Como agosto é mes de banda deseñada, polo menos na Coruña (debido ao excelente salón do cómic "Viñetas dende o Atlántico"), estou facendo os "deberes" que tiña pendentes de anos anteriores. Xa no 2020 o fenomenal Miguelanxo Prado sacou a que vén sendo (creo) a súa última obra, titulada "O pacto do letargo", pero ata onte non me deu por lela. A edición é de Retranca e é fantástica.
A historia ten que ver algo coa arqueoloxía e algo coa existencia duns seres chamados os Seres Máxicos, que existían dende o comezo dos tempos, e que conviviron cos humanos nos primeiros tempos destes na Terra. Entre os Seres Máxicos había uns máis "malos" que querían exterminar á especie humana porque a consideran culpable de todos os males, e había outros "bos" que son máis partidarios de non intervir e botarlle unha man aos humanos cando estes se metan nun lío importante.
O Pacto do Letargo consiste en que os representantes dos Malos e dos Bos (e algúns outros neutrais) estarían como durmindo ata que se produciran certas circunstancias que os espertaran, e se sucedera iso, deberían valorar a nova situación para ver se teñen que intervir na marcha da historia. Unha das circunstancias ten que ver cun trisquel que estaba en mans dun vello catedrático de arqueoloxía e que estaba descubrindo cousas sobre esta estraña historia, pero ao que todos consideraban que xa ía moi maior e que chocheaba, precisamente por todo o que contaba deste tema.
Ese trisquel foi roubado por outro dos catedráticos de arqueoloxía, que levaba anos lucrándose co contrabando dese tipo de pezas, e vendeullo a un aristrócrata con aires de superioridade que pretendía asinar un pacto co Demo, e pensaba que esa prezada peza podía serlle útil. Efectivamente foille útil, pero non para contactar do Demo, senón co líder dos Seres Máxicos máis malvados, aínda que o aristócrata os confundía.
Pero tamén espertaron os Seres Máxicos bos e neutrais, e a cousa quedou en táboas, aínda que pintaba mal.
Saúdos.
