Decidín inaugurar o ano natural no CGAI, xa que seguramente non poderei pasarme en moito tempo. Comezaban con esta película, da que oíra falar algo hai uns anos, porque a historia é bastante curiosa. Dende logo, é orixinal, non se pode negar, pero pareceume algo pretenciosa por momentos, e creo que se lles fixo algo longa.
"Toni Erdmann" foi dirixida por Maren Ade no ano 2016. É unha produción xermano-austríaca, así que non me soaba nin o máis mínimo ningún dos actores, aínda que a actriz principal debe estar facéndose algo famosa, porque lle dedicaron un ciclo no CGAI, por exemplo por "Anatomía dunha caída"). Os dous actores principais son Sandra Hüller e Peter Simonischek. O resto de secundarios están moi ben pero seguramente non transcenderán.
Ines é unha executiva alemá que está traballando nas oficinas dunha potente empresa alemá en Bucarest. Iso parece indicar que todo lle vai moi ben. De feito, a súa familia pouco sabe da súa vida, e o único que saben é que vén moi pouco de visita, e cando vén, está case sempre ao teléfono.
Por esa razón, o seu pai, que é un tipo moi bromista, e aparentemente moi desocupado, vai de visita a Bucarest, aparentemente sen avisar. Vai ser unha fin de semana, e mal que ben, a filla vai sorteando a situación, xa que xustamente neses días ten unha presentación moi importante para o seu desenrolo profesional, e ademais ten que facer vida social nas altas esferas para ir gañándose a confianza dos seus xefes.
A crise pasa, aparentemente, cando o pai se despide para volver á casa. Pero para a sorpresa da filla, o pai disfrázase e invéntase un personaxe chamado Toni Erdmann, que ten estraños contactos, é moi excéntrico, do que se ri todo o mundo, pero que tamén ten moita capacidade para socializar.
E como a película é razonablemente reciente e merece un visionado, non vou contar nada máis. Diremos que é algo ou bastante disparatada, e que pasan unhas cantas cousas bastante singulares. Pero xa digo, se cadra se lles foi algo de lonxitude.
Sigo pagando as miñas débedas cinematográficas dos moitos anos nos que pasei bastante do cine e non vin as películas máis célebres da época. Así que ata onte non puiden ver completa esta película. Pareceume bastante previsible e algo ñoña, pero ás veces os éxitos teñen algo diso.
"Karate Kid" foi dirixida por John Avildsen en 1984 (o seu outro éxito foi "Rocky", así que parece que lle gusta "repartir"). No elenco destacan Ralph Macchio, Noriyuki "Pat" Morita, Elisabeth Shue e William Zabka. Que eu saiba, Elisabeth Shue é a única que fixo algo de carreira exitosa, e tampouco demasiado, creo.
A historia é ben simple. Un adolescente de Nova Jersey múdase a California coa súa nai, por cambio de traballo. A nai está moi emocionada polo cambio, pero a el xa se lle ve que non lle ilusiona o máis mínimo. Nada máis chegar ao seu novo fogar, fai uns colegas, e na primeira noite na praia, xusto antes de comezar a escola, fíxase nunha rapaza que lle gusta moito, e parece que a ela non lle desagrada. O malo é que ela era xusto a ex-moza dun dos malotes do instituto. E aí xa ten o primeiro choque con el.
Cando chegan ao instituto, reprodúcese a mesma situación. A rapaza déixase querer e quere integralo, pero os malotes danlle malleiras unha e outra vez. De casualidade, descubre que o encargado do mantemento do edificio no que vive sabe karate e pode ensinarlle a defenderse das malleiras.
A cousa evoluciona regular e acaba desembocando en que van enfrontarse nun torneo de karate da zona para ver quen é máis forte. Ten dous meses para prepararse, e o seu mestre lévao á súa casa e mándalle facer labores moi cansinas e aparentemente pouco relacionadas co karate, como pintar o valado, encerar o piso, e cousas similares. Máis tarde descubre que estaba practicando para o combate final, no que, obviamente, gana.
Nestes días de vacacións navideñas, deume un "arrebato" e decidín ver (porque dispoñía de algo de tempo) a serie "Os gozos e as sombras", que está dispoñible en RTVE Play e parece que tamén en Youtube. Tiña 13 capítulos (cifra moi habitual naqueles tempos, porque botando un cada semana enchían un trimestre) de aproximadamente 1 hora. Gustoume bastante, pero é que as poucas series que facía Televisión Española naqueles 80 estaban normalmente moi ben feitos, e o elenco e os medios técnicos eran considerables.
A serie é de comezos dos 80 (emitírona na primavera do 82) e foi dirixida por Rafael Moreno Alba, nome que non me soa de nada. O elenco foi fantástico. Nos papeis principais están: Eusebio Poncela (Carlos Deza), Amparo Rivelles (Doña Mariana Sarmiento), Charo López (Clara Aldán), Carlos Larrañaga (Cayetano Salgado), Rosalía Dans (Rosario "A Galana") e Santiago Ramos (Juan Aldán). Nos secundarios tamén destacan moitos, pero poderíamos salientar a Manuel Galiana, Rafael Alonso, José María Caffarel, Eduardo Fajardo, Isabel Mestres, Tito García, María Casal e Fernando Sánchez Polack.
