Como xa teño dito aquí, o ballet e a danza non me din nada ou case nada, pero como a miña curiosidade intelectual é case infinita, non descarto que algún día vaia a algunha obra deses xéneros para, polo menos, presumir de que vivín a experiencia.
Ao ballet xa fun o ano pasado a ver "O crebanoces" e, como era previsible, non me dixo nada. Só me quedei coa copla de saber que o crebanoces é un xoguete típico de centro Europa e que a trama tiña algo que ver con iso.
Coa danza teño o mesmo recelo, pero é certo que nos últimos tempos hai varias compañías de danza galegas con bastante éxito, e que ás dúas as entrevistamos nun dos programas de radio que teño, e quedoume certo interese en ver algunha das súas obras, a ver se me dicían algo.
A máis lonxeva desas compañías é Nova Galega de Danza, que hai unhas semanas fixo unha moi interesante antoloxía no Teatro Colón. Nunha fin de semana de venres, sábado e domingo representaron tres obras do seu repertorio: "Leira", "Berro" e "Dique".
Eu conseguín unha entrada para o último deses espectáculos (os convites gratuitos esgotáronse axiña). Pois si vin a obra, pero seguiu sen dicirme moito. Curiosos movementos, coreografías, unha estética moi interesante, pero eu sigo sen conectar, estas cousas non me chegan.
No coloquio posterior, Xaime Pablo Díaz, o fundador de compañía, que é ferrolano, comentou que a obra falaba da historia dunha serie de mulleres que no século XIX traballaron moi duro, cargando pedra, para construír o famoso Dique da Campá do Arsenal de Ferrol. Parece que conseguiron estrear alí a peza, non debeu ser doado convencer aos militares. Pero vaia, na obra, polo menos a min, resultoume absolutamente imposible deducir que a historia que se contaba era esa. Está claro que me faltan moitos mecanismos neste xénero.
Saúdos.
