As desterradas

Xa leva varios meses de xira polo país esta obra, da que oín falar moi ben, e tiña ganas de vela. Ademais, esta montaxe é da compañía Producións Teatrais Excéntricas, e iso é garantía de éxito case total. O Teatro Rosalía de Castro da Coruña estaba case cheo. Tristemente, esta representación tivo lugar exactamente o mesmo día que morreu Piti Sanz, músico que estaba moi unido a esta compañía.

A autora da obra é Carme Varela, e a dirección é de Quico Cadaval. No elenco están catro actrices que fan sempre de monxas, Belén Constenla, Patricia Vázquez, Rebeca Montero e Rocío González, por outra banda está Melania Cruz, que nalgún momento fai de monxa pero case sempre fai de aldeá, e remata en Víctor Mosqueira, que fai un cantos papeis diferentes nos que apenas fala, como aldeán, romeiro, músico...

A historia está ambientada no mosteiro bieito feminino de San Salvador de Albeos, que acolle as reliquias de San Paio, que era daquela zona. Nos séculos XV e XVI, os mosteiros bieitos de Galicia estaban enfrontados á coroa de Castela. E a raíña Xoana decretou mediante unha carta que as monxas debían deixar ese mosteiro e marchar para o de Antealtares en Compostela, onde xa estiveran varias veces, aínda que elas alí considerábanse "desterradas". Acatan a orde (non todas) con resignación, despois de resistirse todo o que puideron.

Saúdos.

Fargo

Estes días ando con bastantes ganas de ver cine, e en Amazon atopeime con "Fargo", un dos primeiros éxitos dos irmáns Coen, que fixeron hai case trinta anos, e animeime. Non vin moitas películas desta xente, pero parece que teñen un estilo bastante particular rodando historias. Polo que parece, sobre todo vin cintas que fixeron nos seus primeiros anos de carreira, como "Arizona Baby", "Morte entre as flores" ou "O gran Lebowski".

"Fargo" foi dirixida en 1996 polos irmáns Coen (parece que Joel máis ben dirixe e Ethan máis ben produce, e guionizan xuntos). Os protagonistas principais son Frances McDormand e William Macy nos papeis principais, con secundarios memorables como Steve Buscemi, Peter Stormare, Harve Presnell e Steve Reevis. Ao comezo da película din que a historia está baseada en feitos reais, pero semella que non era certo en absoluto, senón que o puxeron para intentar condicionar ao público.

A historia está ambientada en Minnesota. Un vendedor de coches ten débedas, pero ten a sorte de estar casado coa filla dun empresario moi rico. Para intentar pagar as débedas, ocórreselle o absurdo plan de contratar a un par de delincuentes para que secuestren á súa muller, e despois repartir o rescate con eles. Pero resulta que, en paralelo, preséntalle ao seu sogro e ao socio del unha idea de negocio que pode funcionar e deciden axudarlle a levala adiante. Polo tanto, o secuestro xa non é necesario, e intenta paralo, pero non chega a tempo para impedilo.

Por outra banda, os dous delincuentes contratados resultan ser bastante salvaxes, e matan as tres persoas que foron testemuñas nun control de estradas da policía que non puideron esquivar. A xefa da policía do afastado lugar onde suceden esas mortes, que non parece moi espabilada, comeza a investigar, pero ao final si resulta ser bastante espabilada (pero toda a xente desa zona semella que non) e resolve o caso.

Saúdos.

Rebeca

Hai pouco botaron esta mítica película no espazo de cine clásico da 2, e en condicións normais a vería alí, pero houbo algo que mo impediu, que agora non lembro que puido ser, e como está dispoñible en Youtube, boteille un novo visionado, que ben o merece. Xa a vira hai moitos anos, e lembraba que estaba moi ben e a trama xeral, pero non os detalles. Unha das cousas que máis me chama a atención desta película (non sei se na novela orixinal de Daphne du Maurier sucede) é que a protagonista principal non ten nome, ou polo menos, non se coñece en ningún momento. Fascinante, porque non desaparece da pantalla en case ningún momento.

"Rebeca" foi dirixida en 1940 por Alfred Hitchcock, sendo a súa primeira película en Estados Unidos. Estivo nominada a moitos Oscars, pero só levou dous, entre eles o de Mellor Película, que foi a única vez que este director o conseguiu (e mira que fixo méritos para máis). No elenco destacan, obviamente, Joan Fontaine e Laurence Olivier, e entre os moitos secundarios destaca poderosamente Judith Anderson facendo de ama de chaves.

A trama é coñecida. Unha modesta e humilde señorita de compañía dunha señora insoportable coñece en Montecarlo a un lord inglés chamado Max De Winter. De feito, a que estaba obsesionada con trabar amizade con el é a súa xefa, pero o lord namora da súa criada e decide casar con ela inmediatamente. Algo xa se comentaba de que o lord estaba recuperándose da morte da súa anterior esposa en tráxicas circunstancias.

Chegan a Manderley, a mansión inglesa na que vive o lord, e dende o primeiro momento, todo o todos fanlle patente que a memoria da anterior esposa, Rebecca De Winter (obviamente, non aparece en ningún momento, pero case parece que si), é indeleble, e que lle vai resultar moi difícil facela esquecer e que non vai encaixar ben en ningún momento.

Polo que parece, todo o mundo a adoraba, especialmente a ama de chaves, a lúgubre señora Danvers, pero a nova esposa vai sabendo que, por exemplo, Max De Winter non tiña unha boa relación con ela e que, en parte, tivo algo ou moito que ver coa morte da súa muller, que pasaba tempadas soa nunha casiña na praia, co seu amante.

Saúdos.