Niágara

Esta foi a segunda película do ciclo que RTVE dedicou a Marilyn Monroe polo centenario do seu nacemento. Cando escribo este artigo xa o botaron completo, así que xa sei de sobra que foi a mellor película (ou a que a min máis me gustou e interesou) de todo o ciclo, así que vou recomendar o seu visionado, porque é cine negro con guión retorcido e imprevisible. Marilyn estaba máis ou menos no seu papel habitual, pero nesta historia as consecuencias son menos banais que nas outras películas.

"Niágara" foi dirixida en 1953 por Henry Hathaway. Os catro papeis máis interesantes foron para Marilyn Monroe, Joseph Cotten, Jean Peters e Max Showalter, que interpretan aos dous matrimonios que se coñecen estando de vacacións nese lugar.

George e Rose Loomis son un matrimonio moi inestable que están rematando a súa estancia nas cataratas do Niágara, cando chegan alí en "lúa de mel posposta" o matrimonio formado por Ray e Polly Cutler, este moi máis estable e convencional. Coñécense porque o segundo matrimonio ía ocupar unha cabana que usaran os primeiros, pero estes aínda non marcharon, porque o marido está supostamente enfermo.

Dende o principio xa se percibe que o matrimonio Loomis non está moi unido. Rose semella moi vivaracha e despreocupada, ademais de atractiva (seguro que xa estades intuíndo quen interpreta ese papel) e o seu marido parece moi ciumento e atormentado. Pola contra, o outro matrimonio vai ao seu e intenta non mesturarse demasiado cos outros dous.

Na primeira visita ás cataratas, Polly xa descubre accidentalmente que Rose ten un amante, así que a relación comeza a parecerlle rara. Pouco despois, na urbanización onde están as súas cabanas fan unha festa con música, Rose pon no xiradiscos unha canción que lle gusta moito, e George sae da cabana e rompe o disco diante de todos. Agora xa todos ven que algo non vai nada ben.

E a partir de aquí seguen pasando moitas cousas. Aínda que a película ten máis de 70 anos, a min sorprendeume bastante, así que non vou destripala moito máis, pero xa vedes que hai un incendio prendido: amante + marido ciumento. Recoméndase o seu visionado (será a única deste ciclo de Marilyn da que diga algo similar).

Saúdos.

Nikola Tesla: o xenio da electricidade moderna

Mira que vou pouco eu a exposicións ultimamente, ou vou a algunhas que me resultan irrelevantes. Pero pasou por A Coruña hai pouco a exposición itinerante organizada por La Caixa, titulada "Nikola Tesla. O xenio da electricidade moderna" e fun vela. Xa me cruzara con ela hai un par de anos en Segovia, pero alí non tiña tempo para vela, mais esperaba que acabara chegando a esta zona algún día, como así foi.

Pois que dicir, que Nikola Tesla paréceme un personaxe fascinante, e todo o material que vexo por cerca bótolle un ollo, que nunca está de máis.

Saúdos.

O albergue da sexta felicidade

Como creo que xa sabedes, sigo con certa fidelidade o espazo de cine clásico da 2, que é os luns a última hora da noite. Hai uns meses proxectaron esta película, pero non me foi posible vela, e por algunha razón, despois tampouco a puxeron en RTVE Play (normalmente si o fan, durante máis ou menos tempo, pero si o fan). Pero como era unha película bastante antiga, busquei en Youtube, e atopeina completa e dobrada ao castelán, así que mireina alí un tempo despois. Debo recoñecer que inicialmente me producía certo recelo (sabendo algo da súa sinopse) pero finalmente resultou máis interesante do que pensaba.

"O albergue da sexta felicidade" (título moi pretencioso pero fiel ao orixinal e coherente coa película) foi dirixida por Mark Robson en 1958. O principal do elenco foi interpretado por Ingrid Bergman, Curd Jürgens e Robert Donat, o resto de papeis son moi secundarios. E obviamente está moi centrado no papel de Ingrid Bergman, xa que basicamente é un "biopic" do personaxe real Gladys Aylward, que amenazou con demandar á produtora porque dicía que o guión non contaba máis que mentiras, e especialmente indignada porque a actriz fora Ingrid Bergman, que abandonara ao seu marido e fillo para irse con outro home, e iso fora un escándalo do que ela nunca se arrepentiu. Pero finalmente Gladys non levou a cabo ningunha das ameazas.

A película fala dunha ama de chaves británica, sen traballo fixo e con certas dificultades para conseguilo, que está obsesionada con ir misioneira á China da década de 1930. Despois dalgúns intentos, consegue unha recomendación para ir a unha zona afastada e rural do norte de China, onde xa hai outra misioneira maior á que pode botarlle unha man. Chegar ata alí xa é unha odisea porque hai que ir no Transiberiano e nese intre hai guerra entre China e Rusia.

O caso é que consegue chegar e faise unha persoa moi querida e aprezada polo poboación. Uns manos máis tarde a China é invadida por Xapón, e cando chegan a aquelas montañas, deixan que ela leve aos rapaces a un lugar seguro para que non sufran o peor da guerra.

Como curiosidade, diremos que a maior parte da película foi rodada en Snowdon, no norte de Gales, usando á numerosa colonia chinesa de Liverpool como extras.

Saúdos.

Como casar cun millonario

Como sabedes, nos blogs os artigos lense na orde contraria á da publicación. Isto ten algúns problemas. Por exemplo, este artigo, que será o último que leades sobre un ciclo de películas de Marilyn Monroe, é sobre a primeira película que vin dese ciclo. Nel poñerei a miña opinión e documentación despois de ter visto xa todo o ciclo, que constou de cinco películas. Basicamente quedei coa idea que tiña desa actriz, agás nunha película que me sorprendeu bastante (pero non é esta que comento aquí). Por dicilo nalgures, a idea do título orixinal era sinxela de trasladar a outros idiomas, e en case todos os países fixérono con bastante fidelidade. En varios países de Sudamérica cambiaron "casar" por "pescar" ou "atrapar", pero a esencia mantense.

"Como casar cun millonario" foi dirixida en 1953 por Jean Negulesco. Foi a primeira película rodada en Cinemascope, pero a segunda en ser proxectada en público. O elenco estivo formado por Marilyn Monroe, Lauren Bacall, Betty Grable, William Powell, David Wayne, Rory Calhoun, Cameron Mitchell, Fred Clark e Alexander D'Arcy. Por certo, a voz cantante das mulleres parece levala Lauren Bacall, Marilyn semella algo secundaria nesta película.

A historia é ben simple, pero chirría a estas alturas da historia. Tres mulleres están obsesionadas con casarse con millonarios. Por medio de malas artes, fanse cun ático nunha zona moi céntrica de Nova Iork, e van intentar usalo para conquistar a ricachóns que piquen. Agás unha, que semella a lideresa espiritual do trío (Lauren Bacall), as outras dúas semellan bastante inxenuas e son manexadas pola outra.

Van coñecendo a homes variados, algúns ricachóns que non lles gustan demasiado, outros que lles gustan máis pero non parecen tan ricos, etc. Xa non lembro moi ben o final, que case resulta irrelevante, pero creo que un dos homes que máis lles atraía e que parecía bastante pobre, realmente era moi rico, e as tres mulleres desmáianse ao decatarse da súa falta de "vista".

Saúdos.

Made in Galiza

Xa había algún tempo que non ía ao teatro, pero por fin atopei algo interesante ao que acudir. O outro día, no Fórum Metropolitano. A cita era coa compañía Sarabela Teatro, sempre fiable, e co seu espectáculo "Made in Galiza", baseado en textos da obra de Sechu Sende, publicada xa hai 15 ou 20 anos con bastante éxito.

A temática principal é defender a riqueza e valor da lingua galega, por medio de sketches bastante simpáticos que son postos sobre as táboas por Elena Seijo, Sabela Gago, Fernando Dacosta e Josito Porto, baixo a dirección de Fina Calleja, co seu bo facer habitual.

Saúdos.

Érase unha vez en América

Hai unhas semanas botaban esta película no espazo de cine clásico da 2, no seu horario habitual dos luns pola noite. Pero estaba eu bastante liado, precisaba desa franxa horaria para outra cousa, e ademais a película é moi longa, chega case ás 4 horas. Comprobei que a puxeran en RTVE Play e esperei a vela. Estes días tiven tempo para facelo. Está ben, pero tampouco me pareceu excepcional. Certo é que era a película que Sergio Leone sempre quixo facer, pero a narración é algo estraña e desconcertante (para non variar, hai varias versións da mesma, todas de duracións moi longas). O tipo quedou tan farto que xa non rodou nunca máis.

"Érase unha vez en América" foi presentada en 1984, dirixida por Sergio Leone, e o guión foi feito tamén por el pero contando con cinco colaboradores italianos, baseándose nunha novela dun tal Harry Grey. A banda de gansters estivo protagonizada en idade adulta por Robert de Niro, James Woods, James Hayden e William Forsythe. Nos papeis femininos destacan Elizabeth McGovern e Jennifer Connelly, que fan da mesma persoa en varios momentos da súa vida, e Tuesday Weld. En papeis moi secundarios aparecen Joe Pesci, Treat Williams, Danny Aiello e Burt Young.

A narración non é lineal, e hai continuos saltos na liña temporal. Iso e a lonxitude da historia non fixo que o público se entusiasmara con ela no seu momento, aínda que últimamente foi ganando bastante prestixio. A idea básica é que a película conta a historia dunha pequena banda de gángsters procedente do gueto xudeu do Lower East Side. Principalmente céntrase na figura dos dous líderes da mesma, David Aaronson "Noodles" e Max Bercovicz. 

A historia está centrada en tres momentos: 1920, cando son rapaces e están formando a banda servindo a outros gángsters xa establecidos; nos anos 30, na época da Lei Seca, despois de que Noodles pasara 12 anos en prisión por matar a Bugsy, o outro gángster do que querían independizarse; e 1968, cando Noodles volve a Nova Iork, despois de 35 anos fóra, porque tivera que fuxir ao ser capturado o resto da banda nunha emboscada, e recibe unhas estrañas noticias que lle fan pensar que alguén sabe onde está e quen é realmente.

Cando Noodles sae do cárcere, o resto da banda xa creceu bastante e incorpórase, están coñecendo a gángsters doutras cidades e facendo negocios con eles, pero como sempre pasa nese entorno, as traizóns son continuas, entre eles e coas outras bandas. De feito, o fito principal da película é que no ano 1933, o feito que desencadea a fuxida de Noodles e o final da banda, vén sendo que Noodles non está en absoluto de acordo coa última idea de atraco de Max, que é simplemente utópica. Decide delatalos e saír da operación, pero parece que só coa intención de que os deteñan. Pero finalmente parece que hai un titoteo e morren os outros tres membros da banda. En 1968 entérase de que realmente non foi así, que Max tamén tiña comprada á policía e realmente el non morreu nese incidente.

Saúdos.

Anatomía dunha caída

Tamén no ano 2023 tivo certo éxito e fama unha película europea titulada "Anatomía dunha caída", unha produción francesa pero cun certo peso alemán, que optou a grandes premios e conseguiu algúns. É unha película de xuízos e ten o ritmo pausado típico do cine europeo. Por algunha razón, estes días pode verse en RTVE Play.

"Anatomía dunha caída" foi dirixida en 2023 por Justine Triet. O elenco está formado por Sandra Huller (o principal elemento alemán), Swann Arlaud, Milo Machado-Graner e Samuel Theis.

Unha familia formada por tres persoas vive nun chalet cerca de Grenoble. El é profesor universitario e pretende ser escritor. Ela é unha escritora alemá. O seu fillo de once anos está cego dende que foi atropelado cando tiña catro anos, o pai cúlpase dese accidente por deixalo coa canguro. E tamén poderíamos falar do can Snoop, que agora aproveita para guiar ao neno cego.

A nai escritora está sendo entrevistada por unha xove xornalista, pero a entrevista resulta imposible porque o marido, que está facendo unha reforma do chalet, pon a música moi alta (suponse que a propósito) e iso imposibilita que a entrevista teña lugar. O neno sae co can a dar unha volta polo entorno. Cando volve, atopan o cadáver do pai, que aparentemente caeu por unha das fiestras da casa. A nai baixa ás carreiras cando se decata do accidente.

A partires deste punto convértese nunha película de xuízos, no que se investiga cales foron as circunstancias da morte. E basicamente o que sae á luz son as relacións familiares entre os diferentes membros da familia, as cousas que pasaron entre eles nos últimos anos ou meses, co cambio que se produciu ao quedar cego o neno polo accidente. A nai convértese axiña na sospeitosa principal da morte. Pero como a película é recente non vos direi como acaba, para que a vexades con máis ansia. Pero vaia, insisto, a película é europea, non estadounidense.

Saúdos.