa no corpo dunha nova víctima pero non conseguen velo.
E non vou desvelar moito máis, porque pasan moitísimas cousas, e iso que a película é curta, non chega nin a 90 minutos. A criatura vai pasando dun personaxe a outro, vai conseguindo cousas como resucitar como zombis a persoas ás que matara previamente. A conclusión final da película é trepidante.
Para min foi un pequeno descubrimento, así que recomendo vela, porque non se pasa nada mal.
Por razóns que non veñen ao caso, nos últimos días oín falar de novo do famoso caso de Jack o Destripador, e viñéronme ganas de ver algunha película que tratara o tema. Supoñía que algunha de cine clásico habería, dada a obsesión dos británicos co tema, e obviamente non me equivocaba. Agora ben, esta que vin eu decidiron darse certa libertadas e variaron lixeiramente a historia. De feito, o título orixinal da mesma era "O inquilino", e parece que previamente Hitchcock fixera unha película muda titulada igual e da mesma temática, así que esta versión da historia debía estar xa correndo pola zona.
"Jack o Destripador" foi dirixida en 1944 por un tal John Brahm, director alemán do que nunca oíra falar. Os tres principais papeis do elenco son para Laird Cregar (quen fai do asasino en serie), Merle Oberon e George Sanders. Un par de curiosidades. Polo visto, no caso real os investigadores comezaron a chamarlle "Jack o Destripador" ao sospeitoso principal porque o suposto autor lle mandou cartas á policía e nunha delas asinaba con ese nome. Por outra banda, o actor Laird Cregar morreu poucos meses despois de facer a película, cuns 30 anos de idade, polo visto polas secuelas físicas do adelgazamento para que lle deran máis e mellores papeis, xa que medía dous metros e pesaba moito máis de 100 quilos. Pero non lle valeu de moito.
A historia é máis ou menos coñecida. A novidade aquí (que non semella coincidir coa realidade) é que a causa dos asasinatos a mans dese tipo débese a que unha artista abandonou ao seu irmán, e el suicidouse debido á pena. Así que el decide vengarse das mulleres artistas. Nos primeiros asasinatos dos que se fala na película a verdade é que mata a "artistuchas" da rúa que non triunfan en absoluto. Pero o principal da trama consiste en que intenta matar a unha xa máis famosa e coñecida, pero a salvan no último momento. Nese intre, cando está acurralado, tírase a través dun cristal do teatro e cae ao río. Certo é que o tipo resulta do máis sospeitoso dende o primeiro intre. Xa se lle ve que é raro, pero é que ademais manifesta uns costumes e hábitos do máis estraño, que obviamente espertan as sospeitas de todo o mundo, ata Scotland Yard se entera.
Polo que parece, no caso real, o asasino matou a cinco prostitutas no barrio de Whitechapel (moi cerca da Torre de Londres e da Ponte da Torre), nun intervalo breve de tempo, dun par de meses. En todos os casos, degollaba ás víctimas e tamén extraía algúns órganos internos (ás veces máis, ás veces menos, suponse que o medo a ser descuberto lle facía apresurarse ás veces). Naqueles anos, máis ou menos naquela zona, tamén houbo outros seis asasinatos que alguén quixo atribuirlle a el, pero semella claro para os investigadores máis serios que non hai demasiadas similitudes.
Si que chama a atención que se produciran tantos casos tan brutais nun período de tempo e espazo tan pequeno, e que despois pararan por completo e non se producira nada parecido en ningún outro lugar (parece que ninguén foi capaz de atopar ningún caso similar que continuara coa serie). Parece que case todo Londres sufría unha gran superpoboación na época e grandes bolsas de pobreza. E obviamente, aínda que houbo e hai teorías do máis variadas, semella que o caso quedou sen resolver.
A esta película tíñalle algo de ganas dende había tempo, pero nunca se daban as condicións. Ademais teño que recoñecer que Tom Hanks non me cae demasiado ben, aínda que non semella mal actor (foi mellorando cos anos, por sorte). Acabo de descubrir que o título orixinal é algo así como "Desechar". Non sei se é mala tradución ou a que podían querer referirse, pero vai resultar que a tradución hispanofalante vai ser acaída e todo.
