sábado, 17 de decembro de 2022

O corvo

Mítico título que podería lembrar a Edgar Allan Poe e o seu longo poema, que coincide co título dun capítulo de "Historias para non durmir", serie de RTVE da que falei aquí hai pouco. Ese capítulo conta os últimos anos de vida do autor maldito. Pero non é así neste caso, aínda que a historia tamén é ben maldita. Tiña certo interese en ver esta película, e resulta que a atopei na plataforma Rakuten, á que agora teño acceso.

Brandon Lee foi fillo de Bruce Lee. Só chegou a participar en tres películas, e non ten moita pinta de que a súa carreira cinematográfica fora a ser moi destacada. Pero o caso é que morreu cando estaba a piques de rematar a rodaxe da terceira, "O corvo", que é do que trata este artigo. Está baseada nun comic do mesmo título dun tal James O'Barr, e como pasa sempre nestes casos, a potencia visual da historia, moi ben conseguida, e o malditismo derivado do accidente, fixo que a película fora moi famosa xa antes da súa estrea. Polo tanto, foi un éxito.

Non son moi dado a esas cousas, pero cando vin a película, entroume o interese por saber que escea estaban rodando cando sucedeu o accidente. Resulta que é unha na que, o protagonista, que xa sabe da súa inmortalidade, desafía a un dos seus inimigos, que lle apunta cunha pistola, e ponlle a man xusto diante. O outro dispara e, na película, a ferida cúrase inmediatamente e non sufre ningún dano. Pero o mundo real é algo máis sucio, e na rodaxe resulta que alguén non comprobou axeitadamente o estado da pistola, e iso provocou o fatal desenlace. Polo que acabo de ler, despediran ao "mestre armeiro" por falta de cartos e quen o substituíu non era moi experto no tema, por desgraza para Brandon Lee, en paz descanse.

A película foi dirixida en 1994 por un director chamado Alex Proyas (creo que traballa máis no mundo dos videoclips, e iso nótase na película), e o elenco tampouco está formado por xente moi coñecida (o orzamento da película non debía ser moi alto): Brandon Lee (non lembro que fora famoso antes disto), Ernie Hudson, e a min sóanme vagamente as caras de Michael Wincott, Jon Polito e Michael Massee (actor que accidentalmente matou a Brandon Lee).

A historia non é moi complexa. Nun distópico Detroit (actualmente se cadra xa se parece a iso), as bandas de delincuentes celebran con incendios por toda a cidade a Noite do Demo, que é a anterior á de Halloween. Unha desas bandas entra nun ático onde está unha parella que se vai casar ao día seguinte, matan e tiran pola fiestra ao home, e violan e deixan malferida á muller, que morre horas despois no hospital. Polo que se sabe despois, esta parella nova loitaba contra os desafiuzamentos no barrio e iso non lle fixo demasiada graza a algúns dos que tiñan intereses inmobiliarios.

Un ano máis tarde exactamente, un corvo póusase na lápida do home, Eric Draven, e este esperta e sae da súa tumba con intención de vingar os feitos do ano anterior. A súa "natureza" faino inmortal, condición da que se vai decatando aos poucos. O corvo vaino acompañando nas súas andanzas. Como era previsible, a volta consiste en ir matando un tras outro aos integrantes da banda e aos seus xefes, e xa imaxinaredes que o consegue, como non podía ser doutro xeito.

A película déixase ver, en determinados momentos ten unha potencia visual sublime (supoño que terá que ver coa orixe en cómic), pero sendo estadounidense e tratando do que trata, tamén podedes imaxinar que o nivel de violencia é extremo. Ese é un vicio que teñen nese país de salvaxes e do que lles costa moito desprenderse.

Saúdos.



A lingua das bolboretas

Polo visto, esta versión teatral de "A lingua das bolboretas" a cargo da magnífica compañía ourensá Sarabela Teatro xa é do ano 2020, cando estoupou a pandemia. Pero supoño que estiraron a xira no seu repertorio porque non chegou a todas partes ou chegou en momentos nos que o aforo das salas era moito máis reducido.

Supoño que a maioría pensamos na famosa película dirixida por José Luís Cuerda e protagonizada por Fernando Fernán Gómez e Manuel Lozano, pero coido que hai diferenzas. Xa pasou tempo dende que vin a película e dende que lin a obra de Manuel Rivas que lle servía de base, pero creo que o plantexamento era diferente.

Se non me engana a memoria, a película española que todos lembramos estaba baseada en tres contos do libro "Que me queres, amor?" de Manuel Rivas. Obviamente, a fonte principal era "A lingua das bolboretas", coido que outro era "Un saxo na néboa" que achegaba algúns personaxes, e sóame que había un terceiro conto que tamén tiña algo que ver no guión final, pero xa non lembro cal era.

A obra que representou Sarabela o outro día estaba baseada só no conto orixinal do mesmo título. De feito, a obra xa non era de moi longa duración, e segundo comentario do colega que foi comigo, que podería suscribir, había varias esceas moi poéticas e visuais (que non lle gustaron demasiado, ou máis ben nada) que parecían estar para encher tempo. O teatro é unha arte escénica na que teñen sentido esas cousas (que gusten máis ou menos é outra cousa) para as que non hai demasiado sitio na literatura.

