A máscara da morte vermella

Acababa de ver unha película protagonizada por Vincent Price (ver seguinte artigo), e iso lembroume unha débeda pendente que tiña. Claro, xuntar na mesma película a Roger Corman, Vincent Price e Edgar Allan Poe non ía dar como resultado unha comedia, como é lóxico. Por se non o sabedes, Roger Corman era coñecido en Hollywood por ser un artesán moi rentable porque era capaz de facer películas en prazos moi breves e con orzamentos moi limitados, aproveitando todo tipo de recursos. Por exemplo, esta película da que imos falar ter uns decorados moi chulos, pero non se fixeron para esta película, senón para outra película anterior que precisamente levou premios por eses decorados.

"A máscara da morte vermella" foi dirixida por Roger Corman en 1964, e está baseada nun dos múltiples relatos de Edgar Allan Poe (nun período de catro anos fixo outras sete obras como esta). No elenco estaban Vincent Price, Hazel Court, Jane Asher (naquela época foi a moza de Paul MacCartney durante cinco anos), Patrick Magee (actor irlandés que fai papeis relevantes en varias das películas máis importantes de Stanley Kubrick), David Weston, Nigel Green, David Davies, Skip Martin e Verina Greenlaw.

A historia está ambientada na Italia medieval. Un nobre déspota, chamado Próspero, organiza unha festa privada no seu castelo. Ao mesmo tempo, a zona na que se atopa está sendo arrasada por unha doenza chamada a "morte vermella" (nunca se aclara, pero semella algo similar á peste, ou algo así). Os amigos de Próspero non queren saír do castelo, e tampouco queren que entren os aldeáns, que seguro que lles contaxiarán a terrible doenza. Por se non chegara con iso, a festa privada no castelo remata cun baile de máscaras.

Antes de entrar á festa, na aldea máis cercana, Próspero encaríñase de Francesca, a aldeana con máis caracter, e mete na cadea ao seu mozo e o seu pai. Pero a morte vermella consegue entrar no castelo. Por se non chegara con iso, Próspero e a súa muller Xuliana (que ten ciumes de Francesca, o novo xoguete de Próspero) son admiradores de Satán. Como vedes, a combinación é totalmente gañadora.

Saúdos.

A mansión dos horrores (House ou Haunted Hill)

Non me preguntedes como cheguei a esta película, porque eu tampouco sabería explicalo. Hai unha versión moito máis recente, dos anos 90 ou incluso posterior, pero obviamente eu optei pola versión clásica. Xa o título dá moito de sí. O título orixinal en inglés xa é algo coñecido, pero como habitualmente, no mundo hispanofalante decidiron innovar nos anos 50. En España foi "A mansión dos horrores", en Venezuela foi "Mansión diabólica" e en México e Arxentina foi "Mansión sinistra".

"A mansión dos horrores" foi dirixida en 1959 por William Castle. O elenco (creo que completo ou case) estaba formado por Vincent Price, Carolyn Craig, Elisha Cook, Carol Ohmart, Alan Marshal, Julie Mitchum e Richard Long. Como anécdota, diremos que o director, nalgunhas proxecións da época, facía aparecer ao carón da pantalla un esqueleto movido por fíos (como sucede na película nalgún momento) para dar sustos aos espectadores. Daquela si que había xente chisposa.

A situación sería moi novidosa na época, pero a estas alturas xa está moi manida. Un excéntrico millonario e a súa muller organizan unha estraña festa nunha mansión que acaban de alugar e que ten fama de estar maldita, porque alí morreron xa unhas cantas persoas en moi estrañas circunstancias. Son convocadas cinco persoas, que chegan por separado á mansión, en cadanseus coches fúnebres (é parte da graza da convocatoria). Teoricamente, se conseguen aturar a presenza alí dende as 12 da noite ata as 8 da mañá, o magnate pagaralle a cada un 10.000 dólares, e parece que todos están bastante necesitados deles. Así que na mansión están sete persoas, as cinco convidadas máis os dous anfitrións. Durante un momentiño vese a dous criados, que son os que pechan a porta herméticamente dende fóra cando marchan ás 12 (as fiestras teñen barrotes).

Obviamente, alí dentro pasan cousas moi estrañas, que nunca son o que parecen, e que poñen a case todos dos nervios. Para defenderse, o anfitrión dálle a cada un unha pistola para defenderse (xa sabedes que esta é a típica escusa estadounidense para poder atacar aos demais). Así que todos con pistolas, a festa xa está montada. Non vou destripar o que sucede, por se alguén aínda non a viu. Pasa o típico destas situacións, aínda que todas as persoas que están alí din que non se coñecen de nada, algunhas desas persoas están mentindo, e outras saben o anterior, aínda que non o din, polo tanto xa están preparadas ante posibles ataques.

Saúdos.

Scarface

Como xusto acababa de ver unha película sobre Howard Hughes (lede o artigo seguinte do blog), quedáronme certas ganas de ver algunha película na que el participase. Atopei facilmente esta que vos traio hoxe, xa a vin pero hai moitos anos, pero non lembraba demasiado. Está baseada na vida de Al Capone, e ademais fíxose poucos anos despois das súas andanzas, e polo visto, tivo moito impacto na sociedade estadounidense. Por esta zona do planeta aínda se lle chama bastante "Scarface", aínda que ás veces se lle engade "o terror do hampa". Noutras partes de Hispanoamérica decántanse por Caracortada e outras variantes (o protagonista principal ten unha visible cicatriz con forma de cruz no pómulo esquerdo).

