Este verán está sendo moi quixotesco. Levaba eu varios anos coa teima de ler o Quixote completo durante o verán (leva algún tempo e non podo permitirme iso en ningunha outra época do ano) e fíxeno no mes de xullo. O que non contaba era con intentar ver a serie que fixo hai anos RTVE, pero finalmente caeu. Cando vin que duraba só unhas cinco horas, animeime.
"O Quixote", a serie da RTVE foi presentada no ano 1992. Obviamente, reuniron un equipo técnico fantástico. Dirixía Manuel Gutiérrez Aragón, os guións eran de Camilo José Cela, a música era de Lalo Schiffrin (o mesmo que compuxo a sintonía de "Misión imposible"), e así poderíamos seguir.
E que dicir do elenco, onde estaban Fernando Rey como o Quixote (tiña xa 75 anos), Alfredo Landa como Sancho Panza, Francisco Merino, Manuel Alexandre, Emma Penella, José Luis Pellicena, José Luis López Vázquez, Terele Pávez, Esperanza Roy, Antonio Gamero, Rafael Alonso, Aitana Sánchez-Gijón, Héctor Alterio, Máximo Valverde e Alejandra Grepi, por mencionar algúns.
Só fixeron cinco episodios, centrados en pasaxes da primeira parte do libro. Os dous últimos contan a historia de Cardenio, Luscinda, Don Fernando e Dorotea, que o propio Cervantes pretendía vender case como unha novela independente. Creo que moitas das cousas máis destacadas desa primeira parte están aí, aínda que, obviamente, faltan moitas.
Non son eu un experto do tema, pero teño a sensación de que a ambientación no lugar e época está máis que conseguida, semella moi fiel, e iso sempre axuda. Unha das cousas que máis me flipou foi no "combate" contra o rebaño de ovellas, no que o Quixote cría ver centos de cabaleiros enfrontándose en dous bandos. Aí foron "realistas" recreando as visións alucinadas do Quixote, e puxeron a moitos xinetes vestidos de cabaleiros medievais.
Pois nada, que recrea moi ben ao personaxe do chalado acompañado dun simple bonachón que se converteu nunha das novelas máis famosas da historia, tanto que, como xa dixen no artigo sobre o libro, cambiou a definición de "novela" en todo o planeta. Igual que se podería dicir de Shakespeare, pero noutro sentido, nos diferentes personaxes que pasan pola novela vese multitude de situacións que seguen resultando actuais.
Saúdos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario