Superman

Colleume novo, pero supoño que fun vela ao cine. E creo que foi a primeira película de superheroes que vin, e a potencia da banda sonora de John Williams ficou gravada na miña cabeza, como en moitas outras, supoño. Debín ver a serie de televisión "Hulk" naquela mesma época, pero unha serie non é o mesmo ca unha película, e esta película marcou a unha xeración, á miña. Botábana onte no espazo de cine clásico da 2, que agora é os luns pola noite.

A película foi dirixida no ano 1978 por Richard Donner. Acabo de saber que se estaban rodando a primeira e a segunda parte simultáneamente, e houbo desavenencias dos produtores co director. Xa estaba rodada o 75% da segunda parte, pararon esa rodaxe e remataron a primeira. Polo visto, a segunda volveuse facer co mesmo elenco, pero un novo director, flipante. De feito, na primeira parte aparecen ben visibles e presentados nos créditos actores e actrices que só aparecen uns segundos na primeira parte, e que protagonizan a segunda. Vaia industria. Nesta primeira, o protagonismo principal cae en Christopher Reeve, Margot Kidder e Gene Hackman, como o malísimo Lex Luthor. Como secundarios, aparecen bastante Marlon Brando, Jackie Cooper, Ned Beatty e Valerie Perrine. E con moito menos protagonismo están grandes como Glenn Ford ou Trevor Howard. E o guión foi asinado por varias mans, pero a principal semella que foi a de Mario Puzo.

Non imos contar moito da historia, que é ben coñecida. Só lembrar que nesta primeira entrega Superman chega á Terra dende o planeta Krypton, crece e entra a traballar no xornal Daily Planet, onde traballa a xornalista Lois Lane, da que namora, e que o malísimo da película é Lex Luthor, que intercepta e desvía dous misiles estadounidenses dunha forma bastante chunga, envía un contra Nova Jersey, que é interceptado por Superman, e o outro vai cara á falla de San Andrés, para provocar un grande terremoto na Costa Oeste. A este Superman chega tarde, pero coa súa grande forza e velocidade, detén o terrible movemento de terras que se ía producir. E salva da morte a Lois Lane dunha forma bastante incrible, volvendo atrás no tempo, pero vaia, vendo estas burradas as defensas están algo baixas e xa aceptas calquera cousa.

Chamáronme a atención unhas cantas cousas neste visionado. A película dura 2 horas e cuarto. O primeira media hora ten lugar en Krypton, na xuventude de Clark Kent na Terra, e remata cando vai a ese estraño escenario do Polo Norte (supoño que é alí) e atopa o seu disfraz. Ata que vai unha hora de película non se lle ve voando por Metrópolis (que claramente é Nova Iork) e facendo fazañas. E a partir de aí xa é un desbarre de barbaridades continuas. Quero dicir con esto que, se na época alguén estaba esperando ver voar a Superman, aínda debeu aburrirse un pouco e debeu pensar que o comezo da película era algo lento e pesado.

Saúdos.

O rostro impenetrable

Na cadea de televisión fascistoide na que tanto gustan as películas poeirentas (ou sexa, ambientadas no Oeste estadounidense do século XIX) onte botaban "O rostro impenetrable", película que ten certa fama e que non vira nunca, así que probei. O que non entendo en absoluto é de onde sae o título orixinal "One-eyed Jacks". Non lembro ningún personaxe que se chamara Jack, nin ningún torto da vista. Debe haber algo que non entendo.

Non está moi claro de que ano é a película, 1959, 1960 ou 1961, hai opinións diversas, debeu ser unha rodaxe algo longa e convulsa. Inicialmente o director ía ser Stanley Kubrick, pero despois dalgún tempo de rodaxe, foi despedido por conflitos con Marlon Brando (vaia dúas patas para un banco), e este mesmo acabou de director, na súa única experiencia nese labor. O protagonismo principal é para Marlon Brando (sobre todo) e para Karl Malden. Despois hai secundarios cunha certa presenza como Pina Pellicer, Katy Jurado, Ben Johnson, Slim Pickens ou Larry Duran. Dise que é unha película moi narcisista na que o director e actor principal quería presumir de presenza na cámara, e seguramente non lles falte razón, pero aínda así, non lle saíu mal.

