As dúas caras da verdade

Estaba eu o outro día buscando no catálogo de Netflix algunha película interesante para ver, e lanceime a ver esta. Ao pouco mirei no móbil e vin que a valoración xeral da película era bastante alta, cerca do 8 (non é doado chegar a esa nota). Gustoume bastante, sobre todo porque pasou iso que tanto me agrada, na última escena sábese algo que che fai replantexar toda a película, xa que viches toda a historia "enganado". Como curiosidade lingüística, diremos que a tradución española do título é algo perralleira. O título orixinal sería algo así como "Medo primario". En Hispanoamérica puxeron títulos como "A raíz do medo" (non ía mal) ou "A verdade oculta", mentres que en España decidíronse por "As dúas caras da verdade". O español non é o título máis fiel pero o das "dúas caras" tampouco é mala metáfora.

"As dúas caras da verdade" foi dirixida en 1996 por un tal Gregory Hoblit. Este director se cadra merece un comentario aparte. Polo que parece, era fillo de policía e todas as series e películas que fixo tiveron que ver co mundo policial e legal, aínda que iso tampouco debe ser tan raro en Estados Unidos, porque fan moitísimas producións centradas nese tema. No elenco temos a Richard Gere, Laura Linney, Edward Norton, Andre Braugher, John Mahoney, Alfre Woodard, Frances McDormand e Terry O'Quinn. Ollo, que este foi a primeira película na que actuou Edward Norton, que o fai moi ben, e moi candidato ou gañador dos principais premios para actores (neste caso de reparto).

O arcebispo de Chicago, personaxe moi popular e querido, é asasinado brutalmente, aparentemente por un dos seus monaguillos, que é perseguido por policías ante as cámaras de televisión totalmente manchado de sangue, co que configura un caso de doada solución, polo menos aparentemente.

Un dos avogados máis mediáticos da cidade, vendo o caso, ofrécese a atender gratuitamente ao principal sospeitoso, sobre todo porque cre que lle dará moita publicidade. Segundo investiga, vai sabendo que hai moitas circunstancias do caso que non están demasiado claras. Por exemplo, o rapaz parece algo retrasado, parece que no entorno do arcebispo había abusos sexuais e tamén algúns escándalos de corrupción inmobiliaria.

Ademais, o avogado enfróntase a unha ex-moza, fiscal de moito prestixio. E as probas que van aparecendo van decantando o caso para un lado ou para outro. Tamén semella interesante o traballo dunha psiquiatra que entrevista ao sospeitoso para comprobar se sería capaz de levar a cabo ese asasinato. Na parte final da película pasan varias cousas relacionadas coa personalidade do detido que lle dan uns cantos xiros á historia.