A túnica sagrada

A outra película que vin no domingo de resurrección e que aínda non vira foi "A túnica sagrada". Polo menos esta non é unha historia bíblica pura, senón unha ficción inventada ao redor dalgúns dos personaxes principais, pero con algo de creatividade.

"A túnica sagrada" foi dirixida en 1953 por Henry Koster. O papel principal foi para Richard Burton, pero estaba moi ben acompañado por Jean Simmons, Victor Mature, Michael Rennie e Jay Robinson. Teoricamente, Richard Burton é unha garantía total, pero eu xuraría que non foi a mellor actuación que lle vin.

Marcelo é un tribuno romano. Non se leva nada ben con Calígula (que aínda non é emperador, pero o será pronto), entre outras cousas, porque están namorados da mesma muller, chamada Diana. Así que Calígula move os fíos para conseguir mandalo a Xudea, que é o peor destino imaxinable para un militar. Marcelo chega a Xudea xusto no momento no que van crucificar a Xesucristo, que xa hai que ter puntería.

En definitiva, Marcelo é xusto o xefe dos militares romanos que organizan a crucifixión de Xesucristo, pero vaia, con el non vai demasiado a cousa, pasa bastante do tema. Cando os están crucificando, el e os seus militares, que están xogando aos dados, xóganse a túnica de Xesucristo, e gánaa el. E mira ti por onde, ten que darlle uso axiña porque xurde unha fabulosa treboada de non sei onde. Pero cando se pon a túnica para taparse da chuvia, parece volverse tolo.

Volve a Roma para render contas (ainda que alí xa todos saben o que sucedeu), e mándanlle volver para recuperar esa túnica e para espiar a eses novos cristiáns, que semellan perigosos. Unha vez alí descubre que o que lle provocaba a túnica eran remordementos pola morte de Xesucristo, e únese aos cristiáns. Volve chamalo Calígula pero Marcelo non renega do cristianismo, así que el e Diana son condenados a morte, pero acollen o martirio con alegría.

Como curiosidade, diremos que nesta película apenas se ve a Xesucristo. E se non lembro mal, nunca se lle ve tan de cerca que se lle recoñeza a cara ao actor que fixo ese papel.

Saúdos.

A historia máis grande xamais contada

Como xa teño contado aquí algunha vez, as grandes películas bíblicas dos anos 50 e 60 non me desagradan en absoluto. Entre que as historias son interesantes e os personaxes e o diálogos tamén, a pouco que as colla un bo artesán cinematográfico, o resultado é moi reseñable. Nesta última Semana Santa, creo que foi o domingo (de resurrección, creo que se chama) nun mesmo canal botaban dúas das importantes que me faltaban por ver, así que non o dubidei.

Esta película foi dirixida en 1965 por George Stevens, aínda que parece que nalgunhas escenas encargáronse da dirección David Lean e Jean Negulesco. O reparto é magnífico, aínda que ten algo de trampa. Max von Sydow como Xesús, acompañado de, entre outros, Dorothy McGuire, Charlton Heston, Claude Rains, José Ferrer, Telly Savalas, Angela Lansbury (iso din os créditos, eu non lembro tela visto), Martin Landau, Donald Pleasence, Sidney Poitier (nun papel estelar pero moi breve), Roddy McDowall, John Wayne (case irrecoñecible e non sei se di algunha frase). A película dura 3 horas e, nalgunha das versións, máis de 4, como debe ser ante unha historia tan grandiosa.

Pois nada, non fai falla que vos diga de que vai. Todo moi grandioso, película moi longa, moitos medios, boas interpretacións, pero creo que se lles foi un pouco das mans.

Saúdos.

O pirata dos setes mares

Hai unhas semanas, por variar, intentei tirar un pouco do catálogo de películas visibles en Youtube. Principalmente son películas antigas (supoño que por estar xa libres de dereitos de autor), pero para min iso non é un defecto, máis ben todo o contrario. E como supoño que saberedes, as películas de piratas non me desagradan. Pero esta vez a combinación non foi moi exitosa. Acabei vendo unha moi mediocre película de piratas, cun actor suposto galán de serie B cuxo nome me soaba un pouco pero ao que creo que nunca vira. Haberá que tomar nota para as próximas ocasións.

"O pirata dos sete mares" (o título orixinal era bastante similar, foron fieis esta vez) foi dirixida en 1953 por un tal Sidney Salkow, do que nunca oíra falar, e que creo que tivo unha longa carreira na serie B ou aínda inferior. A superestrela da película era John Payne (que foi parella de Maureen O'Hara despois de John Wayne, quero pensar que a similitude dos seus nomes con causou ningunha confusión). A outra estrela era Donna Reed, e por alí andaba de secundario Lon Chaney Jr, dunha saga de camaleónicos actores.

