Diamante de sangue

Esta película non é que me interesara moito moito, pero si que tiña certa curiosidade por vela dende hai algún tempo. A razón é que, nalgún centro de ensino que coñezo, algún profesor a proxecta como exemplo de bo cine comprometido con causas sociais. Neste caso fala da financiación de conflitos bélicos interesados en países de África para aproveitarse dos seus recursos naturais, por exemplo, dos diamantes de Serra Leoa.

"Diamante de sangue" foi dirixida en 2006 por Edward Zwick, e os papeis principais do elenco foron para Djimon Hounsou, Leonardo DiCaprio, Jennifer Connelly, Arnold Vosloo e David Harewood.

Solomon Vandy é un pescador de Serra Leoa que ve trastornada completamente a súa vida cando o grupo guerrilleiro que está participando na guerra civil do seu país, que tivo lugar basicamente na década dos 90, aparece na súa aldea. Levan ao resto da súa familia para campos de refuxiados e ao fillo maior, Dia, que quería ser médico, convérteno nun novo neno da guerra. A el cólleno para traballar nas minas de diamantes da zona. A partires dese intre intenta fuxir da mina e xuntarse de novo coa súa familia, pero é case imposible. Un día atopa un diamante dun tamaño e características excepcionais, e intenta escondelo, pero no último momento, un malvado vixilante da mina descúbreo, pero nese momento sufren un ataque.

Aparece en escena Danny Archer, un branco traficante de diamantes, orixinario de Zimbabwe, e Maddy Bowen, unha xornalista estadounidense que intenta escribir un artigo que descubra que os empresarios máis ricos do mundo relacionados cos diamantes son perfectamente coñecedores de que están axudando á persistencia da guerra civil.

Coñecen a Solomon e intentan axudalo, aínda que por razóns diferentes. Danny intenta vender ese gran diamante para retirarse por fin. Obviamente, os propósitos de Maddy son moito máis nobres. Solomon só descubrirá onde agochou o diamante cando lle devolvan á súa familia, e o máis difícil é recuperar a Dia, que leva tempo cos guerrilleiros e da man daquel malvado vixilante que viu ao seu pai esconder o diamante. Xa non é o mesmo rapaz.

Saúdos.

O Quixote (serie)

Este verán está sendo moi quixotesco. Levaba eu varios anos coa teima de ler o Quixote completo durante o verán (leva algún tempo e non podo permitirme iso en ningunha outra época do ano) e fíxeno no mes de xullo. O que non contaba era con intentar ver a serie que fixo hai anos RTVE, pero finalmente caeu. Cando vin que duraba só unhas cinco horas, animeime.

"O Quixote", a serie da RTVE foi presentada no ano 1992. Obviamente, reuniron un equipo técnico fantástico. Dirixía Manuel Gutiérrez Aragón, os guións eran de Camilo José Cela, a música era de Lalo Schiffrin (o mesmo que compuxo a sintonía de "Misión imposible"), e así poderíamos seguir.

E que dicir do elenco, onde estaban Fernando Rey como o Quixote (tiña xa 75 anos), Alfredo Landa como Sancho Panza, Francisco Merino, Manuel Alexandre, Emma Penella, José Luis Pellicena, José Luis López Vázquez, Terele Pávez, Esperanza Roy, Antonio Gamero, Rafael Alonso, Aitana Sánchez-Gijón, Héctor Alterio, Máximo Valverde e Alejandra Grepi, por mencionar algúns.

Só fixeron cinco episodios, centrados en pasaxes da primeira parte do libro. Os dous últimos contan a historia de Cardenio, Luscinda, Don Fernando e Dorotea, que o propio Cervantes pretendía vender case como unha novela independente. Creo que moitas das cousas máis destacadas desa primeira parte están aí, aínda que, obviamente, faltan moitas.

Non son eu un experto do tema, pero teño a sensación de que a ambientación no lugar e época está máis que conseguida, semella moi fiel, e iso sempre axuda. Unha das cousas que máis me flipou foi no "combate" contra o rebaño de ovellas, no que o Quixote cría ver centos de cabaleiros enfrontándose en dous bandos. Aí foron "realistas" recreando as visións alucinadas do Quixote, e puxeron a moitos xinetes vestidos de cabaleiros medievais.

Pois nada, que recrea moi ben ao personaxe do chalado acompañado dun simple bonachón que se converteu nunha das novelas máis famosas da historia, tanto que, como xa dixen no artigo sobre o libro, cambiou a definición de "novela" en todo o planeta. Igual que se podería dicir de Shakespeare, pero noutro sentido, nos diferentes personaxes que pasan pola novela vese multitude de situacións que seguen resultando actuais.

Saúdos.

Fariña

A sección de series deste blog non é que estea moi ben mantida, porque é un formato que non me agrada demasiado, como creo que sabedes. Dáme moita pereza poñerme a ver unha serie moi longa, de varias tempadas, no caso de que haxa unha trama lineal e haxa que vela na orde convencional. Se son capítulos autoconclusivos (habitual nas series de detectives ou similares), podo ver capítulos soltos e xa está, dame igual a súa lonxitude porque raramente as verei enteiras.

Pero como agora teño acceso a Netflix e Amazon Prime e teñen algunhas series interesantes, animeime a ver algunha. Ademais, agora no verán teño tempo. Obviamente, unha das que máis me interesaba era "Fariña", porque fala do mítico narcotráfico dos anos 80, que se cría intocable pero non o foi. Aínda queda algo, polo que parece, pero nada que ver co que sucedía daquela e a súa impunidade. Vin que estaba en Netflix, e que era só unha tempada de 10 capítulos, así que en 10 ou 11 horas podía verse. E así foi.

Son dez capítulos, e máis ou menos, cada un está centrado nun ano desa década, ata chegar a 1990, cando se produce o famoso xuízo da Operación Nécora. Foi producido por Bambú Produciones (galega) para Atresmedia, e seguramente iso explica que practicamente todo o elenco é galego, con algún actor español e algúns sudamericanos para facer de narcotraficantes colombianos e similares. Hai moitos pasaxes en galego, con expresións propias mesturadas e un fortísimo acento. Iso en Galicia gustou moito, noutros lugares xa non sei.

Dos dez capítulos, seis foron dirixidos por Carlos Sedes e os outros catro por Jorge Torregrossa. O guión foi escrito polo equipo de Bambú (creo), formado por Ramón Campos, Gema R. Neira, Cristóbal Garrido e Diego Sotelo, agás o último capítulo, que basicamente trata do xuízo final, no que se engadiu tamén David Moreno.

Os principais papeis do elenco (pero había máis, é unha serie moi coral) foron para Javier Rey, Tristán Ulloa, Antonio Durán “Morris”, Carlos Blanco, Manuel Lourenzo, Xosé Antonio Touriñán, Isabel Naveira, Xulio Abonjo, Tamar Novas, Eva Fernández, Fran Lareu, Monti Castiñeiras, Alfonso Agra, Carlos Sante, Miquel Fernández, Jana Pérez, Celso Bugallo, Juan Pablo Shuk, Ernesto Chao, Marta Larralde e Kiko Carracedo.

A serie estreouse a comezos de 2018. Estaba baseada nun libro de Nacho Carretero que foi censurado puntualmente polas denuncias dalgúns dos persoeiros presentes, pero casualmente, o mesmo xulgado que puxo esa medida, quitouna unhas semanas máis tarde. Non se pode negar que axudou moito á publicidade do libro e da mesma serie. Parece que tivo bastante éxito, pero xa digo, iso foi en Galicia, fóra non sei exactamente se foi así. Como é lóxico, en Netflix xa me están aconsellando series como "Narcos", porque deben intuir que me gusta moito o tema, e non é así, vin esta porque estaba ambientada en Galicia e oín falar moito do tema, pero nada máis.

