Finalmente na edición deste ano do Culturgal merquei as catro novelas que me faltaban da saga de Terramar. Merquei as dúas primeiras partes nas dúas edicións anteriores do Culturgal e linas durante unha ponte festiva que houbo hai un par de meses. Non me desagradaron, así que merquei as outras catro, e teño intención de lelas neste Nadal. Non é un grande esforzo, cada unha das novelas é bastante levadeira, non leva moitas horas.
Segue desenvolvéndose o curioso universo de Terramar, e parece que á autora, Úrsula K. Le Guin, gústaballe moito que cada novela xirara principalmente en torno a moi poucos personaxes, dous ou tres, como máximo. Acabo de rematar a terceira e vou comezar a cuarta, e parece que Ged vai ser protagonista de todas ou boa parte delas.
Neste caso Ged vai estar acompañado por Arren, un príncipe da illa de Enlad que vai á illa de Roke, onde se atopa a Escola de Magos, a preguntar por que razón os encantamentos de moitos magos nunhas cantas illas xa non funcionan dende hai algún tempo. Certo é que en Roke algúns rumores chegaran sobre iso, pero non fixeran moito caso. Pero semella que hai que activarse e investigar o que está pasando.
Nesta ocasión teñen que ir en dirección ao sur, Wathort, Lorbanery, e ao final acaban xirando cara ao Oeste, guiados por algúns dragóns, porque parece que o problema está na última das illas, Selidor. Chegan ata alí e acaban resolvendo o problema, pero finalmente Ged perde xa todos os seus poderes máxicos debido ao esforzo por resolver este tema.
Como sabedes, non son eu moi dado a ver series, a non ser que sexan moi breves e poida velas completas en períodos vacacionais que o permitan. Tiña pendente de ver algunha das históricas que hai en RTVE Play e atopeime con "Fortunata e Jacinta". Ademais de que RTVE facía producións moi coidadas naquela época, esta serie está baseada nunha das novelas máis famosas de Benito Pérez Galdós, eminente novelista do que lin varias obras hai moitos anos, pero que me deixaron fascinado, así que esa referencia sempre me anima a ver obras como esta. Certo é que levo anos sen ler nada del, e non será porque non teña obras súas en casa, xa que teño unha edición primorosa dos "Episodios Nacionais", unha saga de corenta e seis novelas históricas que contas o século XIX en España. A ver se algún día me animo.
A serie "Fortunata e Jacinta" foi dirixida por Mario Camus en 1980, dando lugar a 10 capítulos de algo menos dunha hora de duración. Os papeis principais foron para Ana Belén, Maribel Martín (actriz que apuntaba ben alto pero deixou a profesión aos 35 anos), Mario Pardo e François-Eric Gendron (actor francés que non me soa absolutamente de nada, debe ser ignorancia miña). A nómina de secundarios é extensísima e moi poderosa: Fernando Fernán Gómez, Charo López, Francisco Rabal, María Luisa Ponte, Jean-Marc Thibault, Mary Carrillo, Manuel Alexandre, Francisco Algora, Luis Ciges, Manolo Zarzo, Cristina Torres, Berta Riaza e Mirta Miller, entre outras. Como curiosidade direi que actuaban como secundarias, con diferente grao de aparicións, dúas irmás que un ano máis tarde formarían parte do elenco de "Verano azul".
Nun novelón galdosiano como este, a trama é complexa (non o lin, pero seguro que será moito máis complexo que a serie audiovisual). A historia está ambientada no Madrid de 1870, aproximadamente. Basicamente diremos que conta a historia cruzada de dous matrimonios, o de Fortunata e o de Jacinta (isto seguramente sería obvio), tendo en conta que no medio das dúas estaba o truhán de Juanito Santa Cruz (marido de Jacinta e amante de Fortunata). Así que xa vos imaxinades o lío que se armou. Neste tipo de historias seguramente é boa idea centrarse nos personaxes ou familias principais:
- Familia Santa Cruz: Os pais de Juanito Santa Cruz, un gandul fillo único dunha familia aristócrata, estanlle buscando un bo partido para casalo, e escollen a Jacinta, a filla maior duns amigos, que teñen unha recua de fillas. Ela é moi mona e honrada, pero para Juanito, que é un calavera, non chega abondo, e está continuamente saíndo con xente "da rúa", e é aí onde coñece a Fortunata. Jacinta está obsesionada con ter fillos, pero non debe ter bos xenes ou Juanito non o intenta demasiado, o caso é que nunca teñen fillos, e isto frustra a Jacinta, que é a protagonista principal dos tres primeiros capítulos da serie.
- Fortunata: Como dicíamos, Fortunata é de familia humilde, non sabe ler nin escribir e dase á mala vida, que é onde coñece a Juanito. Teñen un fillo pero Juanito desenténdese dos dous. Fortunata vaise cun mal bicho e o rapaz acaba morrendo. A partir de aí, Juanito e Fortunata seguen véndose, pero el non quere comprometerse a nada.
