O home dos círculos azuis

Hai uns anos pasou por diante miña a sinopse desta novela, e chamoume a atención. Non son eu un fanático da novela negra nin de suspense, pero de cando en vez hai que probar, sobre todo cando se saen algo do convencional. Esta novela semella ir moito nesa dirección e probei, e non me desagradou, aínda que recoñezo que é algo desconcertante. Estaba agora mesmo lendo críticas da novela e non hai medias tintas, hai xente que a aborrece (sospeito que amantes da novela negra que non soportan que se afaste tanto do canon), e xente á que lle gustou bastante. A autora é a francesa Fred Vargas, da que non sabía nada.

Supoño que unha das cousas que desconcerta aos puristas é que o comisario Adamsberg, o personaxe principal da novela, xa é desconcertante de por sí. Formula teorías baseadas en intuicións, imposibles de explicar, fai uns interrogatorios bastante surrealistas, e non dá a impresión de que a investigación avance. E ao final (a novela non é moi longa) chégase case de súpeto por esa intuición, e ninguén podía prever que ese ía ser o desenlace final. Supoño que eses puristas son uns posibles "detectives frustrados" e non poden soportar que a novela non dá ningún pé a que demostren a súa pericia.

A historia é bastante curiosa. Nun determinado momento, comezan a aparece en zonas de París grandes círculos azuis, de varios metros de diámetro, pintados no asfalto, e no seu interior só hai uns poucos obxectos irrelevantes, e que ademais ocupan moi pouco espazo, polo que ninguén entende o seu desmesurado tamaño. Chama a atención, a curiosidade, pero o comisario xa comeza a dicir que eses círculos destilan unha grande crueldade e a cousa vai ir a máis en gravidade.

Ninguén o entendía, pero resulta que pouco despois teñen que darlle a razón, porque aparece o primeiro cadáver, e xa se desencadea a psicose. Refórzanse as investigacións, e especúlase se o asasino que mata esas persoas é a mesma persoa que pinta os círculos azuis, ou se son persoas diferentes, se se coñecen ou non, etc. 

E non vou desvelar máis, porque a novela non é moi antiga e se cadra pode interesar a moita xente. Por certo, eu lin a tradución ao galego publicada por Factoría K Narrativa, da editorial Kalandraka.

Saúdos.

Batman Begins

Como xa comentei aquí, nos últimos tempos estou vendo algunhas películas anglosaxonas de superheroes, pero máis da saga de DC que da Marvel, que me desconcertan un pouco. Estoulle dando bastante a Spiderman, algo a Batman e incluso vin varias seguidas de Hulk. Pero o máis interesante que se fixo neste eido é, para min sen dúbida, a triloxía de Batman que dirixiu Christopher Nolan, que me ten pinta que vai ser un dos directores máis importantes da primeira metade do secúlo XXI (creo que xa o é, e aínda lle quedan varias décadas para dar alegrías). Nesta ocasión botaban "Batman begins", que é a primeira da triloxía, xa vin tamén a segunda e só me falta a terceira. Debo recoñecer que xa pasaron unhas semanas e xa case non lembro de que ía, pero si teño claro que o espectáculo audiovisual é apabullante (aínda que efímero na miña memoria).

Foi dirixida en 2005 por Christopher Nolan e no elenco destacaban Christian Bale, Michael Caine, Liam Neeson, Katie Holmes, Gary Oldman, Cillian Murphy, Tom Wilkinson, Rutger Hauer, Ken Watanabe e Morgan Freeman (ou sexa, moitos, e case todos homes). Sigo dicindo que Christian Bale paréceme un actor fenomenal que lle transmite moi ben o espírito desta triloxía, nada maniquea, algo escura e moi realista.

Conta a historia dende o comezo, con Bruce Wayne neno, que lle ten medo aos morcegos, e cuxos pais morren traxicamente. O resto é moi difícil de reproducir, a película é longa e nos filmes de Nolan pasan tantas cousas por minuto que contar a historia completa convértese nunha odisea. Por salientar algo, diríamos que os viláns contra os que máis loita nesta ocasión (non son sempre os mesmos) son o Espantallo e Ra's al Ghul.

Saúdos.

A volta ao mundo en oitenta días

Ando bastante liado agora mesmo, esa é a razón pola cal pasou case un mes dende que vin esta película e aínda non puiden escribir esta breve crónica sobre ela. Non a vin na televisión convencional, nin en ningunha plataforma das actuais, senón que forma parte desa colección de cine clásico que me agasallaron, e da que xa dixen algunha vez que me agrada especialmente o caderniño que trae e que explica os principais pormenores de cada película, que me parece moi interesante.

Ten toda a pinta que foi unha superprodución, na que aparecen moitos actores coñecidos facendo pequenos papeis, visitaron uns cantos países para facer máis internacional a película (coa súa temática era moi comprensible) e definitivamente foi un grande negocio cunha alta porcentaxe de éxito. É longa, dura tres horas, pero como pasan tantas cousas e en tantos lugares diferentes, transcorre nun suspiro. E recoñezo que, como viaxeiro que son, tiña ganas de ver unha película ambientada en moitos lugares e paisaxes diferentes.

Foi presentanda en 1956, dirixida por Michael Anderson e producida por Michael Todd (parece que este dato é máis relevante do habitual), baseada na novela homónima de Xulio Verne, o cal tamén é unha garantía adicional. Os catro papeis principais foron para David Niven, Cantinflas, Shirley MacLaine (no seu primeiro papel importante) e Robert Newton. A nómina de actores famosos (case todos homes) que fixeron cameo (parece que ese concepto e palabra foi un invento do produtor para esta película) foi longa, e podemos destacar, entre outros, a Buster Keaton, Charles Boyer, Fernandel, Frank Sinatra, John Gielgud, Luis Miguel Dominguín, Marlene Dietrich, Peter Lorre, Ronald Colman ou Trevor Howard.

A historia penso que é ben coñecida. Phileas Fogg, un estirado señorito victoriano, durante unha partida de cartas no seu club en Londres, aposta cos seus compañeiros de timba unha grande cantidade de cartos a que é factible dar a volta ao mundo en 80 días, sobre todo agora que os británicos xa remataron as obras do ferrocarril na India. Xusto ese día, prodúcese un atraco no Banco de Inglaterra, e o autor ten un certo parecido físico con Fogg, así que alguén sospeita que el foi o ladrón.

Comeza a viaxe cun recén contratado criado (pouco lle duraban, despedíaos por calquera fruslería) chamado Picaporte (na versión española), e comeza a perseguilos de incógnito un axente de Scotland Yard, pola sospeita do roubo no banco. Van pasando por Francia, España, o canal de Suez, India, Hong Kong, Xapón e Estados Unidos. No seu paso pola India, únese a eles a princesa Aouda, que ía ser queimada xunto ao seu marido morto, nun ritual hindú.

Finalmente chegan a Londres de novo, pero cren chegar tarde por uns poucos minutos ou horas. Ata que se decatan que non pasaron aínda 80 días, senón 79, xa que, pola traxectoria da súa viaxe, cruzaron o meridiano do Pacífico nun sentido que lles fai atrasar o reloxo 24 horas. Así que agora están sobrados de tempo, ganan a aposta, e incluso Fogg e Aouda casan ou prométense.

Saúdos.

No corazón do mar (película)

No título deste artigo tiven a precaución de aclarar que falo dunha película, porque hai case catro anos lin a novela na que está baseada, e será mellor diferencialas. Por se vos interesa, pinchando aquí podedes ler o artigo que escribín sobre a novela. A película é bastante fiel ao libro, polo tanto, o que contei daquela é perfectamente válido de novo neste momento.

A película foi dirixida en 2015 por Ron Howard, e os principais papeis foron para Chris Hemsworth, Benjamin Walker, Cillian Murphy, Tom Holland, Brendan Gleeson e Ben Whishaw. Hai que ter en conta que os dous últimos protagonizan unha historia paralela na que Herman Melville busca e coñece a un dos supervivintes da traxedia, 30 anos despois de que sucedera, para atopar a inspiración que o levará despois a escribir "Moby Dick", que non trata do mesmo pero é parecida. O resto de papeis tratan sobre a historia orixinal do baleeiro "Essex".

A historia trata sobre o baleeiro "Essex", fletado en Nantucket, illa do norleste de Estados Unidos onde está asentada boa parte da industria baleeira a comezos do século XIX, sobre 1820. A Owen Chase téñenlle prometido que sería o capitán dun novo baleeiro, debido á súa moita experiencia e éxito. Pero non é orixinario da illa, e iso sempre pesa na industria, polo tanto terá que aceptar ser primeiro oficial ante o capitán George Pollard, inexperto pero de familia importante na illa. Está claro que as relacións non van ser boas dado ese inicio.

Comezan a travesía e axiña comproban que no Atlántico sur apenas quedan baleas. Alguén dilles que no Pacífico hai moitísimas, así que superan o Cabo de Fornos e suben cara a liña do Ecuador, para dende alí, separarse da costa. Efectivamente, a moita distancia da costa, atopan campos de baleas ben cumpridos, e comezan a caza. Co que non contaban é que un dos cachalotes os atacara a eles, aparentemente con moita intelixencia, e destrúa completamente o seu baleeiro.

Só conseguen salvarse fuxindo en tres pequenas balsas, e a partires dese intre, o seu único obxectivo é volver á costa para salvar a vida, pero incluso iso lles costa bastante. Para acadalo, teñen que chegar incluso ao canibalismo. Ao final conseguen chegar pero a experiencia transformoulles totalmente a vida.

Saúdos.

A romanización en Galicia

No ano 2009 merquei o libro do que vou falar agora, tocoulle esperar quenda durante 13 anos, e máis que puido ser. Daquela estaba eu suscrito ao Círculo de Lectores, onde mercaba libros en castelán (porque xa pechou), e a Biblos, onde merco libros en galego (porque aínda segue funcionando). Tiña unha certa "obriga" de mercar un libro en cada plataforma cada bimestre, e nalgunhas ocasións a oferta non me chistaba demasiado, e acaba elixindo libros que podían ser interesantes pero que non me apaixoarían, como podería ser este.

En primeiro lugar debo dicir que o libro titúlase "A romanización en Galicia", e foi escrito por Ana María Suárez Piñeiro, que agora (non sei se daquela) é profesora de Historia Antiga na Universidade de Santiago de Compostela. Así que algo debe saber do tema. Pertence á Serie Keltia da Editorial Toxosoutos, da que xa teño mercado algún libro anteriormente. A historia, arqueoloxía, o pasado de Galicia é un tema do meu interese. Se cadra non está en primeira liña, pero interésame.

En calquera caso, a lectura resultoume algo insulsa, por moi xeral e pouco concreta. Ten pouco máis de 100 páxinas. Fala primeiro extensamente dos diferentes modelos de romanización que propoñen os teóricos do tema, como aculturación, integración, emulación, adaptación... E despois estuda ese mesmo concepto en diferentes lugares fóra de España, como a Galia, a Dacia, a Xermania, ou o norte de África, para rematar analizando o fenómeno en España e en Galicia. E remata o libro cunhas curiosas táboas estatísticas sobre epigrafía en estelas funerarias: quen dedica, a quen, que deuses se nomean, etc.

Saúdos.

Sissi

Si, si, recoñezo a posible estupefacción que poida provocar a presenza dun comentario sobre esta película neste blog, pero fun incapaz de resistirme á tentación de ver que nunha cadea da TDT española botaban seguidas as tres películas da saga. A tentación non foi velas todas, porque xa supoñía que a primeira ía satisfacer dabondo a miña curiosidade, e así foi. Por outra banda, non teño eu moi claro se eu vin algunha vez unha película austríaca, pero estou case seguro que esta saga está entre o máis exitoso da súa produción histórica.

A película foi dirixida en 1955 por Ernst Marischka (dirixiu a triloxía completa), para total lucimento da actriz Romy Schneider (a primeira princesa e despois emperatriz austríaca Isabel, coñecida como Sissi) e de KarlHeinz Böhm (o emperador Francisco Xosé I). Como non creo que volvamos falar aquí de cine austríaco (Schwartzenegger aínda non actuaba, polo visto), non creo que pague a pena mencionar ao resto do elenco, aínda que non deixa de resultar curioso que a nai de Romy Schneider tamén facía o papel da súa nai na película (de feito, o parecido é moi salientable).

