Esta foi a última novela que escribiu Camilo José Cela, ao que considero un bo escritor, pero teño que recoñecer que non lin moitas obras del, pero si as máis coñecidas. "A familia de Pascual Duarte" pareceume moi interesante e "A colmea" paréceme sublime. Había xa algún tempo que esta novela me estaba rondando e que todo parecía indicar que lle ía tocar a súa quenda, e así foi. A edición que eu lin foi publicada pola Voz de Galicia a comezos deste século, cando lle deu a febre por sacar coleccións de libros relacionados con Galicia. Neste caso, foi unha colección de libros ambientados en Galicia ou de autores galegos, pero que foron escritos en castelán.
Algúns autores din que con esta obra pechou a triloxía que pretendeu dedicarlle a Galicia, xunto con "Mazurca para dous mortos" e "A cruz de San Andrés". Se foi así, chama a atención que as súas dúas últimas obras escritas foron para esta triloxía, polo tanto, aínda tardou en completala, e a primeira foi na década anterior. O que si é certo é que os galegos e galegas que lean esta obra non van ter ningún problema na lectura, pero o resto de hispanofalantes pode que si. Hai moitos topónimos, antropónimos e pasaxes completos do libro que están en galego, sobre todo refráns e cantigas populares.
Pero resultoume absolutamente irrelevante. É unha novela, supostamente, pero non conta ningunha historia, ou polo menos, iso parece. Vai mencionando unha serie de personaxes, recurrentemente, e dicindo cousas sobre eles e elas, pero todo iso vai mesturado con moitísimos datos sobre todos os naufraxios marítimos que houbo na Costa da Morte, e iso practicamente sen signos de puntuación, polo menos puntos e puntos e aparte (comas hai bastantes). Polo tanto, mestúranse frases longuísimas onde pode falar de moitas cousas diferentes, pero sen levar a ningures.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario