"A memoria do boi" de Xosé Vázquez Pintor é o volume 117 da Biblioteca Galega 120 que a Voz de Galicia publicou no ano 2002, cando se cumprían 120 anos de vida dese xornal, en colección dirixida polo xornalista Tucho Calvo. Como a colección ten 120 volumes, parece que xa está moi cerca o remate desta magna serie. Xa só quedan tres volumes recompilatorios, con poesía, refráns e contos populares, se non lembro mal. Penso que a finais de 2025 xa estará rematado o chollo.
Pero esta novela, do ano 2001, aínda que levou o premio Torrente Ballester, a min non me gustou nada, non conectei con ela en ningún momento. Está ambientada en Boapedre, que é un trasunto de Pontevedra. O autor cambia case todos os topónimos (pero non todos), e moitos indicios apuntan á Boa Vila. Pero dá igual. Hai moitos capítulos breves (4-5 páxinas), que contan pequenas microhistorias, e algún que outro personaxe sae mencionado en varios delas, pero de xeito circunstancial, así que non resulta doado atopar ligazón entre as diferentes historias. Polo tanto, suponse que é unha novela, pero case podería ser un libro de relatos, porque non se ve ningunha unidade. Polo visto, eu boteina en falta.
Se non me trabuco, atopei isto en Amazon Prime. Xa debín dicir aquí algunha vez que me gusta moito a ciencia-ficción, tanto en literatura como en cine. Pero é que ademais non me desagrada a ciencia-ficción clásica, dos anos 50, 60 e 70, cando os medios non eran moitos pero si a ilusión e a imaxinación. Polo visto, esta película é a secuela de "WestWorld" ("Almas de metal" en España), a ver se consigo vela nalgún sitio.
"Mundo Futuro" foi dirixida en 1976 por un tal Richard Heffron (non semella ter moita carreira no sector). Os dous papeis principais claramente foron para Peter Fonda e Blythe Danner, que estiveron acompañados por Arthur Hill, Yul Brynner, John P. Ryan, Stuart Margolin, James M. Connor, Allen Ludden e Robert Cornthwaite. Por certo, vin a dobraxe sudamericana, era a que estaba dispoñible (tampouco mirei se había máis, ben me vale).
Hai anos intentou poñerse en marcha un parque de atraccións histórico chamado Delos, que permitía mergullarse no Salvaxe Oeste, na Europa Medieval ou no Mundo Romano (diso trataba a precuela "WestWorld"), pero foi un fracaso, porque algo fallou, e os robots encargados non funcionaron todo o ben que se preveía.
Refixeron todo, e a mesma corporación volve a presentar o proxecto, e convidan a xornalistas e investigadores a visitar as instalacións con total liberdade para moverse e falar con quen queiran. Alí se presenta Chuck Browning, un xornalista de investigación pouco coñecido, e Tracy Ballard, unha presentadora de televisión moi popular. Coñécense entre sí pero non se levan nada ben, pero aínda así, deciden facer equipo para investigar, porque sospeitan que a empresa esconde algo.
Cando chegan ao parque, descubren que compartirán visita, entre moitos outros, cun coñecido xeneral soviético (ou similar) e cun importante político xaponés, co que coinciden en moitas ocasións, e que semellan encantados de todo o que están vendo. Nunha das primeiras noites, estes catro personaxes son narcotizados e levados a unhas instalacións secretas nas que lles fan todo tipo de análises biolóxicas, coa intención de facer uns clons seus que os substituirán máis adiante.
Nos seguintes días, seguen investigando e coñecen a algún personaxe que leva alí tempo traballando, e que lles di que algo raro sucede, porque hai tempo que pasan cousas algo raras, como a desaparición dun colega seu. Precisamente Chuck tivo contacto con ese tipo xusto antes de que morrera en moi estrañas circunstancias, e nese último intre díxolle que tiña que investigar o parque Delos. Ao final descubren o complot para o clonado de personaxes de relevancia mundial, e conseguen desbaratalo.
Algunha vez debín comentar por aquí que me atrae bastante o personaxe de Hércules Poirot, creado por Agatha Christie. Hai unha mítica serie de televisión, protagonizada por David Suchet (ese actor deber interpretar outros papeis, supoño, pero resúltame difícil velo noutro), que fala sobre el. Pero polo visto, nos últimos tempos, Kenneth Branagh tamén se aficionou a el, e dirixiu e protagonizou unha triloxía. As primeiras foron "Asasinato no Orient Express" e "Asasinato no Nilo", coas típicas tramas de asasinatos en espazos pechados (tren e barco, respectivamente). E esta terceira é parecida, pero en palacio veneciano.
Comentario aparte merece a tradución do título orixinal ao castelán. A historia está baseada nun relato de Agatha Christie titulado "As mazás" (efectivamente aparecen mazás nalgunha escena, pero teñen pouca relevancia na historia, que eu lembre). O título orixinal dese relato en inglés é "Halloween Party", que tamén ten que ver coa parte inicial da historia, pero nada co que vén despois. Sospeito que querían crear un enigma nun lugar como Venecia, e punto. Pero o caso é que o título orixinal da película é "A HAUNTING in Venice". Polo visto, "haunting" significa algo así como "embruxo" ou "encantamento", algo que podería ter que ver coa maxia, ou incluso, o misterio, poñéndonos algo espléndidos. Pero non debe confundirse esa palabra con "hunting", pero iso parece que lles pasou en Hispanoamérica, onde a titularon "Cacería en Venecia". Patético.
"Misterio en Venecia" foi dirixida en 2023 por Kenneth Branagh (ollo, entre outros estaba Ridley Scott na produción). Obviamente, Kenneth Branagh fai de Hércules Poirot, pero está acompañado por Kyle Allen, Camille Cottin, Jamie Dornan, Tina Fey, Jude Hill, Ali Khan, Emma Laird, Kelly Reilly, Riccardo Scamarcio e Michelle Yeoh.
Pois iso. Baséase moi vagamente nun relato titulado "As mazás" (que sabe Dios de que trataba), pero parece que querían crear unha nova historia dun grupo pechado nun palacio de Venecia. Poirot está alí retirado (en Venecia, non nese palacio), e recibe unha oferta para participar no caso, pero dun xeito que aínda lle molesta máis. Resulta que nese palacio morreu hai pouco unha adolescente, e a súa nai convocou a unha famosa medium que prometeu contactar con ela. Obviamente, Poirot non cre en nada diso, pero case se ve "obrigado" a ir. Como xa intuiredes, comezan a pasar cousas estrañas. A primeira delas, é que a medium morre empalada pouco despois de comezar co seu labor.
Tampouco creo que teña moito sentido contar moito máis da historia. Ten moito misterio e a película é moi recente, así que recomendo o seu visionado. Non é a mellor película do mundo, pero a peor tampouco, nin moitísimo menos.
Por sorte, puidemos ver outra película desta saga que non se dedica a perseguir nazis, senón a resolver un enigma inxenioso. Polo que puiden ler, non está baseada en ningún relato concreto de Arthur Conan Doyle, pero colle elementos de varios, como "A casa deshabitada", "A desaparición de Lady Frances Carfax" e "O signo dos catro". Pero vaia, tampouco hai que complicarse moito a vida. O rimbombante título só fai referencia a que hai un asasinato nun vagón dun tren que viaxa de noite, hai vixiantes que saben que ninguén entrou e saíu dese vagón, e hai que interrogar a todos os que están alí para ver quen puido ser. Un tipo enigma británico do estilo de Agatha Christie.
"Terror na noite" foi dirixida en 1946 por Roy William Neill (o case habitual de toda a saga). Obviamente os dous papeis principais foron para Basil Rathbone e Nigel Bruce, que esta vez foron acompañados por Alan Mowbray (que fai dun dos principais inimigos de Holmes), Dennis Hoey (que fai de Inspector Lestrade), Billy Bevan, Harry Cording, Frederick Worlock, Mary Forbes e Skelton Knaggs. Acabo de decatarme que estas películas eran estadounidenses (da Universal), pero case todo o equipo era británico, tendo en conta que xiraban en torno a un personaxe mítico creado por un autor inglés.
Unha señora adiñeirada de Londres sofre un intento de roubo dun valiosísimo diamante chamado a "Estrela de Rodesia". Así que, para poñelo aínda máis doado, a señora decide levar a xoia a Edimburgo nun tren nocturno. Para darlle maior seguridade, contrata a Holmes e Watson. A eles únese Lestrade, o tren é perfectamente consciente do perigo e tamén incrementa a seguridade. Se se fai unha película sobre iso, xa sabedes que o roubo e algúns asasinatos asociados están garantidos.
E así é. Ao pouco de saír, a señora vai ao restaurante, e queda o seu fillo no seu compartimento do vagón, co mesmo pechado por dentro. Pero todas escoitan un ruído, e descubren que o fillo está morto dentro do compartimento, e a xoia roubada, por suposto. Aínda que Holmes di que a verdadeira a leva el, e que os ladróns levaron unha falsa.
Así que Lestrade, Holmes e Watson comezan unha investigación, con desigual fortuna, para intentar saber quen matou ao fillo da señora e intentou roubar a xoia. Obviamente, nese vagón vai xente moi sospeitosa, por razóns moi variadas. Por comezar por algures, unha fermosa muller, moi enigmática, vai alí acompañando un cadaleito no que vai a súa nai morta, que vai enterrar en Escocia. Ben, o cadaleito vai no vagón de equipaxes, pero cando van revisalo, ademais de ver o cadáver, comproban que o cadaleito é inusualmente alto, e que ten un compartimento inferior onde podería caber unha persoa. Ela confesa que apareceu alguén na súa casa que lle ofreceu unha cuantiosa suma por levar á súa nai morta nese tren e nese cadaleito, e non lle pareceu mal o trato.
E xa digo, o resto de viaxeiros tamén son así, todos moi ambiguos e sospeitosos. Aínda que ten case 80 anos, non vou desvelar o final, pero acábase descubrindo que algunha das persoas menos sospeitosas ao final tamén ten moito perigo. Unha das cousas interesantes de todas as películas desta saga é que duran entre 60 e 70 minutos.
Buceando no catálogo de Netflix para ver se tiñan algunha película interesante (non parece que haxa moitas), atopeime con "American psycho". Fíxenme socio do Círculo de Lectores a finais dos anos 80 e sóame que pouco despois saíu unha novela titulada así, que causou certa sensación. Eu non a lin nin merquei, pero quedei sempre coa espiña de que a historia podía estar ben. Algún tempo despois fixeron a película pero ata hai uns días non me animei a vela. En parte, tamén puido pesar o feito de que o papel principal é de Cristian Bale, que me parece un actor moi interesante.
"American psycho" foi dirixida no ano 2000 por unha tal Mary Harron, da que nunca oín falar. Polo visto, a produtora principal substituíu temporalmente á directora e actor principal por Oliver Stone e Leonardo di Caprio, pero ao final marcharon e quedamos co que coñecemos agora. O papel principal e preponderante é para Cristian Bale, pero está acompañado por Willem Dafoe, Jared Leto, Josh Lucas, Samantha Mathis, Matt Ross, Bill Sage, Chloë Sevigny, Cara Seymour, Justin Theroux, Guinevere Turner e Reese Witherspoon.
A historia é doada de contar pero tamén é moi ambigua. É ambigua porque, ao final, non queda moi claro se o que se contou na película é certo ou se son simples alucinacións do personaxe principal. Polo visto, o novelista que creou a historia orixinal, Bret Easton Ellis, queixábase de que a súa novela era tremendamente ambigua nese punto, e que na película todo parecía moito máis veraz ata que na parte final se destapaba esa posible invención.
Vén contando a vida cotiá de Patrick Bateman, un alto executivo de Wall Street, dunha empresa moi potente, na que el e moitos outros homes parecidos a el, semellan competir entre sí tendo todos un mesmo cargo (vicepresidente). Polo que se lle ve a el, moito traballo non é que fagan, teñen un despacho con secretaria, pero cando están alí, non parecen estar facendo ningún labor concreto nin produtivo. Por exemplo, compiten por intentar ir aos locais máis exclusivos, pero non sempre o conseguen.
E o que máis se ve é a apariencia e presunción do seu altísimo tren de vida, e a competencia entre eles, pero unicamente nese aspecto. Van aos restaurantes máis exclusivos, xuntos ou coas súas novias ou mulleres, que ás veces intercambian sen demasiado rubor. Polo visto, case todos eles envexan a un igual, chamado Paul Allen (Jared Leto), porque parece que é o que ten máis glamour. De feito, vese unha "simpática" escena na que todos amosan as súas tarxetas de visita, para intentar impresionar aos outros. E a competencia é do máis estúpido, porque todas as tarxetas teñen o fondo branco, pero diferentes tonalidades, e diferéncianse no tipo de letras e en efectos tridimensionais como o relevo. Pero a de Paul Allen é a máis estilosa, polo visto.
Vaise vendo como Patrick Bateman mata a varias persoas, como un mendigo, algunhas mulleres coas que participa en orxías, e tamén mata a Paul Allen un día que consegue quedar con el, pero comproba totalmente compunxido que Paul nin sequera sabe como se chama e que se dirixe a el co nome doutro compañeiro da empresa.
A partir deste momento aparece un detective (Willem Dafoe) que intenta averiguar que pasou con Paul Allen, xa que hai uns días que está desaparecido e non dá sinais de vida. Aparentemente, consegue desviar a atención, aínda que o detective non está totalmente convencido.
Unha noite, faille unha confesión por teléfono ao seu avogado, mencionando a todas as persoas ás que matou, onde están os seus cadáveres e todo iso. Aparentemente, non pasa nada, e uns días máis tarde, atópase con ese avogado, e dille que pensou que era unha broma, aparte do feito de que este avogado tamén lle chama por outro nome, porque tamén o confunde con outro compañeiro da empresa. Ademais, pensou que era unha broma porque Patrick confesou o asasinato de Paul Allen, pero o avogado estivo ceando con el hai uns días en Londres.
En definitiva, que rematas a película sen saber se foi verdade todo o que viches, se son alucinacións do personaxe principal ou se pasa outra cousa aínda máis retorcida. Está ben para comprobar que, seguramente, a xente que se move neses entornos é así de imbécil (se cadra non é certo), pero pouco máis.
