venres, 23 de xullo de 2021

O universo na túa man

Xa estou rematando cos libros en castelán que merquei durante anos no Círculo de Lectores, que pechou hai varios anos, só quedan 3 máis. O que tocou nesta ocasión foi "O universo na túa man", escrito polo astrofísico e divulgador científico Christophe Galfard. Seguía así o meu interese pola divulgación científica.

Polo visto, este libro tivo bastante éxito en Francia, terra do autor, no ano da súa edición, 2016. Pero o eslogan promocional tampouco penso que asuste a ninguén: "o libro de divulgación científica máis vendido en Francia o ano pasado", que creo que chegou a uns 100.000 exemplares, que non está nada mal. Pero vai ter que facer algo máis e mellor para ganarse a vida dedicándose a isto, que creo que é ao que se dedica agora, despois de estar algúns anos traballando man a man co mesmísimo Stephen Hawking, que polo visto dirixiu a súa tese doutoral.

A min non me gustou demasiado. Na propaganda da súa editorial din que é un libro moi doado de ler e entender, e eu non estou de acordo. Ao comezo de libro, el presume moito de que só vai aparecer unha fórmula, a famosa E = mc2. As ecuacións da física moderna son moi complexas, así que evitarnos ese lío pode estar ben. Pero facer un libro sobre física teórica (asequible, pero teórica) sen fórmulas e sen un puñetero debuxo nin esquema xa me parece todo un alarde. Se cadra eu son demasiado visual e preciso moito ese tipo de elementos gráficos, pero probablemente axudarían algo ou bastante a entender algúns conceptos dos que fala o libro. 

Por exemplo, xa lin no pasado algún libro de temática similar a este no que explicaban por que o tempo transcorría máis rápido se ías nun avión a unha velocidade cercana á da luz. Explicábano con debuxos, e sabendo algo de xeometría, entendíase perfectamente. Este tipo simplemente escribe e tes que crerte que sucede iso porque o di el, e tes que crerte as cifras que di sen explicación de ningún outro tipo. Se cadra para algunha xente, eses cálculos poden ser complicados de entender, pero o reto pode ser que saibas como explicarllos. Este tipo "os describe moi ben" (segundo a súa opiníon e a do seu editor, supoño), e xa está. Non sei, paréceme un recurso moi mediocre.

Saúdos.



Érase unha vez en América

Hai unhas semanas botaban esta película no espazo de cine clásico da 2, no seu horario habitual dos luns pola noite. Pero estaba eu bastante...