- Familia Rubín: Aparece en escea Maximiliano Rubín, un estudiante de Farmacia raquítico e enfermizo, que vive coa súa tía Dona Lupe, que o domina como quere. Coñece casualmente a Fortunata e queda prendado dela, e ofrécelle casar e sacala da rúa. Ela tenlle algo de aprezo por facer ese esforzo, pero non lle quere demasiado, porque é feo e enfermizo, pero acaba aceptando o casamento. Pero á familia non lle parece ben a idea, e prefiren que Fortunata pase unha tempada nun convento, para aclarar os seus pensamentos, e casan cando sae dalí. Pero Juanito Santa Cruz segue rondándoa de cando en vez e ela é incapaz de evitar a atracción que sente por el, e Maxi acaba descubríndoo, como non podía ser doutro xeito. Por alí tamén andan os irmáns de Maxi, Juan Pablo, político carlista con bos contactos e Nicolás, crego que intenta centrar a cabeza do seu irmán Maxi e de Fortunata tamén, con non moito éxito.
Aparte disto, un mogollón de personaxes secundarios engadindo complexidade á historia, claro.
O outro día botaban no espazo de cine clásico da 2 unha película que non coñecía, así que lle dei unha oportunidade, aínda que a información previa que tiña non agoiraba nada bo. Tristemente confirmouse que era unha boa boñiga, son cousas que pasan co cine estadounidense (porque tamén hai cine clásico doutros sitios, non si?). Foi unha máis das películas que fixo John Ford con John Wayne, pero neste caso das menos coñecidas, e polo visto era un homenaxe a un personaxe real, Frank "Spig" Wead, que era amigo do director. Por certo, o título orixinal era "As ás das aguias" (bastante fiel á temática, que trataba sobre aviación), en Arxentina a titularon case igual pero en España decidiron innovar, pero esta vez estiveron pouco afortunados. Certo é que este tipo dedicou parte da súa vida a ser escritor de guións de cine, pero o do sol é unha licenza poética bastante mediocre.
"Escrito baixo o sol" foi dirixida por John Ford en 1957, 10 anos despois da morte de Frank Wead. Os papeis principais foron para John Wayne, Maureen O'Hara (que facía unha vez máis da súa esposa), Dan Dailey (que debía ser un cómico famoso na época, e ten un peso seguramente incomprensible na historia), Ward Bond (outro clásico das películas deste director), Ken Curtis e Kenneth Tobey.
Como dicíamos, basicamente conta a vida nos anos máis interesantes e produtivos (se é que os houbo) de Frank Wead. A que se dedicaba este tipo? Pois era un tolo da aviación, que intentou desenvolver a creación de portaavións (pareceume entender que el viviu na época na que se fabricaron os primeiros), entre as dúas Guerras Mundiais pero cando xa estaba a piques de comezar a Segunda. Para iso, retaba a carreiras aéreas a Herbert Hazard, que polo visto era o xefe da forza aérea, pero semella que o que pretendía era utilizar avións e hidroavións xunto con portaavións da Mariña. Nesta fase amósanse varias pelexas multitudinarias entre integrantes das dúas forzas, que lle dán un tono moi distendido á película.
Por outra parte, a vida familiar do tipo era un desastre. Mórrelles dunhas febres o seu primeiro fillo, ao que apenas lle dedican un par de escenas, e non queda claro se iso ten algunha relevancia na súa vida, porque pouco despois teñen dúas fillas case seguidas, pero non sabemos nada delas ata que teñen 5-6 anos. Pero el está enfrascado na súa vida militar e apenas pasa por casa, a súa muller leva unha vida bastante disipada, e case son as nenas pequenas as que levan a casa, que está moi desordeada. Un día volve á casa sorprendendo a todos, incluídas as súas fillas, que aínda non o coñecían en persoa, só o viran en fotos. De noite, escoita chorar a unha das fillas na cama (seguro que pasou máis veces, pero el non o sabía), érguese rápido para atendelas e cae polas escaleiras. Como resultado desa caída, rompe a espalda e queda minusválido, así que a súa vida cambia por completo.
A recuperación tarda meses, aínda que mellora máis do que preveían os médicos, pero obrígalle a cambiar de actividade, e ponse a escribir, que parece que sempre lle gustou bastante. Escribe unhas cantas novelas que son rexeitadas por todas as editoriais. Pero un día recibe a visita dun dos seus mandos, que lle di que hai un produtor de Hollywood interesado en rodar algunha historia escrita por el, que "trate sobre portaavións" (que temática máis estraña!!). Polo que vexo en Internet, entre 1929 e 1947 escribiu o guión dunhas 30 películas, moitas delas con directores prestixiosos como Ford, Capra, Curtiz ou Hawks.
A familia estaba xa totalmente separada, el nunha punta do país, a muller na contraria e as fillas estudando na universidade, e intentou que se reuniran todos, e tiña boa pinta o plan, pero xusto nese momento sucedeu a catástrofe de Pearl Harbour, e chamárono a filas para ser supervisor das operacións dos portaavións no Pacífico. Estivo alí algún tempo pero un ataque ao corazón fixo que volvera antes de tempo.
