O asasino do calendario

Esta película debín atopala en Amazon Prime. Debín ver outras veces que estaba no seu catálogo, pero non lle prestei demasiada atención. Esta vez debeulle favorecer o feito de que dura só hora e media (tristemente, ese é un criterio que aplico con demasiada frecuencia). Recoñezo que me sorprendeu algo o xénero, porque trata dun asasino en serie, pero a película ten tintes de comedia (están chalados estes estadounidenses). Outra cousa curiosa é que o asasino en serie, que é apresado nunha das últimas escenas, e dun xeito moi peculiar, parece estar interpretado por un actor branco bastante irrelevante, pero que nesta película levaba a cara pintada de negro, na única escena na que se lle recoñece minimamente. Tamén me chamou a atención que se fala máis das relacións persoais entre os principais personaxes que ao asasino en si. Resólvese o caso, en parte, coa axuda dun ordenador NEC, xa que está ambientada a película a finais dos anos 80.

"O asasino do calendario" (o título orixinal era "O home de xaneiro") foi dirixida en 1989 por Pat O'Connor. O elenco ten a bastantes figuras, como Kevin Kline, Susan Sarandon, Mary Elizabeth Mastrantonio, Harvey Keitel, Danny Aiello, Rod Steiger e Alan Rickman.

Dada a estraña historia que se conta aquí, véxome obrigado a dividir a crónica en dúas partes. A primeira parte, e breve, trata sobre o asasino en serie, que eu pensaba que era o tema principal, pero non o parece. O caso é que no día de fin de ano en Nova Iork dúas amigas están celebrando a festa. Pouco despois de despedirse, unha delas morre estrangulada por un tipo. A cidade entra en shock porque non é, nin moito menos, o primeiro crime dese tipo. A outra amiga era a filla de alcalde, que o pasa moi mal porque pensa que perfectamente podía ser ela a vítima.

O que a xente non sabe é que ese ía ser o penúltimo crime da serie, e que o seguinte e supostamente último se produciría poucos días despois (uns cinco). O intelixente investigador que o descubre e resolve, coa axuda dun colega e un ordenador cos seus correspondentes programas, chega á conclusión de onde será e cando seguindo curiosos métodos matemáticos e musicais (ou sexa, tamén matemáticos) que o fan pasar por un tipo excéntrico. Pero acaba resultando efectivo, resolve o caso e incluso apresa el mesmo ao asasino. O día anterior ao do último intento de crime (que non chegou a consumarse pola pericia do investigador) houbera un caso parecido, que si rematou en crime e en suposto suicidio do asasino. Pero o investigador, coa súa perspicacia, dixo que aquel non era o asasino senón un vulgar imitador.

E agora podemos falar dos personaxes principais da película e as relacións entre eles, que realmente semellan o máis importante da película:

- Nick Starkey: o investigador principal. Ao comezo da película era bombeiro, xa que dous anos antes o botaran da policía polos conflitos que ía creando. Cando a serie de crimes avanza e a policía non é capaz de resolvelos, o alcalde obriga a que Nick sexa readmitido no corpo de policía, pero iso reabre vellas feridas. Ademais disto, é moi excéntrico e usa métodos moi pouco convencionais, e iso non fai as cousas máis fáciles no corpo de policía.

- Frank Starkey: é o xefe de policía, encargado do caso. As súas relacións co seu irmán non son nada boas, pero ten que tragar con que Nick volva á policía para resolver o caso que el non é capaz de rematar.

- Christine Starkey: a muller de Frank pero que estivo liada con Nick, e semella que aí segue habendo algo entre os dous, pero nunca queda demasiado claro. Só co que levamos ata aquí, xa vedes que hai movidón.

- Eamon Flynn: o alcalde de Nova Iork, que se ve obrigado a reclamar de novo a Nick na policía, porque independentemente da súa indisciplina, era o axente máis brillante.

- Bernadette Flynn: a filla do alcalde, que se libra do penúltimo crime por pouco, e que acaba liándose con Nick, así que todo se lía máis. Ademais, fai de señuelo no último intento de crime, para apresar ao asasino.

- Vincent Alcoa: capitán de policía, que non soporta a Nick, e que non quere aceptar a orde dos seus superiores para que Nick volva á policía, pero ten que tragar con ela, pero intenta poñer todas as trabas posibles.

- Ed: colega de Nick co que semella compartir piso, é pintor (artista) pero tamén sabe traballar con ordendores, que son os que axudan a resolver o caso.

Saúdos.

Os crimes da Academia

Buscando algo visible en Netflix, atopei esta pelicula, pola que xa pasara máis veces, pero esta vez deille a súa oportunidade. O seu título orixinal é "Ollo azul pálido", que coincide do da novela na que está baseada. Neste caso, o título orixinal non di apenas nada (menciónase de pasada na película, pero tampouco semella tan relevante), e a versión do título en España xa di algo máis sobre a trama, xa que con "Academia" refírese á Academia Militar de West Point.

"Os crimes da Academia" foi dirixida por Scott Cooper en 2022. No elenco destacan Christian Bale, Harry Melling, Gillian Anderson, Lucy Boynton, Charlotte Gainsbourg, Toby Jones, Harry Lawtey e Robert Duvall, que fai un pequeno papel para Robert Duvall (para que foi o seu derradeiro, con máis de 90 anos, incluso non era moi doado de recoñecer). Unha das curiosidades da historia é que un dos personaxes principais é Edgar Allan Poe, que efectivamente estivo en West Point naquela época.

O caso é que na academia de West Point prodúcese o estraño asasinato dun cadete, e obviamente queren resolvelo axiña para que a institución non perda prestixio. O cadete aparece aforcado nunha árbore, pero ademais extraéronlle o corazón dunha forma bastante limpa, semella obra dun profesional da medicina ou algo así.

Como os responsables da Academia non deben verse capacitados para resolver o estraño caso, deciden contratar a Augustus Landor, un veterano e eficiente detective, ademais de alcohólico, que ten moito prestixio. Cando acepta o caso, pide que lle axude un novo cadete de West Point chamado Edgar Allan Poe, que semella interesado no tema e con boas aptitudes para ese tipo de tarefas.

Algúns días despois dase un caso parecido, pero neste caso, o cadete aparece aforcado, sen corazón e sen os xenitais. Nese mesmo intre, un terceiro cadete desaparece da Academia, e todos deducen que, por algunha razón, el sabía que sería o terceiro da serie, porque debeu participar cos dous anteriores nalgún evento, e decidiu fuxir antes.

Van descubrindo cousas e todos os focos céntranse na familia Marquis. O pai é o forense da Academia que fixo as autopsias dos cadetes e Poe namora da filla, que sufre algo así como convulsións epilépticas. A nai e o fillo tampouco semellan boa xente, son moi ambiguos e non se prestan aos interrogatorios, sempre semellan estar escondendo algo. Acábase descubrindo que toda a familia participa, en maior ou menor medida, en rituais de maxia negra para intentar curar as convulsións da filla, e iso explica as anteriores mortes.

Cando isto sucede, ainda queda media hora de película, e a min xa me estrañou. E nese intre pasa algo que me gusta moito (e que xa dixen aquí máis veces). Un dos personaxes decátase dunha coincidencia que ninguén máis viu, e iso dálle un xiro total á historia. Por suposto, non vou desvelar en que consiste, para que a vexades.

Saúdos.

Crónica dun asasino en serie

Varias das últimas veces que me pasei por RTVE Play estaba esta película, e semella que as referencias non eran malas, así que me animei a vela. Ademais, este tipo de temáticas son moi comúns na cultura anglosaxona (descoñezo se é por obsesión ou porque é unha figura moi común nas súas sociedades, prefiro non sabelo). Nos outros países, por exemplo en Europa, onde copiamos moito a cultura audiovisual anglosaxona, tamén se fala bastante deste tipo de casos (por aquí non me soa que existan apenas casos, así que debe ser só postureo, para gustarlle á metropoli). 

Pero me chamaba moito a atención como podía tratarse un tema destes nun país como Corea do Sur (no Norte xa debe ser divertido de máis). Aínda flipei máis cando me enterei que Corea do Sur, que agora é un dos motores da economía capitalista, tivo unha dictadura militar durante algo máis de 25 anos, que rematou na época na que está ambientada esta película (algo de influencia ten na historia). Acabo de ver que, efectivamente, hai uns meses un primeiro ministro intentou implantar de novo unha lei marcial, e botárono abaixo, así que aínda non debe ser unha democracia plenamente consolidada.

"Crónica dun asasino en serie" ("Lembranzas dun asasino" no orixinal) foi dirixida por Bong Joon-ho (foi tamén o director de "Parásitos", polo tanto debe ser unha das estrelas do cine surcoreano, intúo) no ano 2003. Atención, a película está ambientada en 1986, un ano antes de que rematara a dictadura militar. Nótase en que a policía ten moi pouco prestixio entre a poboación pero téñenlle moito medo, porque poden conseguir a confesión de calquera polo medio que sexa. Os papeis principais son para os policías que investigaron os crimes, e foron para  Song Kang-ho, Kim Sang-kyung, Kim Roi-ha, Song Jae-ho e Byeon Hie-bong.