Polo que vexo na ficha técnica, case todos os personaxes mantiveron o seu nome, pero hai varios aos que lles cambiaron o nome:

- A Enrique León chamáronlle Darío Castro, o guardia civil de Vilagarcía que comanda a investigación

- A Marcial Dorado chámanlle Luis Colón "Colombo" (tal como o pintan, o tipo era moi coñecido e todo o mundo sabía a que se dedicaba, non como din algúns políticos actuais; pero non sei se a serie é moi fiel á historia deste personaxe)

- A Odalys Rivera, a muller panameña de Sito Miñanco, na serie chámanlle Camila Reyes

- A Pablo Vioque, avogado dos principais narcotraficantes, chámanlle Pedro Ventura

Aínda que é unha serie moi coral, os dous papeis principais son os de Sito Miñanco e o Darío Castro, garda civil que investiga a trama. Moi recomendable.

Saúdos.

A viaxe do castrexo

Hai uns anos merquei esta novela, que non tiña mala pinta. Está ambientada nos castros da zona de Vigo e do río Miño cando estaban chegando os romanos por primeira vez a esta zona, no século II antes de Cristo. A novela titúlase "A viaxe do castrexo" e o autor é o vigués Alexandre Plaza Poutás, sendo esta a novela coa que debutaba (tamén é certo que saíu hai pouco tempo). Non está mal para pasar o tempo. 

Centra a narración nun pescador que vive no castro arredor do que creceu o que agora coñecemos como Vigo. Chámanlle o Castro da Torre. Tamén hai un Castro da Illa, na zona onde agora está Toralla. E un pouco máis alá o Castro do Esteiro, no que agora coñecemos como Santa Trega. Incluso chega a cruzar o río Miño e adentrarse ata a zona da actual Braga.

O caso é que ese pescador fixo moi boas migas coa filla do xefe do Clan da Torre, pero ese xefe quere casala co xefe do Clan da Illa, que semella ser un mal bicho. Pero cando se descubre o petate, condénano a morte. O pai do pescador, guerreiro mítico, expón todo o seu prestixio para liberar ao seu fillo, que fuxe co seu curmán que é pastor.

Marchan cara ao sur, van coñecendo personaxe e clans variados, pero o caso é que el vai gañando prestixio e autoestima. No Esteiro entran en contacto cun guerreiro lusitano que xa viaxaba cuns mercaderes orientais (todo fai pensar que fenicios). Finalmente desvíanse ao territorio dos bráccaros para enfrontarse aos romanos, un exército invasor formidable que é considerado case invencible.

Os dous, pero sobre todo o pescador, acaba converténdose nun líder que consegue derrotar aos romanos (que volverán unhas décadas máis tarde liderados por un tal Xulio César) e finalmente si pode casar coa filla do xefe do Clan da Torre.

Saúdos.

As dúas caras da verdade

Estaba eu o outro día buscando no catálogo de Netflix algunha película interesante para ver, e lanceime a ver esta. Ao pouco mirei no móbil e vin que a valoración xeral da película era bastante alta, cerca do 8 (non é doado chegar a esa nota). Gustoume bastante, sobre todo porque pasou iso que tanto me agrada, na última escena sábese algo que che fai replantexar toda a película, xa que viches toda a historia "enganado". Como curiosidade lingüística, diremos que a tradución española do título é algo perralleira. O título orixinal sería algo así como "Medo primario". En Hispanoamérica puxeron títulos como "A raíz do medo" (non ía mal) ou "A verdade oculta", mentres que en España decidíronse por "As dúas caras da verdade". O español non é o título máis fiel pero o das "dúas caras" tampouco é mala metáfora.

"As dúas caras da verdade" foi dirixida en 1996 por un tal Gregory Hoblit. Este director se cadra merece un comentario aparte. Polo que parece, era fillo de policía e todas as series e películas que fixo tiveron que ver co mundo policial e legal, aínda que iso tampouco debe ser tan raro en Estados Unidos, porque fan moitísimas producións centradas nese tema. No elenco temos a Richard Gere, Laura Linney, Edward Norton, Andre Braugher, John Mahoney, Alfre Woodard, Frances McDormand e Terry O'Quinn. Ollo, que este foi a primeira película na que actuou Edward Norton, que o fai moi ben, e moi candidato ou gañador dos principais premios para actores (neste caso de reparto).

O arcebispo de Chicago, personaxe moi popular e querido, é asasinado brutalmente, aparentemente por un dos seus monaguillos, que é perseguido por policías ante as cámaras de televisión totalmente manchado de sangue, co que configura un caso de doada solución, polo menos aparentemente.

Un dos avogados máis mediáticos da cidade, vendo o caso, ofrécese a atender gratuitamente ao principal sospeitoso, sobre todo porque cre que lle dará moita publicidade. Segundo investiga, vai sabendo que hai moitas circunstancias do caso que non están demasiado claras. Por exemplo, o rapaz parece algo retrasado, parece que no entorno do arcebispo había abusos sexuais e tamén algúns escándalos de corrupción inmobiliaria.

Ademais, o avogado enfróntase a unha ex-moza, fiscal de moito prestixio. E as probas que van aparecendo van decantando o caso para un lado ou para outro. Tamén semella interesante o traballo dunha psiquiatra que entrevista ao sospeitoso para comprobar se sería capaz de levar a cabo ese asasinato. Na parte final da película pasan varias cousas relacionadas coa personalidade do detido que lle dan uns cantos xiros á historia.

O Código Da Vinci (película)

Hai uns vinte anos, cando estaba comezando este século e milenio, un autor estadounidense tivo moito éxito cunha novela titulada "O código Da Vinci", que foi moi lida naquela época como best-seller. Como fago eu sempre con ese tipo de fenómenos, pasei bastante del. Como tamén era previsible, Hollywood subiuse ao tren e fixo ao pouco tempo unha película sobre a mesma, que eu acabo de ver agora. Non me preocupa demasiado se a película é moi fiel á novela, pero supoño que si debe selo. Causou un certo escándalo, porque creo que, dende o mundo da ficción, a novela trata sobre un escuro "misterio" sobre o que a Igrexa Católica leva 2.000 anos mentindo (un máis). Non sei, nin me interesa, se o autor pretendía defender esa "teoría" ou, simplemente (é o que eu creo que pasou) se puxo a especular e inventar posibles mentiras da Igrexa Católica para crear un libro de éxito (totalmente conseguido). Fixo varias secuelas (e tamén hai películas delas) pero eu pasarei delas, que xa satisfixen a curiosidade.

"O Código Da Vinci" foi dirixida en 2006 por Ron Howard. Os papeis principais e máis importantes dos secundarios foron para Tom Hanks, Audrey Tautou, Ian McKellen, Alfred Molina, Jürgen Prochnow, Jean Reno e Paul Bettany (para flipar, ata unha asociación de ALBINOS se queixou porque este actor os deixaba en mal lugar).

Non vou contar a trama en detalle, porque é moita paranoia. Se hai algunha persoa interesada na película (ou case mellor na novela, que será aínda máis detallada, era bastante grosa) e non a viu ata agora (que me estraña, eu tiña un interese moi moderado, como pode verse), que o faga.

Basicamente, matan a un conservador do Louvre e el mesmo, antes de morrer, deixa unhas mensaxes cifradas sobre o seu asasinato. Casualmente, nese mesmo intre, un experto en simboloxía relixiosa, o estadounidense Robert Langdon, está dando unha populosa conferencia en París e a policía pídelle que lles axude a resolver o crime. Nada máis comezar a investigación, únese a el unha criptóloga francesa que resulta ser a neta do conservador morto.