"Náufrago" foi dirixida en 2000 por Robert Zemeckis. Os dous papeis principais do guión son os de Tom Hanks e Helen Hunt, os demais son bastante irrelevantes. A parte principal da película foi rodada nun illote do arquipélago de Fiji.
Penso que na película basicamente hai tres partes: a breve primeira, na que nos presentan o personaxe; a segunda ou principal, os catro anos que pasa na illa despois do accidente de avión; e a terceira, non tan breve como podería pensarse, unha vez que é rescatado e volve á súa vida convencional, aínda que xa non poderá ser o de sempre.
Con respecto á primeira e á terceira (que son as que non asociaríamos a esta película), diremos que o personaxe é un tipo moi valorado na empresa de mensaxería FedEx, cun nivel de traballo e estrés altísimo, que case non pasa por casa, xa que é requirido pola súa empresa para resolver problemas por todo o planeta. Acaba de chegar de Moscú a Tennessee, onde vive coa súa moza e a súa familia, e ten que marchar axiña para Malasia, e aí é cando sufre o accidente de avión que o confina durante catro anos nunha illa deserta do Pacífico.
Unha vez rescatado, a súa ex-moza desmáiase cando recibe a nova de que está vivo. Casou cun home diferente e teñen un fillo porque, claro, pensou que tiña que darlle un xiro á súa vida e deuno por morto, como case todo o mundo. No aeroporto ao que chegan, o novo marido da súa ex-moza vén desculparse, pero ela non se ve capaz de irlle falar. Uns días máis tarde si chegan a verse e, polo que parece, ela aínda ten dúbidas e pensa por un intre en marchar con el de novo, pero el dille que é mellor que siga coa súa nova vida, que el xa refará a súa.
En canto aos catro anos na illa, que é a parte máis coñecida da película (como é obvio), pois nada, que se ve como vai evolucionando e aprendendo a facer cada vez máis cousas para ser máis autónomo e ser capaz de sobrevivir. Xunto con el á illa chega o cadáver dun dos pilotos do avión e un mogollón de paquetes que ían no avión aos que lles vai sacando partido. Por exemplo, coas coitelas duns patíns para xeo fai elementos cortantes de diferentes usos. Un balón de voleibol Wilson acaba sendo a súa única compañía.
Acababa de ver unha película protagonizada por Vincent Price (ver seguinte artigo), e iso lembroume unha débeda pendente que tiña. Claro, xuntar na mesma película a Roger Corman, Vincent Price e Edgar Allan Poe non ía dar como resultado unha comedia, como é lóxico. Por se non o sabedes, Roger Corman era coñecido en Hollywood por ser un artesán moi rentable porque era capaz de facer películas en prazos moi breves e con orzamentos moi limitados, aproveitando todo tipo de recursos. Por exemplo, esta película da que imos falar ter uns decorados moi chulos, pero non se fixeron para esta película, senón para outra película anterior que precisamente levou premios por eses decorados.
"A máscara da morte vermella" foi dirixida por Roger Corman en 1964, e está baseada nun dos múltiples relatos de Edgar Allan Poe (nun período de catro anos fixo outras sete obras como esta). No elenco estaban Vincent Price, Hazel Court, Jane Asher (naquela época foi a moza de Paul MacCartney durante cinco anos), Patrick Magee (actor irlandés que fai papeis relevantes en varias das películas máis importantes de Stanley Kubrick), David Weston, Nigel Green, David Davies, Skip Martin e Verina Greenlaw.
A historia está ambientada na Italia medieval. Un nobre déspota, chamado Próspero, organiza unha festa privada no seu castelo. Ao mesmo tempo, a zona na que se atopa está sendo arrasada por unha doenza chamada a "morte vermella" (nunca se aclara, pero semella algo similar á peste, ou algo así). Os amigos de Próspero non queren saír do castelo, e tampouco queren que entren os aldeáns, que seguro que lles contaxiarán a terrible doenza. Por se non chegara con iso, a festa privada no castelo remata cun baile de máscaras.