A historia estaba ambientada nunha vila imaxinaria da costa de Pontevedra, chamada Pueblanueva do Conde, na parte final da II República. Abrangue un par de anos, cando Carlos Deza, un dos personaxes principais, volve á vila despois de 18 anos fóra, e trastorna a vida da provinciana vila. Tanto nas relacións de poder, que estaban xa xirando debido á inminente chegada da guerra civil, como nas pasionais, xa que establece varias relacións con mulleres que eran moi desexadas na vila, e iso tamén lle converte no principal rival do cacique emerxente do lugar. Por certo, nesta vila imaxinaria estaba case sempre chovendo, e a cachón.
Gustaríame definir con certo detalle os colectivos ou familias que forman parte deste embrollo:
- Os Churruchaos: parece que tradicionalmente foron os que mandaron no lugar, pero están vidos a menos, e desaparecendo. Só queda Doña Mariana, que está encantada da volta de Carlos Deza, de cuxo pai semella que estivo algo namorada, pero son tía e sobriño. Carlos Deza é psicólogo ou psiquiatra, estudou en Viena, e volve para a vila, pero nunca queda moi claro por que, porque continuamente está amagando con marchar, sobre todo despois da morte de Doña Mariana. Agora só teñen a propiedade dos barcos dos mariñeiros que viven na vila, danlles perdas, pero mantéñenos para facerlle fronte ao cacique emerxente. Na parte final da serie pásanlle a propiedade dos barcos aos propios mariñeiros, para que se administren eles mesmos, pero parece que a operación tampouco sae demasiado ben. Nos últimos capítulos aparece unha familiar chamada Germaine, que se criou en París, e que Doña Mariana pretendía que se casase con Carlos Deza para restaurar a estirpe. Pero ela quere ser cantante de ópera e non está disposta a quedar na vila, e ademais non se entende con Carlos.
- Os Salgado: ou máis ben Cayetano Salgado, o novo cacique. É o propietario dos asteleiros, está acabando co sector pesqueiro da vila, e a súa intención é pechalo para que todo o mundo na vila traballe para el. É un despota, mala xente, e practica o costume feudal do dereito de pernada, toda muller solteira ou casada da vila ten que pasar pola súa cama, se el o desexa. O seu pai (se é que está vivo, que nunca aparece na serie) non pinta nada, e a súa nai é unha beata que só aparece ao final para meter un pouco de presión relixiosa que enrarece aínda máis o ambiente na parte final da historia.
- Os Aldán: Juanito Aldán é o último vértice do tríángulo formado por el, Carlos e Cayetano, que eran amigos canda nenos. Pero agora é o líder da CNT, e o gran inimigo de Cayetano, que defende aos mariñeiros. Na súa casa vive a súa nai, totalmente alcoholizada, a súa irmá Inés, unha beata que acaba fuxindo da aldea detrás dun cura ao que idolatraba, e Clara, a que fai a maior parte das labores da casa, con moi mala reputación na aldea pero seguramente dos personaxes máis nobres que hai na historia.
- A familia da "Galana": Rosario "A Galana" era a querida de Cayetano cando comeza a historia, pero parece que tampouco lle era moi fiel. En canto aparece Carlos Deza, que lle gusta moito máis, comeza unha relación con el, ata que Cayetano se farta, e dálle unha paliza, presumindo incluso. Despois Rosario casa cun veciño. A nai de Rosario estalle moi agradecida a Cayetano por escoller á suá filla como novia, e ao pouco tempo, o pai e os irmáns de Rosario comezan a traballar no asteleiro. Cando Rosario casa, na mesma noite de vodas bótaos a todos da súa casa.
- O Casino: Patético lugar no que as "forzas vivas" da vila, como o mestre, o boticario, o xuíz e outros parásitos van xogar a partida e comentar a actualidade da vila, sempre baseada en rumores e mala fe. Case todas as escenas máis tensas suceden alí ou no seu entorno inmediato.
- Outros: está Paquito o reloxeiro, o tolo da vila, que vivía nun galpón que lle cedera Cayetano no asteleiro, pero que acaba indo ao pazo de Carlos. Está frai Eugenio, un cura con dotes artísticas e bastante sensato que ten moi boa relación cos Churruchaos. Ademais, semella moi liberal para o mosteiro no que vive. E a taberna onde se reúnen os mariñeiros, onde suceden tamén algunhas escenas bastante tensas.
En definitiva, que está moi ben. Como presaxio do tempo que se achegaba (no último capítulo teñen lugar as eleccións de febreiro do 36), a traca final é Cayetano agredindo ao deputado electo, a Carlos, a Juanito e a Clara, todo no Casino ou no seu entorno inmediato.