O cerne da historia é a amizade inicial, e despois odio, entre os dous protagonistas principais, Rio (Brando) e Dad Longworth (Malden). Atracan bancos xuntos, e despois dun golpe no banco de Sonora, son perseguidos polos xendarmes rurais de México e acurralados no cumio dun monte. Só queda un cabalo para os dous, e sortean quen fuxe co cabalo para buscar outros máis frescos, mentres o outro agarda e entretén aos policías. Aquí xa xurde a primeira controversia, porque vemos como Rio fai trampa, pero non para fuxir no único cabalo, senón para quedar na montaña só, cousa que, aparentemente, non ten moita lóxica. Dad fuxe a unha aldea cercana, que xa coñecían, e alí merca dous cabalos. Pero cando está preparando todo para volver, nótase que decide fuxir e deixar a Rio só, para que sexa apreixado. Pouco despois pasan os xendarmes con Rio pola aldea, e Rio comprende que Dad o deixou alí a propósito.

Rio está no cárcere de Sonora durante case cinco anos, e consegue fuxir cun mexicano chamado Chico Modesto, que será un dos seus mellores amigos a partir dese momento. Volven ao mesón onde lles fixeron a emboscada na que el acabou apresado. E casualmente alí preséntase ante el outro foraxido, Bob Amory, que oíu falar de Rio, e que quere unirse a el para atracar o banco de Monterrey. Rio non está demasiado convencido, pero comeza a estalo cando Amory lle di que Dad Longworth é o sheriff desa vila. A banda complétase con Harvey Johnson, xa son catro para facer o atraco, e de paso, que Rio se vengue de Dad, que é o seu único desexo.

Van a Monterrey, e o primeiro que fai Rio é ir visitar a Dad, que xa levaba tempo temendo esa visita. Os dous finxen que non pasou nada. Rio descubre, polo que conta Dad, que é totalmente falso, que o deixou só a propósito, do que xa estaba convencido. Rio queda a cear coa nova familia mexicana de Dad, a súa muller María e a súa fillastra Luisa, da que Rio namora.

Pretendían facer o atraco do banco ao día seguinte, pero está todo pechado, porque son as festas da vila. Dad é consciente de que todos os que acompañan a Rio son atracadores, e que el segue no negocio, pero en principio non actúa contra el. Si o fai máis adiante cando Rio mata a un borracho pesado nun bar. A banda decide irse a descansar a unha aldea cercana e preparar mellor o atraco, pero van xurdindo desavenencias entre eles, aproveitando tamén o odio entre Rio e Dad.

Ao fínal líase todo. Amory e Harvey matan a Chico, e fanlle crer a Dad que Rio vai ir á súa casa a matalo, cando xa non tiña esa intención. Rio xa só quería marchar con Luisa, á que deixou embarazada nada máis coñecela. Realmente Amory e Harvey intentan atracar o banco eles sós, pero fracasan. Aínda que Rio non estaba alí, todos lle acusan de participar no atraco e o encarcelan, con intención de aforcalo. Consegue fuxir da cadea coa axuda de Luisa, e escapan os dous, despois de que Rio conseguira matar a Dad, nun duelo bastante patético, por certo.

Pois iso, película peculiar, moi centrada na imaxe de Marlon Brando, pero con escenas e escenarios moi curiosos. Non lembro eu moitas películas deste xénero (agora mesmo, ningunha) con paisaxes na costa. E os personaxes son bastante poliédricos, con moitas aristas.

Saúdos.

Artificial Intelligence

Onte botaban na televisión a película "A.I." ou "Artificial Intelligence". Vina no cine no seu día, porque tiña moito interese en vela daquela, pero deixoume bastante frío. Decidín darlle unha nova oportunidade, pero a sensación volve ser a mesma, a de frialdade. Se cadra é lóxico falando de robots.

A película foi dirixida e producida en 2001 por Steven Spielberg. Pero o meu interese non viña de aí, senón porque a alongada sombra de Stanley Kubrick estaba detrás dela. Era un dos seus proxectos máis ansiados, e levaba traballando nel máis de 20 anos, contratou a varios guionistas diferentes, e non a levou a cabo antes porque consideraba que a industria dos efectos especiais aínda non estaba suficientemente avanzada para rodala, sobre todo para facer crer que un robot parecera humano. A mediados dos 90 viu algunhas películas, como "Parque Xurásico", que lle convenceron de que chegara o momento. Pero nese intre decidiu quedar como produtor e que dirixira Spielberg. Supoño que a morte de Kubrick en 1999 provocou o lanzamento da rodaxe definitiva. En canto ao elenco, suponse que os tres principais son Haley Joel Osment, Frances O'Connor, Jude Law e William Hurt.

A familia Swinton, formada por Henry e Mónica, tiveron un fillo chamado Martin, pero debido a un accidente, está en situación terminal, e non se sabe como e cando sairá dela, se é que sae. Henry traballa nunha empresa chamada Cybertronics, que está deseñando un prototipo moi avanzado de robot con capacidade para amar. Debido á situación da familia, é elixida para entregarlle o primeiro exemplo de neno robot. Deciden probar co neno robot, chamado David. A historia céntrase moito na relación entre David e Mónica, o pai apenas aparece. Ao comezo, a relación entre os dous é bastante fría, pero aos poucos, vanse caendo ben e querendo máis.

Nun determinado momento, a nai decide realizar o proceso de impronta, que é irreversible, e que provocará que o robot pase a considerarse fillo dela. En canto o realiza, o neno robot comeza a chamarlle "mamá", e ela síntese moi feliz. A cousa vai mellorando cada vez, pero de súpeto, un día, reciben a noticia de que Martin, o seu fillo natural, recuperouse e volve á casa. Efectivamente, faino, con próteses nas pernas porque non debe ter demasiada forza muscular, despois de tanto tempo en coma. O rapaz humano, o neno robot e un osiño robótico chamado Teddy forman un trío moi pavero.

Pero a Martin non parece facerlle demasiada graza a competencia do neno robot, e coa típica competitividade e ciumes humanos, provoca varias situacións nas que David non sae demasiado ben parado. A última delas é cando lle di que lle corte unha crecha do pelo a Mónica cando está durmindo. A David, a idea non lle parece ben ao comezo, pero como Martin o convence de que non é nada malo, entra coas tesouras na habitación dos pais, coa intención de cortarlle un mechón, e de feito o consegue. A nai esperta nese momento, e ao velo coas tesouras na man, pensa no peor, obviamente.

A nai decide abandoar a David e a Teddy nun bosque. Dálles uns consellos para que poidan sobrevivir, porque tampouco quere que os destrúan. A partir daí descúbrese que na sociedade (estadounidense, neste caso, coma sempre) hai unha serie de fanáticos da carne humana e que persiguen aos robots. Celebran uns espectáculos bastante patéticos chamados as "Feiras da Carne" nas que destrúen e despedazan a vellos robots que foron apresados polos bosques. Nunha delas, David e Teddy coñecen a Gigolo Joe, un androide que foi deseñado para ofrecer amor como prostituto, e que lle axuda a buscar de novo á súa nai.