A película trata basicamente das aventuras dun pirata chamado Barbarroxa en augas do Caribe. Eu xuraría que existiu un célebre pirata con ese nome por esa zona e nesa época, pero non teño claro que o desta película sexa aquel, porque nalgún momento menciona a súa orixe, e sooume todo algo raro. En definitiva, libera a uns españois aos que converte na súa tripulación. Tamén captura a unha princesa española, que tiña que entregar aos que gobernaban naquelas augas, pero acaba namorando dela mentres espera, e claro, así todo é un lío.

En definitiva, película e historia moi mediocre, con personaxes, diálogos e interpretacións moi mellorables. Pasaron poucas semanas dende o seu visionado, pero xa case non lembro nada, por algo será.

Saúdos.

Alexandre Magno

No que vai de século XXI, e aproveitando que os efectos dixitais melloraron moito, estanse facendo grandes películas baseadas na mitoloxía ou na historia da Antiga Grecia (porque a Grecia de agora dá menos de sí, parece). Hai pouco vin "Troia" e tíñalle ganas á de "Alexandre Magno", así que non perdín a oportunidade cando a botaron hai unhas semanas. Ou sexa, que están facendo "peplums" como nos anos 50, pero con máis calidade e rigor histórico.

"Alexandre Magno" foi dirixida en 2004 por Oliver Stone. O papel principal foi para Colin Farrell, que compuxo un Alexandre complexo, con dúbidas e reflexivo. Sen entrar nas súas grandes amizades masculinas ao estilo das de Aquiles que fixo que algúns puxeran o berro no ceo, insinuando que "era moi home" e iso non podía ser. A sociedade grega daquel tempo tamén era complexa e seguro que non resulta doada de comprender agora. O resto do elenco tamén destaca moito, por exemplo con Angelina Jolie, Val Kilmer, Rosario Dawson, Christopher Plummer, Jared Leto e Anthony Hopkins.

Pois nada, conta boa parte da súa vida, que tampouco foi moi longa. Pareceume ler que a ambientación histórica e factual foi bastante fiel, moito menos fantasiosa do habitual. Unha cousa que me chamou a atención, e que non sabía, é que os seus pais se levaban fatal entre eles. E que a nai, Olimpia, predispoñía a Alexandre contra o seu pai, Filipo, e que incluso insinuaba que realmente era fillo de Zeus, e establecía moitos paralelismos entre Alexandre e Aquiles, cousa que ao final, máis ou menos, acabou cumpríndose. O caso é que a relación entre Alexandre e Filipo tampouco é boa e, por cousas do destino, Alexandre sube ao trono moi novo, con 20 anos.

Os grandes rivais dos gregos (máis ben macedonios) eran os persas, naquel momento liderados por Darío. Así que os gregos encamíñanse ao territorio dos outros. Antes diso, pasan por moitos lugares, que van conquistando, ou que se van deixando conquistar, como Exipto, onde funda Alexandría, que chegará a ser o faro da humanidade, en moitos aspectos. Conseguen algunhas victorias sonadas nas que se amosa tremendamente xeneroso cos vencidos, o que fai que cada vez teña máis aliados e pobos que queren formar parte do seu imperio.

Chega a crucial batalla de Gaugamela cos persas, na que estes son moito máis numerosos, pero aplicando algunhas inxeniosas tácticas militares, inventadas por eles, saen gañadores. Toman Babilonia e, de novo, non se amosan salvaxes na victoria e conquista, senón xenerosos, e todos saúdan o cambio de rei. Persegue a Darío, a quen respectaba como xefe, que é asasinado polos seus propios homes, e Alexandre persegue aos seus asasinos. 

Seguen avanzando, chegan á India, e despois de tantos anos de campañas militares, os seus súbditos comezan a cansarse e a rebelarse, porque queren volver xa á casa a descansar coas súas familias. Enfróntanse a un dos reis máis poderosos da India, que loita xunto cuns poderosos e terribles elefantes. Alexandre e algúns dos seus máis poderosos xenerais son feridos e morren pouco despois. El non aclara o futuro do seu inmenso imperio e os seus xenerais tampouco se poñen de acordo, así que comeza unha guerra interna para facerse cos despoxos.

Saúdos.

Mad Max 2

Non me preguntedes por que, porque eu tampouco o entendo, pero interésame a saga de Mad Max. Non me chaman a atención os coches nin as motos, non me atrae especialmente a violencia, pero aínda así, ese tipo de películas si me atrae (algo, non moito, tampouco nos pasemos). Estou pensando que se cadra é a paisaxe desértica, que si me gusta moito estéticamente (non vivir nela).

Botan con bastante frecuencia na televisión en aberto a última da saga, que é do ano 2015, e na que xa non está Mel Gibson, alí o mazas é Tom Hardy. Pero hai unhas semanas botaban "Mad Max 2" a unha hora visible. E xusto despois botaban a primeira da saga, pero esa xa era de madrugada. Pero alégrame saber que esta saga volve estar no radar dalgunha das cadeas da TDT, así que poderemos completala axiña, porque esas cadeas teñen tendencia a repetir contidos con frecuencia.

"Mad Max 2" é unha película australiana dirixida en 1981 por George Miller (creo que dirixiu todas as da saga, aínda que a última chegou 30 anos despois da anterior). A estrela principal era Mel Gibson, polo menos visto dende a actualidade, porque foi o único que ascendeu no escalafón, o resto apenas son recoñecibles na actualidade. O único que me soaba vagamente era Michael Preston.

A historia tampouco ten moita chicha. Polo visto, ao final da primeira parte da saga, Mad Max perdeu á súa parella e fillo, creo. Así que ao comezo desta película vaga polas estradas, co seu coche de policía, moi potente e desexado, xa que o mundo segue no seu estado post-apocalíptico, despois dunha guerra nuclear, case todo o planeta está devastado e convertido nun deserto, e o único que hai son salvaxes que patrullan polas estradas intentando conseguir todo o combustible posible, que é o máximo botín do momento.

Nun determinado momento, comezan a perseguilo, están a punto de pillalo, pero consegue zafarse no último momento, xusto a carón dun gran camión que quedou abandonado (menciónoo porque ten importancia despois). Pouco despois atópase cun tipo algo chalado que ten un xirocóptero, algo así como un pequeno e rudimentario helicóptero unipraza e sen chasis, pero que voa, que é o importante. Ao principio a relación é algo tensa pero acaban facéndose aliados.

Van polo deserto e chegan a un punto neurálxico. Nun campamento teñen un xigantesco tanque de gasolina e iso, obviamente, reúne alí a toda a morralla da rexión, que intenta asaltar o campamento todos os días. Unha noite, varios vehículos saen desa "refinería" pero son perseguidos con saña e atacados. Mad Max salva ao ocupante e lévao de novo ao campamento, xa case moribundo. Os do campamento agradecen o xesto pero chegan á conclusión de que van ter que marchar, porque o asedio xa é case insoportable. Mad dilles que el pode ir a polo camión abandonado que viu hai uns días, e que pode servirlles para transportar o gran tanque de gasolina. Así o fan, e Mad consegue traer o camión ata o campamento.

Ese era o trato que tiña Mad con eles, así que marcha co seu coche, pero pouco despois os atacantes conseguen detelo e quitarllo. O que non saben é que tiña unha trampa que facía estourar o coche por se llo roubaban. O chalado do xirocóptero rescátao e volven ao campamento, xusto cando xa van marchar. El ofrécese a conducir o camión e atraer a todos os salvaxes. Mentres, o resto da xente do campamento pode escapar en autobuses cara á praia.

Así o fan, sendo a persecución moi salvaxe, como non podía ser menos. Nunha curva conseguen impactar contra o camión, e volca. Nese momento, Mad Max descubre que o tanque está cheo de area, era un señuelo. O combustible ía nos autobuses no que marcharon os do campamento. Pois iso, salvaxismo nas estradas do deserto australiano. Pero resulta moi visible.

Saúdos.

O aparecido

Este curioso documental local tivo un mes de abril bastante xeitoso na Coruña. Foi proxectado tres veces ao longo dese mes, que eu saiba, se cadra foron máis. Tamén é certo que non sei se terá moito interese fóra da Coruña, pero éche o que hai. 

Eu vino na primeira das proxecións, no Fórum Metropolitano, na mesma Semana Santa. A mediados de mes, tamén o botaron na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda. E nos últimos días do mes tamén foi ao CGAI. Nos tres casos, con coloquio posterior, porque moitos dos participantes seguen vivindo na Coruña ou por cerca.

A historia é ben curiosa. No ano 1981, un grupo de xente do teatro coruñés, daquela aínda balbuceante (o teatro galego non existiu practicamente durante o franquismo, e comezou a asomar a finais dos 70), fixo unha curtametraxe en Super 8 titulada "Manoel Antonio", baseada na vida e obra do poeta rianxeiro. Era en galego, en verso e con moito de cine de autor. E remataba cun desnudo integral do actor protagonista, mentres se metía na auga nunha praia e corría pola mesma.