Antes de entrar á festa, na aldea máis cercana, Próspero encaríñase de Francesca, a aldeana con máis caracter, e mete na cadea ao seu mozo e o seu pai. Pero a morte vermella consegue entrar no castelo. Por se non chegara con iso, Próspero e a súa muller Xuliana (que ten ciumes de Francesca, o novo xoguete de Próspero) son admiradores de Satán. Como vedes, a combinación é totalmente gañadora.
Non me preguntedes como cheguei a esta película, porque eu tampouco sabería explicalo. Hai unha versión moito máis recente, dos anos 90 ou incluso posterior, pero obviamente eu optei pola versión clásica. Xa o título dá moito de sí. O título orixinal en inglés xa é algo coñecido, pero como habitualmente, no mundo hispanofalante decidiron innovar nos anos 50. En España foi "A mansión dos horrores", en Venezuela foi "Mansión diabólica" e en México e Arxentina foi "Mansión sinistra".
"A mansión dos horrores" foi dirixida en 1959 por William Castle. O elenco (creo que completo ou case) estaba formado por Vincent Price, Carolyn Craig, Elisha Cook, Carol Ohmart, Alan Marshal, Julie Mitchum e Richard Long. Como anécdota, diremos que o director, nalgunhas proxecións da época, facía aparecer ao carón da pantalla un esqueleto movido por fíos (como sucede na película nalgún momento) para dar sustos aos espectadores. Daquela si que había xente chisposa.
A situación sería moi novidosa na época, pero a estas alturas xa está moi manida. Un excéntrico millonario e a súa muller organizan unha estraña festa nunha mansión que acaban de alugar e que ten fama de estar maldita, porque alí morreron xa unhas cantas persoas en moi estrañas circunstancias. Son convocadas cinco persoas, que chegan por separado á mansión, en cadanseus coches fúnebres (é parte da graza da convocatoria). Teoricamente, se conseguen aturar a presenza alí dende as 12 da noite ata as 8 da mañá, o magnate pagaralle a cada un 10.000 dólares, e parece que todos están bastante necesitados deles. Así que na mansión están sete persoas, as cinco convidadas máis os dous anfitrións. Durante un momentiño vese a dous criados, que son os que pechan a porta herméticamente dende fóra cando marchan ás 12 (as fiestras teñen barrotes).
Obviamente, alí dentro pasan cousas moi estrañas, que nunca son o que parecen, e que poñen a case todos dos nervios. Para defenderse, o anfitrión dálle a cada un unha pistola para defenderse (xa sabedes que esta é a típica escusa estadounidense para poder atacar aos demais). Así que todos con pistolas, a festa xa está montada. Non vou destripar o que sucede, por se alguén aínda non a viu. Pasa o típico destas situacións, aínda que todas as persoas que están alí din que non se coñecen de nada, algunhas desas persoas están mentindo, e outras saben o anterior, aínda que non o din, polo tanto xa están preparadas ante posibles ataques.
Como xusto acababa de ver unha película sobre Howard Hughes (lede o artigo seguinte do blog), quedáronme certas ganas de ver algunha película na que el participase. Atopei facilmente esta que vos traio hoxe, xa a vin pero hai moitos anos, pero non lembraba demasiado. Está baseada na vida de Al Capone, e ademais fíxose poucos anos despois das súas andanzas, e polo visto, tivo moito impacto na sociedade estadounidense. Por esta zona do planeta aínda se lle chama bastante "Scarface", aínda que ás veces se lle engade "o terror do hampa". Noutras partes de Hispanoamérica decántanse por Caracortada e outras variantes (o protagonista principal ten unha visible cicatriz con forma de cruz no pómulo esquerdo).
"Scarface" foi dirixida en 1932 por Howard Hawks e producida por Howard Hughes con guión de Ben Hetch. Recalco todo isto porque parece que Hawks e Hetch non se fiaban en absoluto do produtor, e tiñan cláusulas nos seus contratos por se os despedía sen razón, cousa que pasaba con certa frecuencia con ese personaxe. O elenco estaba formado por Paul Muni, Ann Dvorak, Osgood Perkins, Karen Morley, Boris Karloff e George Raft.
