Viaxe alucinante

Estaba o outro día buscando algunha película non moi longa para ver de noite, e como sempre, unha das posibles temáticas preferidas é a ciencia-ficción. Cruceime con esta "Viaxe alucinante", cuxo título me soaba de algo, aínda que parece que tamén podía confundilo con "Viaxe alucinante ao fondo da mente", que trata dun tema totalmente diferente, a pesar da similitude no título. Por certo, o título orixinal era "Viaxe fantástico", así que aínda menos mal, non se pasearon moito. Hai varias películas que xogan coa idea de miniaturizar a seres humanos para metelos dentro doutro corpo humano (creo que "O chip prodixioso" debe ser a máis coñecida), pero non me soaba ter visto ningunha completa, cando a idea me parece moi interesante.

"Viaxe alucinante" foi dirixida por Richard Fleischer en 1966. Os papeis principais do elenco, bastante coral, foron interpretados por Stephen Boyd, Raquel Welch, Edmond O'Brien, Donald Pleasence, Arthur O'Connell, William Redfield e Arthur Kennedy. Como curiosidade, ese mesmo ano publicouse unha novela de Isaac Asimov do mesmo título, baseada no guión desta película.

Un laboratorio de investigación estadounidense descubriu como facer para miniaturizar a seres humanos e obxectos, pero só conseguiu que ese efecto dure 60 minutos. Pero precisamente un científico foi capaz de saber como aumentar ese tempo, pero sufriu un intento de atentado polo que está en coma, a causa dun hematoma cerebral. Así que van meter a un equipo de persoas nun submarino e van introducir esa nave no seu torrente sanguíneo para reparar o hematoma e salvar a vida dese importante científico.

Para comezar, non está totalmente claro que todas as persoas metidas nese submarino sexan igual de fiables, e sospéitase que algunha delas (pero non se sabe quen) poida intentar boicotear a operación, razón pola cal algún dos expedicionarios non é médico, senón experto en seguridade.

Parece que van co tempo algo xusto para facer a operación, pero ademais sufren algún contratempo, como que atravesan sen querer unha fisura nunha vea que os manda na dirección contraria. Pretendían ir en dirección ao cerebro e comezan a baixar ao corazón. Supoñen que a nave non poderá soportar a forza dos latidos, así que conseguen (o equipo de apoio que está no exterior, obviamente) parar o corazón durante un minuto nada máis, para poder atravesalo e que non morra o paciente.

Despois desa e algunha peripecia máis, chegan ao hematoma nos últimos minutos e conseguen reducilo cun laser que levaban (e que fora saboteado por alguén), e conseguen tamén saír do corpo do paciente nos últimos segundo a través do nervio óptivo e navegando nunha bágoa. Finalmente vese como volven ao seu tamaño normal no laboratorio, segundos despois de saír do corpo do señor.

Saúdos.

Vestida para matar (Sherlock Holmes)

Xa non me falta por ver demasiadas películas da saga de 14 que nos anos 40 rodaron na Universal sobre o personaxe de Sherlock Holmes. Como xa dixen aquí, resúltanme moi agradables de ver. Con esta pasoume algo curioso. Como son películas breves (nunca duran máis de 70 minutos), animeime a vela un xoves pola noite, a última hora. Non me notaba eu demasiado canso, pero o caso é que quedei durmido mentres a veía, a pesar de que era moi interesante. Tiven que vela completa ao día seguinte, xa máis fresco, e comprobei que só vira o día anterior os 25 ou 30 primeiros minutos. E por outra banda, non me preguntedes por que razón o título da película é "Vestida para matar" porque non ten demasiada relación co tema. O único que podería ser é que a lideresa do grupo de delincuentes se disfraza nalgunha ocasión, pero máis ben para roubar, e que a súa intención basicamente é roubar, non matar, pero non me parece unha elección moi acertada.

"Vestida para matar" foi dirixida, como case sempre, por Roy William Neill en 1946 (creo que foi a última da saga, se non me equivoco). No elenco destacaban obviamente Basil Rathbone e Nigel Bruce, nesta ocasión acompañados por Patricia Morison, Edmund Breon e Frederick Worlock.

