martes, 22 de xullo de 2025

Indiana Jones e o dial do destino

Última película da saga de Indiana Jones, e non sei se derradeira, porque Harrison Ford non creo que dea para moito máis, xa rodou esta con 80 anos e sospeito que houbo dobres e efectos dixitais que o substituíron, senón resulta inconcebible. Desta vez están os nazis de novo polo medio. Moita acción, como é típico desta saga, pero creo que este chicle hai que deixar de estiralo xa. De feito, nas esceas da primeira parte da película, puxeron a un dobre e sobre el, a cara de Ford cando era novo.

"Indiana Jones e o dial do destino" foi dirixida en 2023 por James Mangold. Ollo, que na produción estaban Steven Spielberg, George Lucas e Frank Marshall, con compañías como Lucasfilm, Disney e Paramount detrás. No elenco encabeza obviamente Harrison Ford, que estaba acompañado principalmente por Phoebe Waller-Bridge, unha actriz británica que tivo certo éxito na televisión inglesa á que eu non vira na miña vida. En canto a outros secundarios, Mads Mikkelsen, John Rhys-Davies, Antonio Banderas (que sae 10 minutos), Toby Jones ou Karen Allen.

A acción está dividida en dúas partes. A primeira transcorre en 1944, cando está rematando a Segunda Guerra Mundial. Os nazis queren levarse polo menos algunhas reliquias para intentar recuperar o poder cando se poida. Inténtalo coa lanza de Lonxinos, que lle cravaron a Xesucristo, pero resulta ser falsa, e o último que atopan que semella ser verdadeiro é a Anticitera, un dial do destino que creara Arquímedes que supostamente podía valer para dar saltos temporais (como vedes, de imaxinación, os guionistas van sobrados). Finalmente fanse con ela Indiana e o seu colega Basil Shaw.

25 anos máis tarde, cando se está celebrando a chegada á Lúa, Indiana Jones xubílase e xusto aparece na súa vida Helena, a filla de Shaw, que aparte de arqueóloga, tamén é aventureira, pero gústanlle moito os cartos e non o valor das pezas coas que trafica. E tamén aparece como investigador instalado en Estados Unidos o xeneral nazi que estivo a piques de facerse coa Anticitera en 1944, que volve a por ela.

A búsqueda é por todo o Mediterráneo, xa que Arquímedes dividiu a peza en dúas partes, e Indiana só ten unha delas. E os nazis van detrás. Conseguen xuntalas e conseguen cruzan unha "fenda temporal" coa que chegan á época de Arquímedes. E xa bastante contei, como vedes, bastante disparatado, pero nunha película deste tipo pode ser aceptable.

Saúdos.




Ningún comentario:

Publicar un comentario

Érase unha vez en América

Hai unhas semanas botaban esta película no espazo de cine clásico da 2, no seu horario habitual dos luns pola noite. Pero estaba eu bastante...