Hai uns días pasoume unha cousa curiosa buscando novas películas. Hai moitos anos oín falar con paixón dun escritor estadounidense chamado H.P. Lovecraft. Dicían que as súas novelas de terror eran moi interesantes. Pola razón que fora, aínda que o personaxe me interesa, aínda non me animei a ler ningunha das súas novelas ou relatos, pero algunha vez caerá. Pero un día destes lembreime del e quixen ver algún documental sobre a súa vida e obra para intentar entender a mitomanía que arrastra. E intentei ver algunha película baseada neles, pero non foi doado. O máximo que atopei foi unha lista de películas "lovecraftianas" en Youtube e cheguei a esta que comento neste artigo, que me resultou amena de ver.
"Pánico no Transiberiano" (o título orixinal era "Horror Express") foi unha produción británica e española do ano 1972 dirixida por un tal Eugenio Martín (vaia, vin outra obra súa, a serie "Juanita La Larga"). No elenco había estrelas anglosaxonas como Christopher Lee, Peter Cushing ou Telly Savalas, e outras españolas como Silvia Tortosa ou Helga Liné. Tamén chama a atención Alberto Mendoza, un actor arxentino que naquela época actuaba moito en España, e que nesta película facía un papel que lembraba moito a Rasputín, e que por momentos parecía o mítico actor español Paul Naschy.
A historia é un disparate, pero resulta divertida de ver. Un antropólogo británico atopa en China a comezos do século XX o cadáver conxelado dun humanoide que cre que lle vai servir como proba para demostrar a certeza da Teoría da Evolución de Darwin. A súa intención é levalo en secreto nunha caixa grande no Transiberiano. Xa antes de partir, na estación de Pekín (que ten toda a pinta de ser a de Delicias en Madrid), se produce un primeiro incidente, cando un ladrón que intenta roubar a caixa, queda morto e cos ollos en branco.
No tren vai moita xente que lle aporta moita chicha á historia. Por exemplo, vai outro médico británico que é amigo pero tamén algo rival do antropólogo antes mencionado. E sobre todo, un conde polaco e unha condesa rusa, que van acompañados por un místico chalado (que se parece a Rasputín). O médico inglés, moi curioso por saber que poder levar o outro na caixa, soborna ao encargado do vagón de equipaxes para que mire no interior, pero é a segunda víctima, e ademais o humanoide consegue escapar da caixa.
Xa estrañados por tantas mortes, fanlle no propio tren unha autopsia ao empregado do vagón, e ven que o seu cerebro está totalmente liso no seu exterior, polo tanto está totalmente baleiro de contidos e recordos. Chegan entón á conclusión de que a "criatura", cando ataca a outra persoa, aparte de matala e cegar completamente os seus ollos, absorbe os seus recordos e coñecementos. Por iso conseguiu saír da caixa, porque a súa primeira víctima era un ladrón que sabía forzar pechaduras.
Co desenvolvemento da historia, vaise sabendo que esa "criatura" realmente é un habitante doutro planeta ou galaxia que foi deixado no noso planeta hai millóns de anos (aquí debe estar a relación con Lovecraft que algúns viron), e que lembra todo o que absorbe das súas vítimas, e que o consegue mediante uns ollos luminosos que só poden percibirse na escuridade. Nun determinado momento, apagar as luces é o método que utilizan para localizalo, cando sospeitan que pode estar xa no corpo dunha nova víctima pero non conseguen velo.
E non vou desvelar moito máis, porque pasan moitísimas cousas, e iso que a película é curta, non chega nin a 90 minutos. A criatura vai pasando dun personaxe a outro, vai conseguindo cousas como resucitar como zombis a persoas ás que matara previamente. A conclusión final da película é trepidante.
Para min foi un pequeno descubrimento, así que recomendo vela, porque non se pasa nada mal.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario