O sabor das margaridas

Na plataforma Agalega.gal, que consigo ver na miña Smart TV, aínda que non o fai todo o ben que a min me gustaría, hai contidos en galego, e obviamente para min iso é moi importante. Mirei, a ver que había por alí, e vin a serie "O sabor das margaridas". Como oín falar que estaba bastante ben, probei. Non está mal. Son seis capítulos duns 70-75 minutos na primeira tempada. Eu pensaba que remataba aí, pero a última escena desa primeira tempada xa me fixo pensar que a cousa seguía. Efectivamente, hai unha segunda tempada, pero esa parece que está en Netflix, así que terei que vela en castelán, porque na plataforma galega non había máis (polo menos de momento).

Todo sucede nunha vila imaxinaria chamada Muriás, da que nunca se ven imaxes do núcleo, só edificios soltos, así que podería ser en calquera lugar do interior de Galicia. Pero o caso é que alí nunca sucede nada. Pero por fin pasa algo. Unha rapaza que levaba algún tempo por alí, chamada Marta Labrada, e que estaba metida en asuntos turbios, desaparece un día. E nese mesmo intre aparece unha garda civil, nova e atractiva, da unidade xudicial, que vén para investigar esa desaparición.

En principio, nada excesivamente raro, pero claro, a súa chegada trastoca totalmente a realidade da pequena vila. Para comezar, no cuartel da garda civil, cambia todo, porque o xefe está a poucos días da súa xubilación, o seu subordinado non se fía da nova, e algún tempo despois acaban descubrindo que hai toupas que filtran información sensible ao exterior.

Para seguir, realmente nesa vida non é que non pasara nada, é que pasan moitas cousas, pero todas de forma moi oculta. Por outra banda, hai un instituto onde parte do alumnado e do profesorado tiña certa amizade coa desaparecida. Hai un burdel no que pasan cousas moi estrañas, algún taller e gasolineira onde tamén pasan cousas raras, unhas cantas familias e personaxes son tremendamente peculiares.

Ou sexa, que ao final, nesa vila pasaba de todo, e case todo chungo. E tamén resulta que algúns dos personaxes son moito máis turbios do que poderían parecer, e algúns deles nin sequera son quen dicían ser.

Foi unha produción da TVG, CTV e Comarex, pero parece que o seu selo fondamente galego se conservou. Coñezo a bastantes dos actores e eu escoitei as súas voces orixinais na versión galega, así que deberon rodala nese idioma. E polo visto, tivo moito éxito no Reino Unido.

O director foi Miguel Conde. E no seu elenco están, entre moitos outros: María Mera, Toni Salgado, Miquel Insua, Denis Gómez, Lucía Álvarez, Sara Sanz, Jimmy Núñez, Paloma Saavedra, Fran Paredes, Alejandro Martínez, Manuel Cortés Tallón, Yelena Molina, Santi Cuquejo, Covadonga Berdiñas, Mariana Expósito, Carlos Villarino, Martina Stetson, Xavier Pan e Alicia Armenteros.

Deixo un video do trailer da segunda tempada, que terei que ver nas seguintes semanas.

Saúdos.

A lenda de Tarzán

Non sei vós, pero eu teño certa nostalxia das películas de Tarzán que veía na televisión cando era neno. Porque, ou moito me engana a memoria, ou desapareceron totalmente de grella televisiva. Refírome ás clásicas protagonizadas por Johnny Weismuller nos anos 30 e 40. Houbo moitos máis actores que representaron o papel, pero creo que a maioría asociamos esa cara e corpo a ese personaxe. Dende hai uns anos, miro de cando en vez en Youtube a ver se hai algunha desas películas (son tan antigas que deben estar xa libres de dereitos). Hoxe por fin acabo de ver que xa está a primeira subida, pero fixérono nos últimos tempos, xa era hora. Pero o outro día animeime a ver a última versión cinematográfica. Obviamente, non me invadiu a nostalxia pero vin moitas cousas interesantes que resaltar.