Saúdos.



xoves, 8 de decembro de 2022

Culturgal 2022

Dende que abrín este novo blog (leva xa algo máis de dous anos) non puidera ir ao Culturgal, por mor da pandemia. Foi unha grande alegría poder volver, para min sempre é un dos días máis felices do ano, estando con xente da que admiro o seu traballo e que me fai gozar moito. Pero o caso é que acabo de decatarme que non teño unha sección específica no blog para este tipo de eventos, basicamente porque este é o único ao que asisto. Así que vouno meter en "Exposicións", non é moi axeitado pero tampouco me parece moi de recibo crear unha sección para meter aí un evento cada ano.

En canto á Feira, pois máis ou menos o de sempre, pero había un comentario xeral de que o peso do sector editorial crecera. Eu máis ben penso que o que decreceu foi o peso dos outros sectores. Botei en falta sobre todo o musical. En anos anteriores había un posto moi grande de Inquedanzas Sonoras, e sempre había postos máis pequenos dalgunhas produtoras, grupos, etc., pero este ano non había nada. E tampouco vin moitas cousas novidosas que me sorprenderan moito. Pero esperemos que nos vindeiros anos volva coller a forza que tivo.

Saúdos.



Na noite brillan

Nesa frenética fin de semana que coincidiu co I Congreso de Alfabetización Mediática organizado por CUAC FM e o Culturgal, tamén tocou na Coruña (concretamente no Teatro Colón) un dos grupos galegos que máis me gusta, Ataque Escampe, no que volve cantar Alexandre Charlón, amigo e ex-compañeiro de traballo. Así que fun velo sen dubidar.

O concerto era un tanto especial. Mentres eles tocaban, proxectábanse videocreacións de David Silva, e creo que algunhas delas son os videoclips das cancións principais que van supoñer o seu seguinte disco. Polo visto, a canción que máis queren promocionar é "Lamborghini".

Déixovos o vídeo desa canción, no que tamén aparece Nuno Pico, coñecido na música galega co nome de Grande Amore, e que está tendo moito éxito como artista en solitario, despois de formar parte de varios grupos. Tamén deixo o vídeo dese concerto, que polo visto pendurou a Área de Cultura da Deputación da Coruña, dirixida por Xurxo Couto.

Saúdos.





I Congreso de Alfabetización Mediática de CUAC FM

Hai unhas semanas, nunha frenética fin de semana, celebramos no Reitorado da UDC o I Congreso de Alfabetización Mediática organizado por CUAC FM. Comezou o xoves 24 de novembro pola tarde e durou ata a noite do sábado 26 de novembro. Ese último día ata participei nun panel sobre experiencias educativas en radio.

Foron uns días intensos e, como sempre nestes casos, moi produtivos e pracenteiros, compartindo experiencias con xente da emisora CUAC FM, na que volvo participar con intensidade pero non vexo a tanta xente coma antes. E tamén con xente doutras emisoras comunitarias do Estado Español (había xente de Madrid e Andalucía principalmente), algunhas galegas e outras do estranxeiro, como Irlanda ou Chile.

Déixovos un pequeno vídeo resumo do evento que se publicou hai uns días.

Saúdos.



luns, 5 de decembro de 2022

Historias para non durmir

Como xa dixen algunha vez, non me chaman demasiado as series e tampouco o cine de terror. Pero mira ti por onde, estaba vendo eu algún capítulo de "O Ministerio do Tempo" (da que espero falar aquí dentro de pouco, cando poida rematar de vela), e facían algunha referencia a aquela mítica serie de Chicho Ibáñez Serrador. Vagamente lembraba eu algo de cando era pequeno, entroume a curiosidade e mira ti por onde, que está completa en RTVE Play, aínda que creo que tamén pode verse en Youtube.

Tivo tres tempadas, de 13, 13 e 4 capítulos. As dúas primeiras foron na segunda metade dos anos 60, en branco e negro. A última foi no ano 82, tamén pretendía ser de 13 capítulos, e foi gravada en vídeo, ou sexa, menos calidade técnica. Pola miña data de nacemento, só podo lembrar esta última tempada, aínda que pode ser que botaran algúns dos capítulos antigos. Pero tamén é certo que Chicho nos 80 xa estaba triunfando moito co "Un, dous, tres", así que tampouco debeu poñer moita ansia.

Pero a min gustoume moito a serie. Non sabía que fixeran versións de contos de Poe, Bradbury ou Henry James. Outros eran guións orixinais de Luis Peñafiel (o seudónimo de Chicho cando era guionista). E gustoume moito o seu pai, Narciso Ibáñez Menta, como actor, que gran expresividade facial.

Saúdos.



XXV Memorial Ibán Toxeiro: homenaxe a Pedro Brandariz

Hai xa un mes que se celebrou a XXV Edición do Memorial Ibán Toxeito, que organiza todos os anos a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda nesta época do ano. Nesta ocasión fíxose unha homenaxe a Pedro Brandariz, humorista moi querido que morreu en febreiro con 44 anos, cando estaba actuando nun colexio.

A gala durou case 3 horas, estivo presentada por Sabela Hermida, e contou con actuacións de Víctor Grande, Fran Rei, Isabel Risco, as Izquierdo Sisters, Touriñán, David Perdomo e o grupo de teatro da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda.

Saúdos.



Espero chegar en breve

Aquí hai unhas cantas cousas que contar. Hai un par de anos foi a primeira edición do festival "Viñetas dende o Atlántico" que non...