A trama é ben curiosa. Nun cárcere, todos os anos, hai algúns reclusos que elaboran caixas de música que despois se entregan a unha casa de subastas para que as vendan ao mellor postor. A unha prestixiosa casa de subastas chegan tres desas caixas, que son vendidas a tres persoas diferentes por prezos bastante baixos. Pouco despois da subasta, chega un tipo algo sospeitoso a esa casa para preguntar polo paradeiro dos tres compradores, e danlle eses datos despois dun pequeno soborno.

Por diferentes medios conseguen dúas desas caixas, unha por un roubo e outra por un asasinato. O home asasinado era amigo de Watson, e o día anterior da súa morte contáralles a Watson e Holmes o estraño caso de que entraran na súa casa para roubar algo da súa fantástica colección de caixas de música, pero só levaron unha moi perralleira. Ao día seguinte descubren que cando o asasinaron levaron outra moi similar.

Isto activa a Holmes, que consegue a segunda desas caixas, e intenta descubrir por que son tan importantes para alguén. Coa axuda dun colega seu que é músico, descubre que as tres caixas tiñan a mesma canción, non moi coñecida, pero con pequenas variantes, que foron erros metidos a propósito polo seu creador para transmitir algunha mensaxe.

Ao final descubren que o recluso que facía as caixas participara uns anos antes no roubo dunhas planchas para facer billetes do Banco de Inglaterra. E mediante esas variacións na melodía estaba dicíndolle aos seus colegas (dunha forma moi orixinal), onde deixara escondidas esas planchas. Pero Holmes é máis listo e conseguen chegar xusto a tempo de frustrar ese novo roubo.

Saúdos.

Tarzán e os cazadores

E xa que conseguín ver algunha das películas clásicas de Tarzán, intereseime máis polo personaxe. Aínda que (para min) o actor máis identificable nese papel é o de Johnny Weismuller, cónstame que moitos outros tamén o intentaron. Soábame que outro dos que tivera máis éxito foi un tal Gordon Scott, e tiña certo interese en ver algunha das súas películas, así que animeime coa que foi máis doada de atopar en Youtube.

"Tarzán e os cazadores" foi dirixida entre 1958 e 1960 (non está moi claro, polo visto) por Charles Haas e Sandy Howard (e parece que tamén houbo algún director máis sen acreditar). Recoñezo que non me soa de nada ningún deles. O actor principal obviamente é Gordon Scott. Como secundarios, están outros actores e actrices que non me soan absolutamente de nada, como Eve Brent, Rickie Sorensen, Leslie Bradley ou Maurice Marsac.

De novo, a trama é ben simple. Hai un negociante local de África que acompaña a cazadores furtivos que pretenden cazar a animais para zoos occidentais. Obviamente, Tarzán está en contra e conxúrase para que sexan apresados. Polo tanto, pouco despois aparece o irmán do primeiro cazador, que agora vén coa intención de vengar ao seu irmán e ademais cazar a Tarzán, para rematar coa súa ameaza. Pero xa podedes imaxinar o final.

Polo visto, había un grupo de puristas que adoraban as películas clásicas de Weismuller e despreciaban todos os intentos posteriores, como este. Certo é que as películas antigas tiñan se cadra un certo maior encanto, pero tampouco eran grandes marabillas. A min esta pareceume bastante mediocre, pero nada moi diferente ás anteriores.

Saúdos.

Tarzán dos monos

Hai un par de meses vin unha película moderna sobre o personaxe de Tarzán, e xa debín comentar aquí que tiña certa nostalxia polas vellas películas de Tarzán que botaban na televisión española nos anos 80. Non sei que debeu pasar, pero hai xa moito tempo que non as programas e incluso foime imposible atopalas en Youtube hai uns anos, cando as busquei. Pero algo debeu pasar, e hai un par de anos alguén subiu algunha. Por exemplo, esta, que é a primeira da famosa saga protagonizada polo eminente nadador Johnny Weismuller.

"Tarzán dos monos" foi dirixida por W.S. van Dyke no ano 1932. Os actores principais foron Johnny Weismuller, Maureen O'Sullivan, Charles Aubrey Smith e Neil Hamilton. Como curiosidade, diremos que a mona Chita non existía na novela orixinal de Edgar Rice Burroughs, e que o berro típico desas películas foi "deseñado" polo especialista en son Douglas Shearer baseándose en cantos tradicionais austríacos chamados "yodel".

A trama é bastante simple. James Parker e Harry Holt son uns cazadores europeos que están en África buscando un cementerio de elefantes, onde cren que poden obter marfil para facerse ricos, pero ninguén parece saber onde está, ou semella ser un lugar tan máxico e prohibido que ninguén quere axudarlles.

Chega de visita Jane, a fermosa filla de James, e Harry Holt axiña queda prendado dela, e faille ás beiras. Pero cando están pola selva intentando buscar o famoso cementerio, atópanse con Tarzán. Ao comezo, Jane cre estar secuestrada e en perigo, pero axiña percibe que Tarzán é moito máis e bo e nobre do normal, e pérderlle o medo. Nun determinado intre, Tarzán libera a Jane, para que volva cos seus.

Pouco despois, os expedicionarios son de novo apresados, pero por unha tribu salvaxe que non semella ter moi boas intencións. Jane consegue que Chita escape e vaia avisar a Tarzán do contratempo, que consegue liberalos. Pouco despois James morre, xusto cando acaban de descubrir o famoso cementerio de elefantes.

Saúdos.

1936

Unha das grandes últimas montaxes do teatro español foi "1936", a cargo do Centro Dramático Nacional. Parece que se estreou a finais de 2024, e todo pinta que pode seguir de xira en 2026. Veu a comezos de 2025 a Coruña, pero esgotáronse as entradas axiña (a pesar de que estaba tres ou catro días, algo bastante inusual). Tiña un certo interese en vela pero xa a dei por perdida, cousas que pasan. Pero mira ti por onde, de casualidade, saíu a posibilidade de vela a comezos de novembro en Narón, que ten un auditorio teatral prestixioso. E ata alí fomos.

Para comezar, reiterar iso, que Narón ten unha cultura teatral máis que consolidada, coa súa propia Escola Municipal de Teatro, que leva décadas formando á xente da profesión. E unha programación estable, que ten funcións todas as semanas. Tendo en conta que Narón ten uns 40 mil habitantes, e que está pegada a Ferrol, que ten uns 70 mil, non está nada mal para unha poboación dese tamaño. Xuraría que antes facían o teatro nun edificio máis antigo e que hai poucos anos se mudaran ao novo Pazo da Cultura, que nos pareceu impoñente, cun auditorio comodísimo e moi amplo, no que deben caber 700-800 persoas.

O elenco e equipo da obra é fantástico. O texto é de Albert Boronat, Juan Cavestany, Andrés Lima e Juan Mayorga. A dramaturxia é de Albert Boronat e Andrés Lima, e a dirección é deste último. Actúan representando infinidade de papeis diferentes Cristina Arias, Mamen Camacho, Antonio Durán “Morris”, Natalia Hernández, María Morales, Paco Ochoa, Guillermo Toledo e Juan Vinuesa, acompañados por un coro de xente nova, que deben ser en torno a 15 ou 20 persoas. A obra dura unhas 4 horas e 15 minutos, con dous descansos. Nos laterais do escenario tamén se poñen algunhas butacas para acoller a algo máis de público (haberá escenarios onde non sei se caberán). Parece que ao comezo da xira estaban no elenco Blanca Portillo e Alba Flores (e se cadra outras persoas das que eu non oíra falar), pero parece que xa non actúan na obra.

Con tanto esforzo, xa suporedes que está moi ben. Obviamente, nunha obra tan longa, hai momentos máis altos e outros máis baixos, pero non necesariamente son os mesmos para todo o mundo. Eu fun cun grupo de xente numeroso, e había sensacións diversas en cada un dos tramos. Estando moi ben, a min deixoume algo frío, porque tratar algo tan denso e intenso como os oito anos de República e Guerra Civil non é doado nin sequera con catro horas de obra. Pero vaia, se tedes a oportunidade de vela, eu non a deixaría fuxir.

Saúdos.

Rhythm of the Dance

Levaba tempo con ganas de ver un espectáculo coma este de baile irlandés. Xa estaba previsto que viñera o ano anterior á Coruña pero cancelouse, por algunha razón que descoñezo. A min isto do baile non me interesa nin o máis mínimo, pero hai que recoñecer que o baile irlandés resulta especialmente vistoso de ver, e a música irlandesa non me desagrada en absoluto, aínda que é algo monótona para o meu gusto. 

Agora ben, todo parece indicar que eu estaba deslumbrado por vídeos de espectáculos como "Riverdance", que xa ten uns cantos anos de vida, e pensei que ía ver algo similar. Similar foi, pero claramente máis pobre. O número de bailaríns neste caso era menor (creo recordar que estaba cerca dos 15) e non resultaba tan vistoso. Como non entendo do tema, non sei se esa menor vistosidade tiña que ver coa cantidade de bailaríns ou coa coreografía.

En Irlanda isto do baile é como unha relixión e hai graos de estudos moi ben estruturados e esixentes. Esta montaxe é de The National Dance Company of Ireland, que con ese nome ten pinta de ser organismo oficial, pero tampouco podería aseguralo. Polo que vin no video, algúns dos músicos (dos bailaríns case non me lembro) non coinciden cos que vin eu na Coruña, así que pode ser que, igual que nos grandes musicais, haxa varios elencos, ou varias persoas para cada papel ou instrumento, por se hai baixas de calquera tipo.

En canto á música, había cinco instrumentistas. Un tocaba a guitarra acústica e cantaba, outro tocaba a frauta, unha rapaza tocaba o acordeón, outro tocaba o violín e outro o bodhran, o pandeiro típico irlandés que ofrece unha moi rica sonoridade. Casualmente, o chaval que tocaba o bodhran tamén era bailarín nalgún dos números.

Saúdos.

O fóra da lei

Esta película, que en Hispanoamérica chaman "O fuxitivo Josey Wales" e cuxo título orixinal era algo así como "O fóra da lei Josey Wales", botárona hai un par de semanas no espazo de cine clásico da 2. O director ía ser Philip Kaufman, que finalmente só foi un dos guionistas, pero foi despedido por Clint Eastwood, para encargarse el mesmo da dirección. Os críticos da época pensaban que iso ía desembocar nun desastre (porque Eastwood aínda non tiña experiencia como director), pero semella que non foi así, en absoluto. Non está mal a película, pero é certo que hai que controlar bastante da Guerra Civil estadounidense, porque aparecen algúns aspectos da mesma que para min eran totalmente descoñecidos, como faccións dalgúns dos bandos que se saíron do rego e fixeron cousas algo estrañas.

"O fóra da lei" foi dirixida en 1976 por Clint Eastwood. Os principais papeis do elenco foron para Clint Eastwood, Chief Dan George, Sondra Locke (futura esposa de Clint), Bill McKinney, John Vernon, Paula Trueman, Sam Bottoms e Geraldine Keams.

Josey Wales é un tranquilo granxeiro de Missouri que ve como asasinan á súa muller e un fillo un grupo de "botas roxas", que son unha facción do exército unionista do Norte, que fai razzias alá por onde pasa sen control de ninguén. Pouco despois pasa pola granxa un grupo de "bushwhackers", que eran unhas guerrillas confederadas do Sur. Aí foi onde me enterei que nesa Guerra Civil (como en todas), había máis que dous bandos enfrontados, e me costaba un pouquiño seguir o fío da historia.

Pouco despois, decrétase a fin da Guerra, e estes guerrilleiros cos que ía Josey (máis que nada por non estar só e poder vingarse dos asasinos da súa familia), deciden entregar as armas e asinar a paz, aínda que non estaban demasiado convencidos. Josey e un rapaz novo son os únicos que se negan a participar nesa rendición, e ben que fixeron, porque realmente era unha trampa na que os "botas roxas" decidiran masacralos, como así fixeron.

O compañeiro de fuga de Josey pouco tarda en morrer, así que el se converte nun fuxitivo solitario e nun mito, xa que o seu nome de foraxido xa é coñecido a todos os sitios a onde vai. Vaise cruzando con comancheros, con cazarrecompensas que intentan matalo e fracasan, pero tamén se vai unindo a un grupiño de xente inadaptada que lle acompañan. Incluso ten algún enfrontamente cos comanches dirixidos polo xefe Dez Osos, con quen chega a un acordo de paz e tregua. Finalmente acaban instalándose nun afastado lugar a onde chegan os seus últimos perseguidores que intentan matalo, co resultado que xa podedes intuir.

Saúdos.