Aínda que realmente o que busca David é a Fada Azul do conto de "Pinocho", que poderá convertelo nun neno de verdade, para que Mónica volva a querelo de novo. Todo isto sucede cando subiu moitos metros o nivel do mar en todo o mundo, debido ao desxeo dos casquetes polares, e Manhattan está mergullada en auga, só sobresaen os rañaceos máis altos. Alí atopa a sede de Cybertronics, e fala co creador do seu prototipo, que intentou deseñalo moi parecido ao fillo que perdera. E cun helicóptero submariño atopa unha estatua da Fada Azul nun parque que ten unha atracción sobre Pinocho. Queda alí pregándolle o seu desexo durante 2.000 anos, xa que chega unha nova glaciación.

Dous milenios despois, sácano de alí uns extraterrestres que chegaron ao planeta, e intentan saber que desexos ten. El exprésaos pero din que non poden facer nada sen unha mostra física desa persoa, para reconstruír o seu ADN. E Teddy saca o mechón do pelo de Mónica, pois foi el quen o gardou. Con iso, poden facer revivir a Mónica durante un día, pero será o último, non pode repetirse o proceso. Fano e David e Mónica son moi felices durante o seu último día xuntos.

Pois iso, a película está moi ben pero déixame bastante frío. A filosofía que subxace a historia paréceme tremendamente pretenciosa. Promete moito, pero ao final quédase en moito menos. Hai unhas cantas cousas que me chirrían. Por exemplo, que esa suposta capacidade de amar sexa basicamente do fillo robot á nai, non a ninguén máis. O personaxe de Gigolo Joe, protagonizado por Jude Law, paréceme bastante insustancial e dáselle bastante protagonismo pero aparentemente para nada. Tamén lin por aí como tería sido o final da película se o director fose Kubrick e non Spielberg. Efectivamente, co almibarado que é sempre Spielberg, calquera sabe como tería sido. Ao fin e ao cabo, semellan dous directores bastante diferentes.

Saúdos.

A escrava libre

De novo engancheime ao espazo de cine clásico da fascistoide Trece. Esta vez botaban unha película da que non oíra falar na miña vida. Pero esta era en cor, non en branco e negro, e por esa razón o coloquio anterior e posterior dirixido por Garci xa foi emitido en cor. Por certo, acabo de ver en Youtube que esta película tamén a botaron no espazo totalmente similar que tivo Garci na 2 hai décadas. Non se está matando moito a traballar, a verdade.

"A escrava libre" foi dirixida en 1957 por Raoul Walsh (a verdade, gústanme máis as súas películas de aventuras que estas melodramáticas). O trío protagonista máis destacada foi interpretado por Yvonne de Carlo, Clark Gable e un novísimo Sidney Poitier. Chámame a atención por que razón Clark Gable era considerado un galán, e tamén o argumento bastante insostible no que se basea a historia.

Amantha Starr é a filla dun terratenente sureño de Kentucky que trata ben aos seus escravos negros, para disgusto dalgúns dos seus traballadores brancos. E todo isto sucede cando está fraguándose a Guerra Civil, provocada precisamente por ese tema. Cando aínda é nova, é enviada a un internado para señoritas en Cincinatti, onde estuda música, entre outras cousas. Alí é visitada polo seu pai con bastante frecuencia.

Algún tempo despois, o seu pai avísalle de que está mal de saúde e que seguramente non lle queda moito de vida. Chega a casa xusto no momento no que o están soterrando. Estano facendo nun cementerio no que están moitos dos seus escravos e ela di que non, que o seu desexo era ser soterrado cerca da súa casa, onde está a tumba da súa esposa, a nai de Amantha, á que non coñeceu. Nese momento, un par de persoas que estaban asistindo ao enterro de forma discreta, anuncian que eran os prestamistas que lle deixaban cartos ao pai de Amantha, que tiña moitas débedas con eles, e que entón todas as propiedades do señor pasan ás súas mans. Iso significa tamén que pasan a ser propietarios dos escravos negros, aos que van vender ao mellor postor, e tamén da filla, Amantha, que descubre nese intre que a súa nai era unha escrava negra do patrón, cousa que ela mesma descoñecía. Tremendo xiro de guión.