"A lenda de Tarzán" foi dirixida en 2016 por un tal David Yates, e no elenco destacaban Alexander Skarsgård, Margot Robbie, Christoph Waltz, Samuel L. Jackson, Djimon Hounsou e Jim Broadbent. Se non lembro mal, a trama daquelas películas clásicas era máis simple e este resulta máis enrevesada, mestura personaxes reais que si existiron pero que non creo que chegaran a coñecerse, e tamén os mestura co personaxe ficticio de Tarzán. O escritor estadounidense Edgar Rice Burroughs creou este personaxe en 1912, e fixo algo máis de vinte novelas con el.

Para comezar, hai que ter claro que Tarzán é Lord Greystoke, un aristócrata británico que se criou na selva do Congo xuntos cos gorilas, porque os seus pais foron abandonados alí despois dun naufraxio e quedou só. Así forxou unha magnífica relación, incluso de comunicación, cos animais da selva. Posteriormente tamén aprendeu inglés e francés, pero prefiría vivir na selva.

Estando en Inglaterra, recibe unha invitación para volver ao Congo, para comprobar se o proxecto civilizatorio do rei Leopoldo II naquel país é interesante ou non. Aínda que ao principio non quería, vai ir tamén a súa esposa Jane. O curioso é que vai ir acompañado por George Washington Williams (que existiu na realidade e fixo algo parecido ao que se ve na película), un xurista e político estadounidense que a finais do século XIX estivo alí para ver se ese proxecto leopoldino era civilizado, e volveu espantado. E o principal antagonista deles alí é Leon Rom (que tamén existiu na realidade), un alto funcionario do goberno belga que estivo alí administrando algunhas rexións e que é lembrado pola súa brutalidade (mencionar aos belgas no Congo non é moi boa idea). De feito, algunhas teorías din que inspirou a personaxe do capitán Kurtz da novela "O corazón das tebras" de Joseph Konrad, que despois deu lugar á película "Apocalypse Now".

Esa é a contextualización, está claro quen son os bos, quen son os malos, os efectos dixitais son moi bos, obviamente (e nunha temática coma esta poden agradecerse moito) e non se pasa mal vendo a película.

Saúdos.

O bo vasalo

Dende hai algúns anos, polo visto, está tendo certo éxito un autor lucense chamado Francisco Narla, que escribe en castelán orixinalmente, pero que non debe verse con capacidade para facelo en galego, porque as versións en galego das súas obras están traducidas. Por exemplo, eu lin esta novela súa en galego, e pon que a tradución foi a cargo de César Lorenzo. Merquei a novela hai varios anos, e xa non o lembro, pero sospeito que a collín porque na sinopse dicía que contaba a historia dalguén cercano ao Cide Campeador, que me parece un personaxe moi interesante.

Debería empezar dicindo que non me gustou demasiado a novela. Teoricamente está baseada nun personaxe do que non se sabe case nada: Diego Rodríguez, o que foi o fillo do Cide. Así que, como ben recoñece o autor ao final, aproveitouse diso para "novelar" e inventar o que lle pareceu. Iso non ten nada de malo, faltaría máis. O problema é que non me gustou nada o seu estilo narrativo, de frases curtas, parágrafos curtos, e non moi conexos (para o meu gusto). As frases dos diálogos eran breves e os textos narrativos longos, pero o estilo resultábame tremendamente confuso, en moitas ocasións, non tiña demasiado claro de que ou quen estaban falando.

Os capítulos non eran moi longos (en torno ás 10 páxinas) e como singularidade, todos os títulos estaban formadas por ternas de palabras. Por exemplo, o primeiro titúlase "Cairo, negocio e traizón", e o último é "Verdade, mentira e lenda". Xusto debaixo do título poñía o ano no que estaba ambientado o mesmo, porque algúns eran en vida do Cide, e outros despois. Pero eu xuraría (tampouco o teño demasiado claro) que nalgún dos capítulos saltaban dunha época á outra, o que aínda aumentaba máis a confusión antes mencionada.