Nunha provincia máis ben rural de Corea do Sur, no ano 1986, estanse producindo estraños asasinatos de mulleres que parecen seguir estraños rituais, que incluén maniatar á vítima coa súa propia roupa interior. Prodúcense varios nun prazo de tempo moi breve, sempre en noites chuviosas. 

Varios detectives locais investigan os casos pero con moi pouco éxito e métodos moi discutibles, forzando a confesión a posibles sospeitosos por medio da tortura (incluíndo artes marciais, como patadas voadoras ao peito no medio dun interrogatorio, flipante). Entón chega de Seúl un detective máis novo, con estudios universitarios e novos métodos, que obviamente non ve con bos ollos a brutalidade da provincia. Está claro que vai haber friccións entre as dúas metodoloxías, que nalgún momento acaba en pelexa, como era previsible.

Van descubrindo cousas, ás veces coa axuda das mulleres da comisaría, e chegan a un posible sospeitoso, este si moito máis factible, que pide nunha emisora que poñan unha determinada canción cada noite que hai un deses asasinatos. Pero no final da película sábese que o ADN non garantiza a súa culpabilidade (naquela altura en Estados Unidos xa había probas do ADN, en Corea do Sur aínda non).

A película remata de forma curiosa, xa en 2003, co detective local principal, que agora xa non é policía, achegándose ao escenario do primeiro asasinato do que tivo que encargarse. Alí aparece unha alumna que volve á súa casa, e dille que pouco tempo despois pasou outro home por alí, que lle dixo que moito tempo antes "fixera alí mesmo algo". Digo isto porque este foi o primeiro caso dun asasino en serie en Corea do Sur. A maioría dos asaltos (porque non todos remataron en morte) tiveron lugar entre 1986 e 1991, e quedaron sen resolver. O culpable violou e matou á súa cuñada en 1994, e aproveitou para recoñecer todas esas mortes.

Saúdos.

Pánico no Transiberiano

Hai uns días pasoume unha cousa curiosa buscando novas películas. Hai moitos anos oín falar con paixón dun escritor estadounidense chamado H.P. Lovecraft. Dicían que as súas novelas de terror eran moi interesantes. Pola razón que fora, aínda que o personaxe me interesa, aínda non me animei a ler ningunha das súas novelas ou relatos, pero algunha vez caerá. Pero un día destes lembreime del e quixen ver algún documental sobre a súa vida e obra para intentar entender a mitomanía que arrastra. E intentei ver algunha película baseada neles, pero non foi doado. O máximo que atopei foi unha lista de películas "lovecraftianas" en Youtube e cheguei a esta que comento neste artigo, que me resultou amena de ver.

"Pánico no Transiberiano" (o título orixinal era "Horror Express") foi unha produción británica e española do ano 1972 dirixida por un tal Eugenio Martín (vaia, vin outra obra súa, a serie "Juanita La Larga"). No elenco había estrelas anglosaxonas como Christopher Lee, Peter Cushing ou Telly Savalas, e outras españolas como Silvia Tortosa ou Helga Liné. Tamén chama a atención Alberto Mendoza, un actor arxentino que naquela época actuaba moito en España, e que nesta película facía un papel que lembraba moito a Rasputín, e que por momentos parecía o mítico actor español Paul Naschy.

A historia é un disparate, pero resulta divertida de ver. Un antropólogo británico atopa en China a comezos do século XX o cadáver conxelado dun humanoide que cre que lle vai servir como proba para demostrar a certeza da Teoría da Evolución de Darwin. A súa intención é levalo en secreto nunha caixa grande no Transiberiano. Xa antes de partir, na estación de Pekín (que ten toda a pinta de ser a de Delicias en Madrid), se produce un primeiro incidente, cando un ladrón que intenta roubar a caixa, queda morto e cos ollos en branco.

No tren vai moita xente que lle aporta moita chicha á historia. Por exemplo, vai outro médico británico que é amigo pero tamén algo rival do antropólogo antes mencionado. E sobre todo, un conde polaco e unha condesa rusa, que van acompañados por un místico chalado (que se parece a Rasputín). O médico inglés, moi curioso por saber que poder levar o outro na caixa, soborna ao encargado do vagón de equipaxes para que mire no interior, pero é a segunda víctima, e ademais o humanoide consegue escapar da caixa. 

Xa estrañados por tantas mortes, fanlle no propio tren unha autopsia ao empregado do vagón, e ven que o seu cerebro está totalmente liso no seu exterior, polo tanto está totalmente baleiro de contidos e recordos. Chegan entón á conclusión de que a "criatura", cando ataca a outra persoa, aparte de matala e cegar completamente os seus ollos, absorbe os seus recordos e coñecementos. Por iso conseguiu saír da caixa, porque a súa primeira víctima era un ladrón que sabía forzar pechaduras.

Co desenvolvemento da historia, vaise sabendo que esa "criatura" realmente é un habitante doutro planeta ou galaxia que foi deixado no noso planeta hai millóns de anos (aquí debe estar a relación con Lovecraft que algúns viron), e que lembra todo o que absorbe das súas vítimas, e que o consegue mediante uns ollos luminosos que só poden percibirse na escuridade. Nun determinado momento, apagar as luces é o método que utilizan para localizalo, cando sospeitan que pode estar xa no corpo dunha nova víctima pero non conseguen velo.

E non vou desvelar moito máis, porque pasan moitísimas cousas, e iso que a película é curta, non chega nin a 90 minutos. A criatura vai pasando dun personaxe a outro, vai conseguindo cousas como resucitar como zombis a persoas ás que matara previamente. A conclusión final da película é trepidante.

Para min foi un pequeno descubrimento, así que recomendo vela, porque non se pasa nada mal.

Saúdos.

Espero chegar en breve

Aquí hai unhas cantas cousas que contar. Hai un par de anos foi a primeira edición do festival "Viñetas dende o Atlántico" que non foi dirixida por Miguelanxo Prado. A persoa encargada de coller o relevo foi o coruñés Manel Cráneo, persoa moi activa e con moita iniciativa. Como era previsible, comezou a súa dirección engadindo algunhas cousas que non se fixeran ata aquel momento.

Unha delas foi traer a autores portugueses, e máis concretamente a Chili com Carne, unha coñecida asociación portuguesa que se dedica é edición e promoción de fanzines e de publicacións underground nese país. Polo que parece, a súa sede central está en Cascais, preto de Lisboa. Entre outras cousas, puxeron un "stand" na feira" e fixeron unha exposición no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Nunca lin un cómic en portugués, pero supoñía que me resultaría factible, así que fun ao seu posto para ver que material tiñan á venda. Como a oferta era moi variada, non sabía eu por que decidirme, así que lle dixen á persoa que alí atendía unha información que podía valerlle de algo para comezar a negociación. Díxenlle que me gustaba bastante a ciencia-ficción. Cousa que é certa, pero que podería facer pensar que teño unha obsesión con ese xénero, e non é certo, pero sempre é un comezo para desencallar ese tipo de situacións.

En canto dixen iso, a súa mirada foi para "Espero chegar em breve", un pequeno cómic no que o autor Nunsky facía unha versión gráfica do relato do mesmo nome escrito en 1980 polo mítico autor Philip K. Dick, un dos máis prestixiosos dentro dese xénero. Ese volume forma parte dunha colección chamada Mesinha de Cabeceira, asociada a un fanzine do mesmo título.

A verdade é que hai non poucos relatos e novelas escritos por Dick que foron levados á gran pantalla, o máis coñecido deles é "Blade runner". Pero tamén é certo que foi moi prolífico e escribiu moitas obras, un total de 36 novelas e 121 relatos. 

Polo que parece, a saúde mental do tipo foi algo feble en bastantes momentos da súa vida. Se cadra de aí sae a temática das súas obras, moi centradas en personaxes atormentados e paranoicos, sempre dubidando de cuestións como a identidade. Por se non chegara con iso, xuraría que algunha vez lin que el opinaba que a súa mellor obra era unha titulada "Confesións dun artista de merda", que era a única que non era de ciencia-ficción. Síntoo moito, pero vendo a cantidade de obras súas que si son de ciencia-ficción e que gustan tanto a tanta xente, non lle vou facer demasiado caso.

Neste relato en cuestión, un astronauta chamado Víctor Kemmings vai crioxenizado nunha nave espacial que ten que facer unha viaxe duns dez anos. Pero nada máis saír, a intelixencia da nave dáse de conta de que el só (vai con moitos máis tripulantes, pero aos outros non lles pasa o mesmo) leva a mente consciente. Polo tanto, a nave vai extraendo recordos da súa mente para propoñerlle situacións na que el poida interactuar durante todo ese tempo, xa que na nave non hai aire nin ninguén con quen falar. Ou sexa, tremenda paranoia.

Saúdos.

