Lembra

O outro día no espazo de cine clásico da 2 botaban "Lembra". Eu pensaba que xa a vira, pero se foi así, a verdade é que non me soa de nada o que vin. É de Hitchcock, polo tanto é moi interesante, como todas as súas, pero a verdade é que non me pareceu das mellores da súa produción. Seguro que todos os psicólogos, psiquiatras e psicoanalistas o pasaron en grande. Por certo, o título orixinal da película significaría "Enfeitizada", en España chamárona "Lembra" (palabra que se repite con frecuencia, xa que un dos protagonistas sufre amnesia) e en Arxentina a titularon "Cóntame a túa vida".

"Lembra" foi dirixida por Alfred Hitchcock en 1945. Os dous papeis principais foron para Ingrid Bergman e Gregory Peck. Nos secundarios destacan Michael Chekhov (sobriño do dramaturgo Anton Chekhov), Leo G. Carroll e Rhonda Fleming. Para unha das escenas máis míticas usáronse escenarios surrealistas deseñados por Salvador Dalí. Xuraría que lin nalgures que esa escea foi rodada por William Cameron Menzies, non por Hitchcock.

Constance Petersen é unha fría pero moi eficiente psicoanalista dun sanatorio de Vermont. Alí vai producirse o cambio de director despois de moitos anos. Vaise xubilar o doutor Murchison e vai vir o novo director, o doutor Edwardes, que ten bastante prestixio profesional. Cando chega o novo, chámalles a atención que é máis novo do que preveían, xa que ninguén o coñece en persoa. E xa dende os primeiros momentos, ten algúns comportamentos estraños, e a xente comeza a sospeitar algo raro. Pero tamén se nota que a doutora Petersen semella estar namorada e atraída por el, e parece mutuo.

Axiña se decata a doutora de que o tipo que apareceu non é doutor Edwardes, pero debeu ter algún tipo de relación con el, se cadra foi o seu paciente. Do verdadeiro doutor Edwardes non se sabe nada, parece estar desaparecido, e do que apareceu no sanatorio parece que ten amnesia. Fanlle incluso unha sesión de hipnose na que descubren algún trauma infantil, como que matou accidentalmente ao seu irmán cando eran pequenos.

Como sempre nas películas de Hitchcock, o final é vertixinoso, e aínda que a película xa ten 80 anos, non o vou desvelar, por se vos interesa vela de novo ou por primeira vez.

Saúdos.

Un inimigo do pobo

Xa deixei caer por aquí que o catálogo de Netflix non parece ningunha marabilla. A segunda película que vin alí nin sequera aparece en Youtube, e iso xa debe ser indicio de algo. A película tampouco parece estar moi ben valorada en páxinas como Filmaffinity ou Sensacine. E a verdade é que en Netflix tiven que vela en noruego con subtítulos en castelán. Pode que vos esteades preguntando por que razón escollín esta película concretamente.

En Netflix, mirando polo seu caótico catálogo, atopei unha categoría curiosa, titulada "Películas europeas baseadas en obras de teatro". E alí estaba esta película, cuxo título xa me lembrou automaticamente a unha famosa obra de teatro do noruego Henrik Ibsen, que hai pouco versionou a compañía galega de teatro Talía, aínda que neste caso convertían á protagonista principal en muller.

"Un inimigo do pobo" é unha película noruega dirixida en 2005 por Erik Skjoldbjaerg. No elenco destacan Jorgen Langhelle, Trine Wiggen, Pia Tjelta e Sven Nordin. A min non me soa ningún destes nomes, supoño que serán estrelas do audiovisual noruego. Obviamente, a historia é unha pequena adaptación do orixinal de Ibsen, pero a idea básica segue sendo a mesma. 

Neste caso, Thomas Stockmann é unha estrela da televisión noruega que se erixe en defensor dos consumidores. Nun determinado momento, decide montar unha empresa embotelladora de auga na vila da que é orixinario, aproveitando os magníficos mananciais de auga pura que teñen alí nos fiordos. El será a principal imaxe da marca, e o seu irmán, con quen se leva regular, será o xerente da empresa.

