Gran Hotel Budapest

Cando estiven estes días revisando o catálogo de películas de Netflix, a outra perla interesante que atopei foi "Gran Hotel Budapest", da que oíra falar moi ben. Como preveía, resulta deslumbrante, e terei que seguirlle a pista ao seu director, Wes Anderson, porque parece que moitas das súas películas teñen ese estilo e fotografía. Non sei se é unha boa referencia, pero lembroume algo ao cine de "Amelie" ou "Delicatessen", de Jeunet e Caro.

"Gran Hotel Budapest" foi dirixida por Wes Anderson en 2014. Unha das cousas que sorprende (pero ao final só fai falla ter algo de cartos e facerse coñecidos para que actores e actrices famosas queiran saír brevemente nas túas películas) é o elenco, formado por moitas estrelas, e a maioría delas só saen un momentiño facendo papeis moi pequenos. Temos a Ralph Fiennes, Tony Revolori, F. Murray Abraham, Mathieu Amalric, Edward Norton, Bill Murray, Willem Dafoe, Jeff Goldblum, Adrien Brody, Saoirse Ronan, Léa Seydoux, Jason Schwartzman, Tilda Swinton, Tom Wilkinson, Owen Wilson, Bob Balaban, Harvey Keitel e Jude Law. Non está nada mal.

A historia é moi tola. Basicamente fala sobre a fama xa pretérita dun magnífico hotel que se atopaba nos anos 30 nunha vila balneario de Centro Europa (parte da rodaxe ou inspiración estivo en Karlovy Vary). Ese hotel de luxo estaba rexentado por un tal Gustave que era tremendamente esixente pero tamén toda unha celebridade. A ese hotel ían moitas mulleres maiores e multimillonarias, entre outras cousas a practicar sexo con ese tal Gustave, que as tiña encantadas.

Unha das máximas admiradoras de Gustave morre en estrañas circunstancias, e cando van visitala ao seu castelo constatan que alí pasou algo raro. De feito, hai moitas copias do posible testamento e pode que aínda haxa máis, e a familia da señora non parece que vaia aceptar calquera cláusula do testamento, só as que os favorezan a eles. E para iso utilizarán as técnicas que sexan necesarias, incluídos algúns sicarios bastante violentos que traballan para eles.

Penso que é mellor non desvelar nada máis, entre outras cousas porque tampouco é unha historia de misterio como as de Agatha Christie. A historia ten moita máis chicha e a forma de rodala, tan orixinal e vistosa, fai todo o demais.

Saúdos.