Pois nada, que un tal Tony Camonte (realmente refírense a Al Capone) comeza sendo un lugarteniente temido da mafia italiana en Chicago, e comezan a producirse unhas mortes estrañas nese entorno, e hai cambios de xefes, pero ao tal Camonte nunca lle parecen suficientes, porque quere mandar el, e ao final acaba conseguíndoo. Pero acaba enfrontándose só a todos, e na película din que tamén quería decidilo todo na familia (non sei se no Al Capone real era así, pero non é descartable en absoluto).
A película remata coa policía cercándoo na súa casa e matándoo cando intenta fuxir. Hai un final alternativo no que o deteñen, e é condenado á máxima pena nun xuízo. Esto é relevante porque na época o código Hays que se aplicaba no cine pretendía dar leccións morais sobre o que pasaba na sociedade, e parece que os gangsters como Al Capone estaban comezando a ser idolatrados de máis. Estaba aínda moi recente o crack do 29 e estaba vixente a Lei Seca. Como seguro que sabedes, Al Capone foi á cadea por evasión fiscal e morreu na súa cama uns anos máis tarde.
En Youtube atopei unha versión en español latino e coloreada con intelixencia artificial. Curiosa.
Hai tempo que tiña certo interese en ver esta película, pero raramente tiña tempo para facelo, pero agora en verán si dispoño de tempo, así que me animei. Recoñezo que o que máis me chama a atención dela é que é algo así como unha biografía de Howard Hughes (non confundir con Howard Hawks, nomes moi parecidos e incluso traballaron xuntos nalgunha famosa película), que debía ser un personaxe bastante peculiar. Poderíamos resumilo dicindo que era unha mestura de aviador (autodidacta pero bastante xenial, segundo algúns) e cineasta (isto bastante menos), que ademais era bastante excéntrico e chegou a ser multimillonario, tipo animal moi aprezado en Estados Unidos.
"O aviador" foi dirixida en 2004 por Martin Scorsese. No elenco destacan Leonardo DiCaprio, Cate Blanchett, Kate Beckinsale, John C. Reilly, Alec Baldwin, Alan Alda e Jude Law. Como sempre, estiven documentándome para escribir este artigo, e seguramente mesturarei o que sae na película con outra información sobre a vida e obra de Hughes, pero que non aparece no filme. Pero iso pode axudar a centrar o personaxe.
Howard Hughes naceu en 1905 en Texas e morreu alí (vaia, nin iso está moi claro) en 1976. Un feito importante que marcou a súa vida é que a súa nai padecía misofobia, ou sexa, medo total a xérmenes e microorganismos, e iso quedoulle a el, que estaba sempre duchándose, lavando as mans, e tiña obsesión coa limpeza extrema, e desenvolveu un TOC en torno a iso, pero vaia, nos últimos anos da súa vida, semella que pasou ao estremo contrario, con épocas de total illamento e moi pouca limpeza. Polo que parece, nos seus últimos tempos xa era bastante acusado. Ou sexa, todo un personaxe.
Segundo contan na película, era un tipo moi enérxico e ambicioso, que sempre viviu con moitos cartos, e que ao longo da súa vida fixo moitos máis (parece que foi a primeira persoa da historia, que se saiba, en ter un patrimonio persoal de máis de mil millóns de dólares), pero iso tamén o convertía en caprichoso.
Sendo moi novo, xa traumatizou a Hollywood rodando unha película sobre aviadores titulada "Os anxos do inferno", que tardou varios anos en rodar porque non tiña as cámaras suficientes (que ninguén entendía por que precisaba tantas) e que foi un total éxito. E ademais, cando acaba de presentala, saíu "O cantor de jazz", a primeira película non muda da historia, e engadiulle algo de son á súa película recén rematada. Ou sexa, "a cabeza non lle paraba"...
Na película fálase algo da súa incidencia en Hollywood (estivo saíndo algún tempo con actrices como Katherine Hepburn), moitas das súas parellas e esposas foron famosas actrices de Hollywood. Pero sobre todo céntrase na súa vida como enxeñeiro aeronáutico e pola loita empresarial entre a súa compañía, a TWA, e a dominadora do mercado naquel momento, a Pan Am, e a súa intención de expandirse a Europa e facer voos transoceánicos.
Está dispoñible en varias plataformas pero acabo de atopala completa en Youtube en español latino.