Pois probablemente os austríacos estean moi orgullosos destas películas e da nostalxia do Imperio Austro Húngaro (cando se rodaron, ese Imperio aínda se viñera abaixo só unhas décadas antes). Pero a historia está ambientada no seu momento de máximo apoxeo, a mediados do século XIX. De feito, parece como se rodaran esta triloxía para conmemorar os 100 anos pasados dende o suceso. Tamén podemos comentar que o reinado desta desdichada muller abrangueu toda a segunda metade do século XIX, e que as películas parecen ser bastante fieis á súa historia, que xa digo, foi bastante máis triste do que poderíamos pensar. Pero imos falar só desta primeira película (as outras non as vou ver), que é máis alegre.

A nai do novo emperador Francisco Xosé I, que é unha argallante, está buscándolle muller, cando el non ten demasiada presa nese tema. E pensa que a princesa Elena de Baviera, a súa sobriña, é a candidata ideal. Avisa á súa irmá, a nai de Elena, para que a leve á festa de aniversario do emperador, alí presentalos, e que xa quede selado o compromiso. O emperador é coñecedor de todos estes manexos, pero pasa bastante. Pero para disimular un pouco, deciden que nesa inocente viaxe tamén as acompañe a irmá pequena Isabel, coñecida como Sissi, que é unha rapaza máis desinhibida, non moi pendente das convencións sociais, e moi impetuosa e simpática. E o emperador, que a coñecía dende hai tempo, pero había moito que non a veía (de feito son curmáns), queda prendado de Isabel, non de Elena, con gran disgusto para as dúas irmás argallantes. A trama é así de chorras, así que imaxinade as seguintes, aínda que creo que a vida da señora deu para moito.

Saúdos.

O imposible

Curioso caso o desta película. Produción totalmente española, pero con elenco británico, rodada en inglés e no estranxeiro, e que tivo un grande éxito. Exemplo de que poden facerse bos produtos audiovisuais sen vivir en Hollywood e sen pretender avasallar a ninguén con soberbia. Polo menos aparentemente.

A película dirixiuna no ano 2012 Juan Antonio Bayona (que grazas a esta película xa está tendo moito prestixio a nivel internacional), e no elenco destacan Naomi Watts e Ewan McGregor, como os pais da familia, e Tom Holland como o fillo maior. O resto de papeis son moi secundarios. Aínda que na película contan a historia como se a familia de vacacións en Indonesia fora inglesa ou estadounidense, realmente sucedeulle a unha familia española, que colaborou na escritura do guión, concretamente a nai, que era doutora.

Unha familia acaba de chegar a un paradisíaco "resort" de Indonesia para pasar o Nadal de 2004, cando se produce o fantástico tsunami que todos lembramos naquela zona. A familia está formada pola parella e tres fillos. Despois do impacto da xigantesca onda contra o hotel de luxo (que por outra banda é un edificio de planta baixa, non unha torre nin nada parecido), a familia queda separada en dous núcleos.

Por unha banda, a nai e o fillo maior. Pola outra, o pai cos dous fillos pequenos. Ningún dos dous grupos sabe do outro ata días despois, así que xa non conservan moitas esperanzas de volven xuntarse todos. A nai sofre graves feridas cando está fuxindo da onda, e cando consegue chegar ao primeiro hospital, dánlle unha certa prioridade para operala, porque a ferida do peito e da perna teñen moi mala pinta (ela mesma é doutora e sábeo). O fillo maior, que está con ela, por un erro de organización no hospital, tamén perde o contacto con ela durante unhas horas, incluso chega a pensar que morreu, pero finalmente atópanse de novo.

O pai segue unha traxectoria totalmente diferente. Deixa que leven aos seus dous fillos pequenos con outras familias a un refuxio seguro nas montañas, mentres el segue buscando á muller e fillo maior, aínda que xa ten poucas esperanzas de atopalos. Vai mirando en todos os hospitais da zona, para saber se alí está ingresada a súa muller ou fillo, e incluso chega a perder temporalmente o contacto cos seus dous fillos pequenos. Pero por unha grande casualidade, no último hospital que lle queda por mirar, localiza de novo aos seus dous fillos pequenos e tamén ao fillo maior, que os xunta coa nai. Operan á nai e marchan para Singapur nun avión da compañía de seguros contratada coa viaxe.

Si, emotiva película. Obviamente, o que máis chama a atención, para ser unha produción netamente europea e principalmente española, son os efectos especiais necesarios para recrear o tsunami e todos os desastres producidos a partir del, o caos e a destrución xeralizada. E non están nada mal, certamente.

Saúdos.