Os personaxes principais serían o Cide, a súa esposa Jimena, os seus fillos Diego, María e Cristina, algúns dos subordinados directos do Cide, como un tal Nuño, Blasco e Otto (supoño que novelescos), e un médico xudeu chamado Moisés, e o seu fillo Galín, ao que nalgunhas partes da novela chamaban O Galego, e que na primeira metade da novela parecía que ía ser o protagonista da obra, e que ese "bo vasalo" era el, pero despois parece que se referían a Diego. Supostamente Diego e Galín eran moi amigos, e amaban á mesma muller, unha tal Lilia, filla dun mercader italiano.

Por contextualizar a historia, parece que o Cid naceu na provincia de Burgos en 1048 e morreu en Valencia en 1099. Esta historia está ambientada unha parte en torno ao ano 1090 e outra en torno ao 1102, cando el xa morrera, e Jimena aínda gobernaba Valencia. O epicentro da segunda parte da obra é Valencia, xa que nos últimos anos o Cide estableceuse alí e mantívose "independente", como se fora un reino ou señor máis.

Polo que di a historiografía, Diego morreu en 1097 na batalla de Consuegra (antes incluso que o seu pai). No libro menciónase esa batalla, pero obviamente non din que morreu aí, senón que estivo a punto de facelo. Xuraría que insinúan que aí foi onde morreu O Galego, por protexelo a el co seu corpo, pero tampouco me fagades moito caso, porque xa digo que a redacción resulta bastante confusa e costoume nalgúns momentos entender o que quería dicir. Por exemplo, nun dos últimos capítulos, deume a impresión que era o propio Diego o que finxía ser seu pai que xa estaba morto, nese lendario capítulo que di que o Cide gañou unha batalla despois de morto, porque pasearon o seu cadáver.

Saúdos.

A Pantera Rosa

O outro día xurdiu a posibilidade de ver esta película e animeime. Despois de vela, soábanme algunhas cousas, do cal deduzo que debín vela parcialmente ou incluso completa, pero hai moito tempo. Polo visto, foi a primeira dunha saga de nove películas sobre o tema. E parece que o famoso debuxo animado debutou nos créditos iniciais desta película, aínda que despois tivo vida propia.

"A Pantera Rosa" foi dirixida en 1963 por Blake Edwards. Os principais papeis do elenco foron para David Niven, Peter Sellers, Capucine, Robert Wagner e Claudia Cardinale. Se non me equivoco, a saga seguiu ganando presenza o papel do Inspector Clouseau, que nesta ten un papel bastante secundario.

Hai un ladrón de luva branca que se fai chamar o Fantasma que ten por costume roubar xoias moi valiosas despois de asistir a luxosas festas da alta sociedade. Hai un policía moi torpe chamado Jacques Clouseau que cre ter identificado ao Fantasma como Sir Charles Lytton, un playboy inglés que causa sensación alá onde vai.

A súa nova presa é a princesa Dala (de orixe hindú ou similar) que posúe unha famosísima pedra preciosa chamada "A Pantera Rosa", porque no seu interior vese a silueta dunha pantera. Está esquiando en Cortina D'Ampezzo e ata alá vai o Fantasma (que si é ese playboy inglés) para intentar roubala.

Pero aínda hai máis lío, porque resulta que a esposa de Clouseau é a amante secreta do Fantasma, e obviamente el aprovéitase diso. E por se non chegara con iso, chega por sorpresa ao lugar George, o sobriño de Charles, que tamén é playboy, pero parece que descoñece a que se dedica o seu tío. E tamén establece vínculos moi interesantes coa muller de Clouseau.

Saúdos.

En bandexa de prata

Apenas vin películas dese trío, pero sinto certa ou bastante atracción polas que dirixiu Billy Wilder, con Jack Lemmon e Walter Matthau actuando. Non hai moito puiden ver "Primeira plana" (que poderíamos dicir que critica o mundo do xornalismo sensacionalista) e quedan varias máis. Polo visto, esta de "En bandexa de prata" foi a primeira da súa longa traxectoria xuntos. Aquí parecen criticar aos avogados agresivos que están dispostos a querellarse contra quen sexa (nos Estados Unidos iso debe ser bastante habitual). Pero tamén digo que non me gustou tanto como esperaba.

Con respecto ao seu título, a tradución fiel do orixinal sería "A galleta da fortuna". En España chamáronlle do xeito que xa sabedes e en Hispanoamérica fóronse a "Por diñeiro, case todo". Vista a película, paréceme que o título hispanoamericano non é tanto disparate. Por certo, xuraría que nalgunhas escenas da película fan algo cunha bandexa de prata, pero non me pareceu que tivera tanta relevancia.

"En bandexa de prata" foi dirixida en 1966 por Billy Wilder. Os papeis principais foron para Jack Lemmon, Walter Matthau, Ron Rich, Judy West e Cliff Osmond.

Harry Hinkle é un cámara da CBS que está retransmitindo un partido de rugby estadounidense (négome a chamarlle fútbol a un deporte no que se pode coller o balón coas mans; e Estados Unidos é simplemente un dos países que hai en América) dos Cleveland Browns. Nunha xogada, unha das estrelas do equipo, Luther "Boom Boom" Jackson choca contra el. Iso e que hai unhas lonas enroladas moi cerca da banda provocan que Harry teña unha mala traída e perde o coñecemento durante uns minutos. É ingresado nun hospital pero acaban descubrindo que non é nada grave.

Pero no hospital, o seu cuñado, o avogado pica-pleitos William Gingrich, decide que pode ser un bo momento para demandar á compañía de seguros e sacarlle unha boa indemnización. Harry non está de acordo con iso, é moito máis nobre, pero todos lembran na familia que, cando era pequeno, tivo unha caída dunha árbore e tivo certa lesión nunha vértebra. Está máis que superado pero cren (como así é) que iso aínda pode saír nas radiografías, e poden aproveitarse para pedir cartos. Harry non quería colaborar, pero accede cando pensa que podería recompoñer a súa relación coa súa esposa, á que aínda bota moito de menos, e que se foi cun músico hai pouco tempo.

O xogador que lle provocou a caída comeza a pasar un terrible bache na súa carreira e vai todos os días por casa de Harry para axudarlle a facer os labores da casa, e fanse moi bos amigos. Obviamente el non sabe nada do engano. A muller de Harry comeza a chamalo e a amosar interese, pero segue vivindo co músico co que se fugou, así que nunca queda demasiado claro que intencións reais ten. Por outra banda, a compañía de seguros contrata ao mellor investigador para destapar casos de fraude, que se instala nun piso en fronte do de Harry para intentar ver se hai fraude ou lesión simulada.

A tensión de todas esas pezas xuntas subsiste durante toda a película, ata que ao final, Harry decide desvelar que está perfectamente sano, así que esa querella vense abaixo, pero por suposto, Gingrich comeza outra derivada dese final non previsto por el.

Saúdos.

Morte baixo o sol

Como xa veríades, non me desagradan as historias de Agatha Christie baseadas no personaxe do detective belga Hércules Poirot. David Suchet na televisión e algo no cine, e outros actores como Kenneth Branagh e Albert Finney tamén fixeron ese papel. E hai pouco descubrín que Peter Ustinov protagonizou unha serie de películas a finais dos anos 70 e comezos dos 80. Xa falei aquí hai pouco de "Morte no Nilo" (historia que xa me soaba) e esta vez animeime con esta de "Morte baixo o sol", que non me soaba de nada.

Está baseada nun relato da autora titulado "Maldade baixo o sol", e ten bastante graza, porque orixinalmente estaba ambientada en Devon (iso debe ser o que os ingleses entender por "costa soleada"), pero nesta película insinúan que están nunha illa do Adriático cercana a Albania, e as escenas marítimas foron rodadas en Mallorca, e incluso ofrecen idílicas imaxes aéreas da impresionante illa Dragonera.