A cousa vai moi ben e é moi importante para a economía da vila, que estaba algo deprimida ata que chegou esta empresa. Pero unhas análises dun laboratorio, feitos por rutina, confirman que as augas non son tan puras e limpas como parecían, senón tóxicas.

Dende ese momento, Thomas intenta facer pública esa noticia, pero na vila xa non queren que iso suceda, porque lles vai demasiado ben agora, e intentan ocultalo. Intenta pasarlle a noticia a xornalistas supostamente independentes, pero ao final non eran tan independentes como dicían.

Recomendación: a película non é mala, déixase ver, pero tamén é certo que hai outras películas mellor feitas e obras de teatro (algunha visible en RTVE Play, por exemplo) que teñen máis calidade.

Saúdos.

A virxe roxa (2024)

Nos últimos anos xa é a terceira vez que toco este tema, pero é que me parece absolutamente fascinante. É a historia da ferrolá (de nacemento) Aurora Rodríguez Carballeira, que foi capaz de criar a dous nenos prodixio. O primeiro foi o pianista Pepito Arriola, o seu sobriño, ao que só coidou durante 2 ou 3 anos, antes de que a nai de Pepito o reclamara, e a partir de aí o declive. O segundo foi Hildegart, a propia filla de Aurora, á que educou para ser a muller perfecta do futuro, feminista e progresista, e auténtico prodixio intelectual. A cousa non ía nada mal, pero en canto viu que Hildegart se desviaba minimamente do proxecto concibido por ela, matouna.

Dicía antes que era a terceira vez que toco este tema nos últimos anos (e pódese ver a información sobre as ocasións anteriores neste mesmo blog). En 1977 Fernando Fernán Gómez dirixiu unha película titulada "A miña filla Hildegart". Hai poucos anos Marcos Nine fixo unha película documental sobre este tema tamén titulada "A virxe roxa" (pero esa si está en galego, non como esta). Por certo, esta película española do 2024 foi a primeira película que vin en Amazon Prime, que semella ter un bo catálogo audiovisual. Digo isto porque me pareceu percibir que o catálogo de Netflix é bastante máis mediocre.

"A virxe roxa" foi dirixida por Paula Ortiz en 2024. No elenco destacan Najwa Nimri e Alba Planas, que fan de Aurora e Hildegart, respectivamente. Entre os secundarios, destacan Aixa Villagrán, Patrick Criado e Pepe Viyuela.

Pois nada, repetiremos a historia, que ten unha potencia fenomenal. Despois de que Aurora, sendo moi xoven, criara durante varios anos ao seu sobriño Pepito Arriola, para convertelo no "Mozart español", a súa irmá Josefa, a nai de Pepito, vendo que podía ser unha "pita de ovos de ouro", reclamouno, cando antes pasara del.

Pero semella que a Aurora iso de criar nenos ou nenas prodixio lle chamaba moito, así que influída pola euxenesia, na que estaba moi versada, concibiu cun crego (que xa sabía que non ía reclamar nunca a súa paternidade) unha nena, á que educou cunha disciplina moi férrea dende pequena, converténdose nun prodixio en moitas áreas.

Aos 14 anos xa se matriculou en Dereito e aos 17 xa conseguiu publicar artigos e libros de temática feminista que eran moi seguidos e admirados, aínda que claro, unhas posturas tan avanzadas para unha sociedade como a da época, tamén facían que tivera detractores. Cando a nai detectou que a súa filla comezaba a ter ideas propias, preocupouse bastante. Nesta película insinúan que comezaba a haber unha certa relación sentimental cun compañeiro do PSOE. E ante iso, decidiu pegarlle catro tiros unha noite na súa casa. Polo que teño entendido, pegoulle tres tiros na cabeza e un no corazón, aínda que nesta película cambian o destino dalgún deses tiros, supoño que para facelo máis impactante.

Saúdos.