Fuxen da policía, que quería telos baixo control por escuras razóns. Hai unha infinita sucesión de códigos, contrasinais e caralladas varias, algunhas delas baseadas en obras pictóricas de Da Vinci, como a Gioconda, a Virxe das Rochas ou a Última Cea. E todo iso é para desvelar unha grande mentira que quixo propagar a Igrexa Católica para ocultar a verdade desa relixión. Por se non chegara con todo isto, o Opus Dei tamén está metido polo medio. Tamén aparecen os Templarios por algures, obviamente.

Saúdos.

Zodiac

Os estadounidenses, que son en xeral xente algo violenta e con certa tendencia a matar xente, manteñen un bo feixe de casos míticos que se produciron no seu territorio de asasinatos en serie. Eu incluso creo que estudos como Criminoloxía teñen certo sentido alí pero non no resto do planeta, onde o índice de criminalidade é bastante máis baixo. Un deses mitos é o "asasino do zodíaco", que quixen coñecer onte.

"Zodiac" foi dirixida en 2007 por David Fincher. O elenco está bastante ben, podemos destacar a Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo, Robert Downey Jr., Anthony Edwards, Brian Cox, Elias Koteas, Donal Logue, John Carroll Lynch, Dermot Mulroney e Chloë Sevigny.

Para comezar, hai que dicir que a película reflexa feitos reais e, polo que parece, foi bastante fiel á historia real. Parece que o director e o guionista estiveron meses investigando o caso real para poder despois facer unha película fiel ao mesmo. Tamén é certo que tampouco foi un asasino tan terrible, cometeu algúns erros e supoño que un dos seus maiores "éxitos" foron as cartas cifradas que lle escribía á policía de San Francisco burlándose por non descubrilo. O caso non foi resolto, e como xa sucedeu hai máis de 50 anos, seguramente nunca o será.

Nun espazo de tempo máis ou menos curto, prodúcense na zona de San Francisco tres incidentes violentos. No primeiro, un tipo mata a unha muller e deixa ferido ao rapaz que está con ela no coche. Polo que parece, ela coñecía ao seu agresor. No seguinte incidente, o tipo acoitela a unha parella que estaba á beira dun lago. Ela morre pouco despois pero el sobrevive. Despois mata a un taxista na cidade de San Francisco. Na película vese tamén como intenta matar a unha nai que vai coa súa filla pequena nun coche, pero fracasa porque a nai coa nena en brazos tírase do coche en marcha. Na película tamén se insinúa que algún caso sen resolver que sucedera antes e algúns que sucederon despois tamén puideron ser obra del, pero non está claro. 

A principal pista da súa autoría son as cartas cifradas que envía aos principais xornais e á policía de San Francisco, burlándose deles por non resolver o caso. Pero nalgún momento, algún dos investigadores (policía ou xornalista) cre percibir que se atribúe algún ataque que non foi del, simplemente para presumir. Non o dixen antes, todo isto sucedeu a finais dos 60 e comezos dos 70.

Manéxanse varios posibles culpables, tendo como apoio a grafoloxía, xa que escribía cartas manuscritas e cifradas, e teoricamente esperaban pillalo por aí. Pero sospeitaban que o tipo era ambidestro e que, debido a iso, tiña certa capacidade para facer as mesmas letras de formas algo diferentes. O ADN non estaba desenvolvido por aquela, así que non puideron avanzar nese campo. 

Está de máis dicir que a historia resulta moi interesante e absorbente. Nun dos xornais que se encargaron do caso, o Chronicle, traballaban dous tipos que se dedicaron moito ao tema. Un deles, o xornalista Paul Avery, investigou moito sobre o tema, tanto que se obsesionou e foi despedido, despois de engancharse ás drogas e o alcohol. Por outra banda, Robert Graysmith, que era caricaturista nese mesmo xornal, foi o que máis investigou no tema e incluso chegou a publicar un libro de éxito nos anos 80.

Saúdos.