Pedro Páramo (película)

Oín falar moito e moi ben da novela "Pedro Páramo" de Juan Rulfo, pero pola razón que sexa, aínda non puiden lela. A min gústame moito o realismo máxico hispanoamericano e parece que esta obra é un dos seus cumios. Despois de ver a película, efectivamente ten pinta de que debe ser así, pero iso xa chegará. Hai pouco fixeron en Netflix unha versión cinematográfica, e animeime con ela.

"Pedro Páramo" foi dirixida en 2024 por Rodrigo Prieto, con guión do español Mateo Gil. Non estou eu moi ao tanto do cine mexicano (nin o estiven nunca), pero confío en que toda esta xente son estrelas alí. No elenco destacan Manuel García Rulfo, Tenoch Huerta, Ilse Salas, Mayra Batalla, Héctor Kotsifakis, Roberto Sosa, Dolores Heredia, Giovanna Zacarías, Noé Hernández, Ishbel Bautista e Yoshira Escárrega.

A película conta basicamente a historia de Pedro Páramo, un cacique local que viviu moitos anos e que conseguiu manexar á xente que vivía ao seu redor, algúns deles mercenarios, para enriquecerse coa Revolución Mexicana. Faino a través de continuos flash-backs e cambios de narrador. Os primeiros chegan á vila na que estaba a súa casa, Comala, pero a vila realmente está abandonada e todos están mortos (aínda que non o pareza, sinto o spoiler pero iso xa está máis que dito sobre a novela).

Pois iso, Pedro Páramo era un tipo listo pero moi mal bicho, andaba con moitas mulleres, só recoñeceu a un fillo, ao que tiña malcriado e que morreu dunha morte tráxica, maltratou a moita xente do seu entorno, e namorou dunha rapaza á que coñeceu na infancia, e que volveu sorpresivamente a Comala cando xa era maior, basicamente para morrer alí, porque xa viña bastante trastornada. Esa morte deixouno arrasado, e xa case non reaccionou máis.

Saúdos.

Maigret

O outro día estaba buscando nalgunha plataforma algunha película que non fora moi longa e que tratara sobre algún tema que me puidera interesar (esa combinación é bastante letal normalmente). Pero esta vez atopei algo. Hai xa moito tempo oín falar de Jules Maigret, un detective creado polo escritor George Simenon, e que protagonizou un feixe de novelas dese autor. Se publicaron tantas novelas del, será porque ten un certo atractivo, pero o caso é que nunca lin ningunha novela nin vin ningunha película sobre ese personaxe. Así que me animei con esta. Polo visto, está baseada nunha novela titulada "Maigret e a moza morta". Soábame que o detective era un tipo maior, algo groso e bastante seco. O actor protagonista parece facer moi ben o seu traballo, pero xa non teño moi claro se actúa demasiado ou non (antes si o facía, e moi ben).

"Maigret" foi dirixida por Patrice Leconte en 2022. O elenco estaba formado por Gérard Depardieu, Jade Labeste, Aurore Clément, Mélanie Bernier, Clara Antoons, Anne Loiret, John Sehil, Norbert Ferrer, Bertrand Poncet e Moana Ferré.

Unha fermosa rapaza aparece morta nun parque, cun luxoso vestido que non semella cadrar co resto da indumentaria. Ninguén a recoñece nin sabe nada dela, semella como se non existira. Pero Maigret, coa súa tenacidade, vai atopando sinais do seu paso pola cidade e vai coñecendo a persoas que tiveron algo de trato con ela, aínda que dicían que había tempo que non sabían nada dela.

Ao pouco tempo Maigret crúzase cunha rapaza moi similar e que ten bastante parecido coa rapaza morta. Fai algo de amizade e pídelle participar nunha actividade para ver as reaccións das persoas que dicían coñecer á rapaza morta, e o resultado é demoledor. Iso permítelle resolver un caso ben retorcido e no que non había moitas luces.

Saúdos.

Os xirasois cegos (película)

Oín falar da novela na que está baseada a película hai moitos moitos anos, creo que case cando a publicaron. Algúns anos máis tarde fíxose a película, pero eu non prestei demasiada atención. O outro día atopeina nunha plataforma, e como ademais era unha película breve, deille unha oportunidade, e a verdade é que está bastante ben. A película está ambientada no Ourense de 1940, aínda que lendo algo sobre a novela orixinal non me parece que tivera nada que ver con Galicia necesariamente. Sospeito que o director, que vivía alí naquela época, quixo achegarse a esa terra e así tamén incluíu a uns cantos actores secundarios galegos na produción.

"Os xirasois cegos" foi dirixida en 2008 por José Luís Cuerda. O guión foi del e de Rafael Azcona, que morreu pouco despois. Está baseado na novela do mesmo título escrita por Alberto Méndez en 2004, que supuxo un grande éxito póstumo para el, que morreu pouco despois tamén. A novela está conformada por catro relatos, e na película mesturaron dous deles con certa mestría, pero o principal era o último relato, que tiña o mesmo título que a obra completa. O elenco está conformado nos principais papeis por Maribel Verdú, Javier Cámara, Roger Príncep, Irene Escolar, Martíño Rivas, Raúl Arévalo e José Ángel Egido.

A historia céntrase nas dúbidas que asaltan a un diácono, que ao saír do seminario foi enviado a batallar á guerra, e alí adquiriu máis hábitos mundanos que eclesiásticos. Así que segue dubidando da súa vocación, e o rector do seminario o envía a dar clase a un colexio relixioso. Alí coñece a un rapaz que é bo academicamente, pero ao que non se lle ve moito amor polo recén implantado rexime, algunha vez ao comezo da xornada o sorprenden non cantando o "Cara al sol", como os demais rapaces.

Cando percibe iso, intenta contactar coa nai, para explicarllo, e queda prendado da súa beleza, así que as dúbidas clericais que o asaltaban volven xurdir de novo, con máis forza que antes. Fai todo o posible por estar con ela coa excusa de enderezar ao rapaz, pero a nai xa se decata de que detrás diso debe haber algo máis.

En paralelo con todo iso, resulta que na casa do rapaz, vive a nai e tamén o pai, que está perseguido polo rexime nacional, así que está escondido e nunca sae. Polo tanto, o cura non ten tan mal ollo, pero obviamente non sospeita que o pai está vivo e vive alí, todo o mundo lle di que morreu e non o discute. Ademais diso, ao comezo da película, a irmá maior do rapaz, embarazada do seu mozo, un poeta que tamén está perseguido polo rexime, ten que fuxir da casa. Os dous intentan cruzar a Portugal, pero non teñen demasiado éxito (esta parte era o segundo relato do libro, aquí decidiron unilos).

O final é moi dramático e inesperado, así que non o vou destripar aquí.

Saúdos.