Levan a todas nun barco ata Nova Orleans, e dentro do que cabe, Amantha ten bastante sorte, porque é mercada na puxa por 5.000 dólares por un millonario local chamado Hamish Bond, ao que todos respectan e temen. Resulta que este tamén é un terratenente con plantacións e escravos, pero ao igual que o pai de Amantha, é un tipo tranquilo e os trata bastante ben.

Amantha é moi ben tratada na casa de Bond, pero por algunha estraña razón, ela crese escrava e utilizada, cando aparentemente non hai nada diso. Ata que unha noite sábese que está totalmente namorada do tipo. A relación avanza, aínda que de forma moi libre, porque Bond non quere condicionar a Amantha, aínda que se nota que o afecto mutuo é moi grande.

Estalla finalmente a Guerra Civil, co conflito que iso causa, especialmente no sur. Incluso terratenentes como Bond, que tratan ben aos escravos, queiman os seus campos de algodón ante o avance do exército do Norte, entre outras cousas porque saben que os xenerais nordistas, a pesar de ser teoricamente antiescravistas, desprezan aos negros tanto ou máis que os do Sur. Un personaxe curioso é o de Rau-Ru (Sidney Poitier), que era o xefe dos escravos de Bond, moi instruído, case un fillo para el, que é moi ben tratado, que sen embargo é odiado por Rau-Ru, e supostamente a razón é a bondade coa que o tratou. Ao final da película, axuda a escapar xuntos a Bond e a Amantha, así que a cousa vólvese máis coherente.

Non me chamou demasiado a atención. Historia demasiado melodramática e con xiros de guión e deseño de personaxes algo estraños e ambiguos, case incomprensibles. Aparte do feito de que ese país de chalados fixo unha Guerra Civil por causas racistas, que xa é indicio de algo, e ese racismo segue na súa sociedade, aínda que eles insistan en dicir que non. Pero dicir que un personaxe interpretado por Yvonne de Carlo tiña sangue negro, da súa propia nai, e que non o cre ninguén. E insisto, a estraña ética do personaxe de Rau-Ru tamén resulta moi difícil de entender. Supoño que todo iso foi posto así para que a historia fose máis retorcida e intrincada, pero hai veces que xa cheira a chamusquina.

Por certo, o título orixinal, do que pasaron bastante no mundo hispanofalante, foi "Band of angels", que sería "banda de anxos". Polo que me pareceu escoitar no coloquio, ese era o nome co que denominaban aos batallóns do exército do Norte que estaban formados por negros, que obviamente loitaban contra o escravismo. Pero polo que estou lendo na Wikipedia, ao principio eses batallóns non estaban ben vistos nese exército, nin sequera por Lincoln, e sempre estaban dirixidos por brancos, e o trato aos negros non era demasiado bo. Nada, que ese paisiño ten un problemiña coas razas, está claro.

Saúdos.

María Solinha

Ignacio Vilar é un director de cine galego do que aprezo boa parte da súa obra e, sobre todo, da súa valentía na promoción das súas películas, sempre innovando nese eido. Nos últimos anos, asinou películas penso que moi dignas de ver como "Pradolongo", "Vilamor" e "A Esmorga". "Sicixia" xa me resultou bastante máis difícil de dixerir. Acababa de rodar esta "María Solinha", e cando ía presentala en salas, apareceu a pandemia. E poucos meses despois, no verán, estaba proxectándoa en auto-cines, unha técnica que, ou non se utilizara nunca en Galicia, ou había décadas que ninguén intentaba.

Pero non me gustou demasiado esta "María Solinha". Non sei se era unha visión moi contemporánea, moi arriscada, ou que foi, pero non me enganchou. E mira que me gusta a historia, ambientada na ría de Vigo a comezos do século XVII. Está claro que unha novela non é o mesmo ca unha película, pero a novela "A voz do vento" de Pemón Bouzas, que lin hai uns anos, pareceume excelsa. Esta versión cinematográfica, se cadra, podería ter intentando parecerse a unha recreación clásica da historia, porque semella que vestiario si tiñan, pero apenas aparece, e está case todo ambientado na actualidade. Eu, que me sinto moi romántico do século XIX, ou sexa, que me atraen todas as historias que suceden en tempos e lugares diferentes ao meu, síntome decepcionado cando me contan unha historia do século XVII ambientada no XXI. Éche o que hai.

Segundo as reseñas que vexo en Internet, un director intenta montar unha obra de teatro en Cangas que conte a historia de María Solinha. Despois de ver a película, non teño claro quen é ese director. Vin a unha actriz que facía o papel de directora (creo que interpretada por Sheila Fariña), que estaba acompañada continuamente dun tipo de barba que non dicía nin unha palabra, e comunicábanse entre eles en inglés. Supoño que o tipo ese sería o director ao que se refiren as reseñas, porque outro non vin.

A película céntrase nas dúas rapazas que representan os dous papeis máis importantes. Chámanse Navia e Elba na realidade actual (protagonizadas por Grial Montes e Laura Míguez) e na obra representan a María Solinha e Adela Malvido. As dúas, pero sobre todo a segunda, que son moi amigas, son acusadas de bruxería polos representantes da Inqusición, que están apoiados por caciques locais que queren aproveitar iso para facerse con todas as súas propiedades. E todo iso coincide cun ataque de piratas turcos na Cangas de comezos do século XVII. A película tamén está ambientada en Redondela e un pouquiño na Illa de San Simón. Polo que parece, esas dúas rapazas (as actuais) están tan metidas no seu papel, que está comezando a afectarlles na súa vida persoal, e as súas familias e parellas están preocupadas.

O elenco ten ao máis granado da profesión actoral galega, con veteráns como Santi Prego, Antonio Durán "Morris", Mabel Rivera, Mela Casal ou Alfonso Agra, con novas fornadas saídas da ESAD (Escola Superior de Arte Dramática) de Vigo como Laura Míguez, Grial Montes, Fran Lareu, Fernando González ou Melania Cruz.

Pero xa digo, polo seu plantexamento pretende estar en dúas épocas, e a min a impresión que me deixou é que non conseguía estar plenamente en ningunha delas. Obviamente, ese é un dos posibles riscos dun exercicio tan vangardista.

Saúdos.

Xente de mala morte

Acabo de ler o volume número 85 da Colección 120 da Voz de Galicia. Seguimos avanzando cara ao final. Titúlase "Xente de mala morte" de Alfonso Álvarez Cáccamo, autor do que lin varias obras nos últimos anos. Estaba reflexionando agora cal podería ser a razón do título, e semella que en todos os relatos do mesmo acaba morrendo alguén de forma algo tráxica, aínda que nalgún deles non me quedou moi claro se morrían ou non.

Porque é un libro de relatos. Oito relatos breves que se len axiña. O pouco que sei deste autor, e que corroborara nas obras del que lin nos últimos tempos, e que lle gusta poñer nomes estraños aos personaxes e que lle gusta facer xogos de palabras moi divertidos, pero nesta obra non destaca demasiado por iso. O único alarde nese aspecto é o título de dous dos relatos, que son QEPD e RIP, siglas moi relacionadas coa morte. Pois debedes saber que son as siglas de Quintiliana Emilia Pérez Domínguez e Ricardo Iglesias Pumarín. Xa vos dixen que lle gustan os xogos de palabras.

Pois si, en todos os capítulos morre alguén: provocando estúpidos incendios, unha muller que se tira por unha fiestra, un tipo fanático das motos que creía que a súa estaba estropeada, unha muller incitada por unha asociación que animaba e asesoraba para suicidarse, un restaurador de arte que se mata por non poder restaurar o seu último cadro (aparentemente, aínda que realmente non é así), unha señora moi faladora e atractiva que provoca o suicidio dun vello que namora dela, unha nena que se suicidou despois de saberse que o seu padrastro abusara dela, e un homosexual que se creía un centauro que morreu atropelado por un Cadillac.