A illa do tesouro (banda deseñada)

Un ano destes, na feira Viñetas dende o Atlántico, atopeime atendendo un dos postos a un ex-alumno co que me levaba moi ben. A verdade é que non lembro exactamente a quen pertencía aquel "stand", pero si sei que un dos produtos que vendía (porque me autoimpuxen a obriga de mercarlle algo) eran cómics da colección ClasiComix, ou sexa, a colección Clásicos Revisitados.

En canto vin que tiñan unha versión de "A illa do tesouro", o clásico de Robert Louis Stevenson, debuxado por un tal André Valente, que é un autor brasileiro que reside en Francia, decidinme por el. Lin a magnífica novela orixinal hai uns corenta anos e sempre me fascinou. Hai algunhas persoas que din que é a mellor novela da historia, eu non chego a tanto pero ando cerca desa opinión.

O único que vou comentar aquí desta coñecidísima historia son varios detalles que me chamaron a atención. O primeiro, cerca do comezo aparece a única figura feminina da historia, e o seu debuxo vaise "borrando" aos poucos. Nun determinado intre, o debuxante recoñece que lle doe que a única personaxe feminina da historia desaparecese por completo, cando parece que tiña bastante forza.

No tramo central, cando van chegando á illa onde supostamente se atopa o tesouro, a folla divídese verticalmente en dúas metades, e vai contando simultaneamente o que vai pasando nos dous bandos, o dos piratas e o dos "bos". Creativa e innovador solución. Por outra parte, teño a sensación de que na parte final simplificaron moito a historia, que daba algo máis de sí.

Saúdos.

O paso do noroeste. As aventuras do capitán Duchesnoy

Vaise achegando unha nova edición do salón de banda deseñada Viñetas dende o Atlántico, e lembrei que tiña na casa non sei cantas obras dese tipo aínda sen ler, así que puxenme con varias delas (hai que recoñecer que se len axiña).

A primeira obra que lin tiña unha pintaza. Titúlase "O paso do Noroeste. As aventuras do capitán Duchesnoy". O guión é do escritor Xavier Queipo e o debuxo é de Primitivo Marcos. Se non entendín mal, Xavier Queipo xa escribira uns anos antes unha novela sobre esa temática e Primitivo converteuna en novela gráfica. Foi editada por Galaxia, que non me soa que teña moita traxectoria en banda deseñada.

Para os que non o saiban, o Paso do Noroeste é un mítico paso entre os xeos do Ártico que permitiría ir do Atlántico ao Pacífico sen ter que rodear América polo sur nin cruzar pola canle de Panamá. Foi moi buscado e explorado durante séculos, sobre todo polos europeos. Polo que parece, a obra é totalmente de ficción e aproveita algúns feitos sucedidos en Europa para darlle máis lustre.

Vendo o apelido do principal protagonista, parece claro que Francia é quen leva a voz cantante. A expedición parte de Brest a finais do século XVIII. A armada francesa non quere revelar cal é o obxectivo real da expedición, así que maquíllana tamén de científica, pero iso obrígalles a contratar a un naturalista chamado Mirabeau, que terá bastante influencia en moitas peripecias da expedición, aínda que inicialmente non estaba previsto que fora así.

Paran nas Azores, despois nun porto de Terranova, e nese intre revelan cal é o seu verdadeiro obxectivo. Teoricamente íanse enfrontar a asentamentos ingleses nesa mesma ruta, pero atópanos xa abandonados, e non dan con seus inimigos en ningún momento. Os momentos de máis tensión son nalgúns enfrontamentos con esquimós.

Outra das tensións é que, cando a expedición marcha de Francia, aínda impera alí a monarquía, e o capitán Duchesnoy ten unha orixe nobre, da que presume moito. Aceptan con recelo a Mirabeau, que é claramente republicano e non o esconde.

Cando estaban na viaxe de volta polo Atlántico, o seu barco naufraga, polo que parece debido ás embestidas dun polbo ou lura xigante. Só Duchesnoy sobrevive e é recollido por un barco de pescadores vascos, que o levan a Hondarribia.

Unha vez reposto, entra en Francia e cre que a situación política é a mesma que había cando marchou, pero resulta que estalou a revolución, caeu a monarquía e os nobres coma el son pasados pola guillotina. Ao principio, el presume da súa orixe porque cre que lle abrirá portas, pero ten moita sorte e todos lle perdoan a vida porque entenden que leva anos fóra do país e que aínda non é consciente do cambio radical que tivo lugar. Acaba morrendo só na miseria e deixa como único legado a historia da súa expedición.

Saúdos.