Hai xa unhas semanas, botaron no espazo de cine clásico da 2, dos luns pola noite, a famosa película "Doce do patíbulo" (no orixinal era a "Ducia Sucia"). Era bastante longa, así que non a vin cando se proxectou, pero estivo algún tempo en RTVE Play, así que aproveitei para vela alí. Tiña certas dúbidas de se a vira antes, e si é certo que me soaban algunhas esceas do comezo e o final, pero toda a parte central non me soaba de nada. Como o cine bélico non me gusta nada (agás honrosas excepcións), xa fixen o traballo e non me apetece repetir.
"Doce do patíbulo" foi dirixida en 1967 por Robert Aldrich. Os doce patibularios estiveron interpretados por Charles Bronson, Jim White, John Cassavettes, Trini López, Telly Savalas, Donald Sutherland, Clint Walker, Tom Busby, Ben Carruthers, Stuart Cooper, Colin Maitland e Al Mancini. Nos postos algo máis elevados do escalafón militar estaban actores como Lee Marvin, Ernest Borgnine, Richard Jaeckel, George Kennedy, Ralph Meeker e Robert Ryan. Como vedes, un elenco bastante destacado, pero todo masculino, claro.
A historia é razonablemente simple. A un mando do exército estadounidense na II Guerra Mundial, que xa é coñecido por ser bastante indisciplinado e non está moi ben considerado, algúns superiores suxírenlle que forme practicamente a un batallón suicida, formado por presidiarios do seu propio exército, con penas moi longas por unha indisciplina aínda maior. O obxectivo é atacar por sorpresa unha mansión en Francia onde se reúnen os altos cargos do exército alemán para descansar da guerra.
Vainos instruindo para conseguir ese obxectivo, pero aos poucos van pasando cousas que complican a misión, pero finalmente lévase a cabo, e máis ou menos conseguen o obxectivo, pero a meirande parte dos presidiarios non sobrevive para contalo.
Saúdos.
