Sendeirismo en Babia e Luna

Hai uns días Viaxes O Lóstregho estivo no noroeste da provincia de León facendo sendeirismo nas fermosísimas comarcas de Babia e Luna. Certo é que a base operativa estaba en Villablino, a capital da comarca da Laciana, pero todos os días facíamos os quilómetros que nos levaban un pouco máis cara ao leste ás comarcas antes mencionadas. Como xa sabíamos, o lugar era espléndido e as rutas tamén o eran, pero hai que recoñecer que tivemos bastantes problemas para completalas, como veredes a continuación:

- Ruta 1 (luns): Babia Alta. Ruta circular que comezaba en Piedrafita de Babia, subía a un chozo de pastores e basicamente rodeaba a Peña Larga, pasando pola aldea de Cacabillo. Na segunda parte pasábase xunto á Laguna Grande. Daquela non o sabíamos, pero foi a ruta que fixemos máis completa, pero houbo un tramo polo medio que tivemos que facelo un pouco por libre, guiándonos pola intuición, xa que tiñamos como referencia unha estrada e unha aldea. Outros días non tivemos tanta sorte.

- Ruta 2 (martes): Anel de Luna. Ruta circular, a máis esixente das previstas, de algo máis de 20 quilómetros. Comezamos en Robledo de Caldas e, como sempre, os primeiros quilómetros todo ía moi ben, o camiño estaba claro e non había dúbidas na sinalización. Pero pasamos un valado cunha porta e aí comezaron as dúbidas. Non volvimos ver ningún sinal máis en ningures. Seguindo a traxectoria que víamos na ruta deunos por subir por un camiño por onde había cabanas de pastores (algo moi habitual neste tipo de rutas), pero despois dun par de horas por alí, non veíamos saída e parece que estabamos algo lonxe da ruta. Non quedou máis remedio que dar volta.

- Ruta 3 (mércores): Fontes do Sil. Ruta con forma de raqueta (primeiro lineal e despois circular) que sae da aldea de La Cueta, a que está a máis altitude na provincia de León (uns 1400 msnm). Poderíamos dicir algo parecido á ruta anterior. A primeira metade moi ben, non había demasiada perda. Estabamos chegando á parte culminante, a zona onde xorden os primeiros mananciais do río Sil, e comezaron a desaparecer as marcas de sendeirismo habituais. Volvimos atopalas pero foinos imposible atopar as da baixada, así que tivemos que voltar polo mesmo camiño da ida. E aínda así vimos uns cantos camiños paralelos que parecían ser correctos.

- Ruta 4 (xoves): Vega de Carbajal. Unha ruta curtiña e moi sinxela que nos tiña reservada tamén unha sorpresa, totalmente inesperada. Ruta circular que comezaba en San Emiliano, pasaba pola aldea de La Majúa, despois ía a Candemuela, e de aí iría a Pinos, para volver a chegar a San Emiliano. Pois entre Candemuela e Pinos había que subir e baixar un monte cunhas porcentaxes de inclinación importantes. Subímolo por un lado, pero chegou un punto en que nos foi imposible localizar o camiño de baixada, porque só había precipicios que nos farían despeñarnos.

- Ruta 5 (venres): Lago Chao. Último gatillazo, por razóns totalmente diferentes ás anteriores. Ruta sinxela, moi ben sinalizada (non como as anteriores). Todo ía de marabilla ata que chegamos cerca do lago e os regatos e turbeiras da zona nos impediron pasar. Tristísimo.

Alguén que lea isto pode pensar que o sendeirismo é moi frustrante. Para nada. Hai que recoñecer que a racha desta semana foi terrible, e nunca víramos nada parecido. Algunha destas cousas pasa cada certo tempo, pero tan concentradas non. Seguro que o superaremos.

Saúdos.