Pois unhs 40 anos máis tarde, o equipo que fixo aquela obra roda este documental para lembralo. Supoño que a moitos serviunos para saber da existencia desa curta. Non teño nin idea da razón pola cal este documental moderno se titula "O aparecido", pero pareceume intuír que o daban por perdido e, de súpeto, unha das participantes atopou unha copia na súa casa, cando xa ninguén contaba con ela. Pero debedes saber que neste documental só se ven uns poucos fragmentos.

Os principais artífices da obra (moderna) son José Antonio Jiménez (que tamén foi o principal instigador da curta orixinal) e Fran Naveira. E son entrevistados persoeiros como Santi Prego, Victor Mosqueira, Francisco Jorquera, Luisa Veira (coñecida nos primeiros tempos da TVG por un personaxe chamado "Eva de Sarria"), Juan Fernán, etc.

Saúdos.

Megalodón

Si, si, aquí adoitamos falar de películas de máis calidade, pero últimamente vexo que botan na televisión bastantes películas de criaturas mariñas voraces (na Sexta están bastante especializados no xénero nas fins de semana), e tiña certa curiosidade morbosa por ver como era unha destas. Tamén ten de curiosa que é unha produción estadounidense e chinesa, ambientada na costa chinesa, e as últimas escenas son na praia máis popular do sur da China, así que parece plenamente o mundo occidental.

Foi dirixida en 2018 por Jon Turtletaub. Pola parte occidental a estrela absoluta é Jason Statham e pola chinesa a actriz Li Bingbing, dos que se insinúa ao final da película que os seus personaxes podían comezar unha relación (mira ti que gran alianza xeoestratéxica). O resto de secundarios, polo menos a min, non me soaba de nada, agás un que aparece na serie "Hawai 5.0", pero tampouco aparece demasiado na película, así que tampouco me preocuparía demasiado.

Cando o mazas da película está facendo un rescate a moita profundidade da tripulación dun submariño nuclear, teñen que escapar antes do previsto porque parecen estar sendo golpeados por unha criatura dun tamaño descomunal. Debido a iso, abandonan a oito compañeiros, que morren cando o submariño estoupa, uns segundos máis tarde. El deféndese dicindo que ese sería o final de todos se non chega a tomar esa decisión, pero o médico que fai a avaliación, que foi precisamente unha das persoas rescatadas, di que esa criatura non existía e que a decisión errónea foi tomada debido ás consecuencias de estar baixo presión da auga a altas profundidades.

Uns anos máis tarde, unha empresa está facendo unha investigación na fosa das Marianas, e descubren que aínda hai algo máis de profundidade da que creían. Conseguen baixar algo máis pero topan, de novo, coa fabulosa criatura, que acaba sendo un megalodón, un tiburón xigante prehistórico que todo o mundo cría xa extinguido. Hai un accidente e o pequeno módulo que baixou ata alí non pode subir. Casualmente quen pilotaba ese módulo é a ex-muller do mazas da película, que xa estaba retirado e case alcoholizado, pero convénceno para que baixe a botar unha man.

Como era previsible, baixa e consegue rescatalos a todos (menos a un, xustamente o secundario que me soaba de algo). Pero máis ou menos no momento no que sucede iso, o megalodón consegue superar esa barreira formada por auga xeada, da que nunca saíra, e sube cara á superficie. Así que agora o problema xa a teñen nas augas do Mar da China e en torno á plataforma de empresa.

Agora que o megalodón está accesible, propóñense localizalo e inxectarlle unha droga para matalo. Con máis ou menos dificultades, conségueno. E cando están posando con el no barco e sacándose fotos, o mazas nota algo raro porque lle parece que o diámetro da dentadura non é o mesmo que o que deixou nas pasarelas de cristal da plataforma da empresa, cando estivo de visita por alí. E xusto nese intre un segundo megalodón máis grande que o anterior devora ao primeiro e volca o barco.

Conseguen salvarse de milagre, a cambio de sacrificar algunha das vidas da tripulación, e volven de novo á plataforma. O propietario di que xa teñen que esquecerse do tema, porque xa informaron aos gobernos da zona, e que xa se encargan eles. Pero realmente é falso, el ten un plan para matalo el mesmo cos seus medios para levarse a posible gloria, pero tristemente erra e é unha víctima máis.

Para rematar, o megalodón achégase á praia de Sanya, a cidade máis sureña e tropical da China, onde hai moitas persoas orientais facendo o mesmo que os occidentais, no Caribe, Europa ou Estados Unidos. A quenlla zámpase a algúns dos incautos chineses pero, unha vez máis, o mazas estadounidense e a mazas chinesa conseguen ferir de morte ao megalodón. E nese intre, milleiros de quenllas convencionais, ante o sangue do seu curmán maior, acoden para devoralo.

Saúdos.