Hai que recoñecer que algúns personaxes e os remates dalgunhas historias son curiosos, pero tampouco me chamou demasiado a atención este libro.

Saudos.

A novena porta

Esta era unha película que tiña ganas de ver completa. Hai pouco tempo vira fragmentos longos pero perdérame toda a parte central, e prefería completala. Xa sei que estas historias esotéricas sobre libros secretos, culto ao demo e trangalladas parecidas non ten ningún sentido, pero dan lugar a historias entretidas, que non é pouco.

"A novena porta" foi dirixida en 1999 por Roman Polanski. O elenco está formado, entre outros, por Johnny Depp, Frank Langella, Lena Olin, Emmanuelle Seigner, Barbara Jefford e Jack Taylor. Polo visto está baseada na novela "O Club Dumas" de Arturo Pérez Reverte, que eu lin hai xa décadas, pero non lembraba nada dela. Pero efectivamente, ese tipo de tramas sempre me resultan atractivas. Por certo, en Hispanoamérica decidiron titulala "A última porta". É tan certo o título como o outro, pero o número nove ten importancia nesta historia.

Movémonos no mundo do coleccionismo de libros antigos e raros. E por se non chegara con iso, con libros "malditos" que falan do culto ao demo. Así que imaxinade o panorama. Os protagonistas principais son Dean Corso, detective que busca e localiza eses libros raros, e catro personaxes ou familias que teñen ou pretenden ter o exemplar ou exemplares verdadeiros dun libro titulado "As nove portas do Reino das Sombras", que foi editado en Venecia no século XVII por un tal Aristide Torchia. Hai tamén algún outro personaxe que xira ao redor destes. Supostamente, quen o consiga, conseguirá a comunión co Demo, suceso que parece moi interesante para algunha xente.

Dean Corso ten noticia do interese de Boris Balkan neste libro, cando este lle di que lle acaba de mercar o seu exemplar a Andrew Telfer, xusto o día antes do seu suicidio. Polo que parece, a que estaba realmente interesada no libro era a súa muller, Liana Telfer. Boris Balkan dille a Corso que ten que comprobar se o seu exemplar é o verdadeiro, comparándoo cos outros dous que existen, que están en Sintra (Portugal) e en París. Ademais, tamén estaría ben que pasara por Toledo, que foi onde os Telfer mercaron o seu exemplar, porque os libreiros que llo venderon deben saber bastante do tema.

Efectivamente, os libreiros de Toledo dinlle como saber se o libro é verdadeiro ou non. Dinlle que dos nove gravados que ten a obra, todos deberían estar asinados por Aristide Torchia (AT) pero hai algúns deles que están asinados por Lucifer (LCF). El vai a Portugal e a París e, con máis ou menos facilidade, consegue comparar os tres exemplares, pero os seus propietarios sempre acaban morrendo. Descubre que ningún dos tres exemplares é o perfecto, cada un deles ten tres gravados asinados por LCF, que se diferencian lixeiramente dos de AT.

Ao final, a muller de Telfer consegue xuntar os nove gravados luciferinos, pero quítallos Balkan, que vai a un castelo de Francia onde supostamente debe ter lugar o ritual de encontro co maligno. Pero algo sae mal, e o ritual acaba simplemente nun incendio no que morre Balkan. Unha estraña muller, protagonizada por Emmanuelle Seigner (esposa de Roman Polanski xa naquela época), revélalle que o ritual saíu mal porque o noveno gravado non era o verdadeiro, e dille que en Toledo si que teñen o correcto. Vai ata a librería de Toledo, que está sendo baleirada, e de casualidade, consegue ese noveno gravado, e volve ao castelo francés.

Saúdos.