"Scarface" foi dirixida en 1932 por Howard Hawks e producida por Howard Hughes con guión de Ben Hetch. Recalco todo isto porque parece que Hawks e Hetch non se fiaban en absoluto do produtor, e tiñan cláusulas nos seus contratos por se os despedía sen razón, cousa que pasaba con certa frecuencia con ese personaxe. O elenco estaba formado por Paul Muni, Ann Dvorak, Osgood Perkins, Karen Morley, Boris Karloff e George Raft.

Pois nada, que un tal Tony Camonte (realmente refírense a Al Capone) comeza sendo un lugarteniente temido da mafia italiana en Chicago, e comezan a producirse unhas mortes estrañas nese entorno, e hai cambios de xefes, pero ao tal Camonte nunca lle parecen suficientes, porque quere mandar el, e ao final acaba conseguíndoo. Pero acaba enfrontándose só a todos, e na película din que tamén quería decidilo todo na familia (non sei se no Al Capone real era así, pero non é descartable en absoluto).

A película remata coa policía cercándoo na súa casa e matándoo cando intenta fuxir. Hai un final alternativo no que o deteñen, e é condenado á máxima pena nun xuízo. Esto é relevante porque na época o código Hays que se aplicaba no cine pretendía dar leccións morais sobre o que pasaba na sociedade, e parece que os gangsters como Al Capone estaban comezando a ser idolatrados de máis. Estaba aínda moi recente o crack do 29 e estaba vixente a Lei Seca. Como seguro que sabedes, Al Capone foi á cadea por evasión fiscal e morreu na súa cama uns anos máis tarde.

En Youtube atopei unha versión en español latino e coloreada con intelixencia artificial. Curiosa.

Saúdos.

O aviador

Hai tempo que tiña certo interese en ver esta película, pero raramente tiña tempo para facelo, pero agora en verán si dispoño de tempo, así que me animei. Recoñezo que o que máis me chama a atención dela é que é algo así como unha biografía de Howard Hughes (non confundir con Howard Hawks, nomes moi parecidos e incluso traballaron xuntos nalgunha famosa película), que debía ser un personaxe bastante peculiar. Poderíamos resumilo dicindo que era unha mestura de aviador (autodidacta pero bastante xenial, segundo algúns) e cineasta (isto bastante menos), que ademais era bastante excéntrico e chegou a ser multimillonario, tipo animal moi aprezado en Estados Unidos.

"O aviador" foi dirixida en 2004 por Martin Scorsese. No elenco destacan  Leonardo DiCaprio, Cate Blanchett, Kate Beckinsale, John C. Reilly, Alec Baldwin, Alan Alda e Jude Law. Como sempre, estiven documentándome para escribir este artigo, e seguramente mesturarei o que sae na película con outra información sobre a vida e obra de Hughes, pero que non aparece no filme. Pero iso pode axudar a centrar o personaxe.

Howard Hughes naceu en 1905 en Texas e morreu alí (vaia, nin iso está moi claro) en 1976. Un feito importante que marcou a súa vida é que a súa nai padecía misofobia, ou sexa, medo total a xérmenes e microorganismos, e iso quedoulle a el, que estaba sempre duchándose, lavando as mans, e tiña obsesión coa limpeza extrema, e desenvolveu un TOC en torno a iso, pero vaia, nos últimos anos da súa vida, semella que pasou ao estremo contrario, con épocas de total illamento e moi pouca limpeza. Polo que parece, nos seus últimos tempos xa era bastante acusado. Ou sexa, todo un personaxe.

Segundo contan na película, era un tipo moi enérxico e ambicioso, que sempre viviu con moitos cartos, e que ao longo da súa vida fixo moitos máis (parece que foi a primeira persoa da historia, que se saiba, en ter un patrimonio persoal de máis de mil millóns de dólares), pero iso tamén o convertía en caprichoso.

Sendo moi novo, xa traumatizou a Hollywood rodando unha película sobre aviadores titulada "Os anxos do inferno", que tardou varios anos en rodar porque non tiña as cámaras suficientes (que ninguén entendía por que precisaba tantas) e que foi un total éxito. E ademais, cando acaba de presentala, saíu "O cantor de jazz", a primeira película non muda da historia, e engadiulle algo de son á súa película recén rematada. Ou sexa, "a cabeza non lle paraba"...

Na película fálase algo da súa incidencia en Hollywood (estivo saíndo algún tempo con actrices como Katherine Hepburn), moitas das súas parellas e esposas foron famosas actrices de Hollywood. Pero sobre todo céntrase na súa vida como enxeñeiro aeronáutico e pola loita empresarial entre a súa compañía, a TWA, e a dominadora do mercado naquel momento, a Pan Am, e a súa intención de expandirse a Europa e facer voos transoceánicos.

Está dispoñible en varias plataformas pero acabo de atopala completa en Youtube en español latino.

Saúdos.