"Morte baixo o sol" foi dirixida en 1982 por Guy Hamilton. A verdade é que o seu nome non me soaba demasiado, pero ten unha filmografía interesante, con catro das primeiras películas da saga de James Bond. Como case sempre nestes casos, o elenco está moi ben, con Peter Ustinov, Maggie Smith, Jane Birkin, Diana Rigg, Dennis Quilley, Nicholas Clay, Colin Blakely, James Mason, Sylvia Miles e Roddy McDowall.

O esquema é o habitual nas obras de Agatha Christie. Un grupo de persoas, pola razón que sexa, reúnense nun lugar máis ou menos pechado. Dende o comezo vese que unha desas persoas lle cae mal a case todo o mundo, e mira ti por onde, é xusto a que acaba morrendo. Pero dáse tamén a casualidade de que, tendo todas as outras persoas ganas de matar a esa persoa, todas teñen unha coartada aparentemente perfecta. E Hércules Poirot ten que atopar unha retorcida solución que resolva o enigma.

Neste caso, o branco da ira é unha actriz moi presumida que vai pasar uns días de vacacións a un hotel dunha paradisíaca illa do Adriático. A propietaria do hotel é unha antiga compañeira da compañía artística coa que se leva fatal. Por alí tamén aparece un tipo que é un industrial co que estivo prometida, pero ao final deixouno. El deulle a ela unha xoia fantástica e ela, ao rachar o compromiso, devolveulle unha imitación falsa. Tamén está por alí o novo marido desa actriz, do que pasa totalmente. Tamén está o amante desa actriz, coa súa esposa. Un crítico teatral que quere escribir a biografía da actriz, pero ela segue sen darlle permiso para facelo. Uns empresarios teatrais aos que deixou tirados hai pouco, pero queren contratala de novo, porque é unha gran estrela. Pois xa sabedes, ao final sábese todo.

Saúdos.

Sendeirismo na zona do pico Tres Mares

Hai moitos anos, cando estaba comezando este século e milenio, Viaxes O Lóstregho estaba explorando a zona norte da península ibérica. E un día demos cun topónimo que nos chamou a atención: o pico Tres Mares. E quixemos saber por que tiña ese nome tan evocador. Resulta que nas súas tres abas (porque é un vértice no que se xuntan tres aristas montañosas) nacen tres ríos que acaban desembocando en tres mares diferentes: o río Nansa no Mar Cantábrico, o río Híjar (máis coñecido como Ebro) no Mar Mediterráneo, e o río Pisuerga, que por ser afluente do Douro acaba no Océano Atlántico. Como vedes, a cousa pinta chula.

Tres Mares é o punto máis alto dun magnífico circo montañoso que dá lugar á estación de esquí de Alto Campoo (se non me equivoco, a única que hai en Cantabria). A poboación de referencia para toda esa comarca é Reinosa, que é onde nos aloxamos. Iso vén sendo o sur-suroeste de Cantabria. Pero a só 30 quilómetros de alí, no norleste da provincia de Palencia, atópase a marabillosa Aguilar de Campoo, que no seu entorno tamén ten moitos atractivos turísticos, como o alucinante Románico Palentino, uns cantos lugares en torno ao río Pisuerga, a montaña palentina, etc.

O que fixemos nos cinco días que pasamos alí foi o seguinte:

- Na mañá do primeiro día trasladámonos de Galicia ata alí. Pola tarde fixemos unha pequena ruta de sendeirismo que percorría algo do río Pisuerga polo fermosísimo Canón da Horadada para chegar ás Tuerces, un paraxe con paisaxes calizas do estilo da Cidade Encantada de Cuenca.

- No segundo día intentamos subir a Peña Labra dende o mirador de Piedrasluengas. Pero cando chegamos ao mirador había dous obstáculos infranqueables. O primeiro era a mestísima néboa que impedía facer a ruta. E o segundo era que estaba prohibido o acceso incluso ao mirador, cousa que nos estrañou bastante. Cando conseguimos dar a volta, pareceunos ver alí a algo parecido a un político. O día seguinte, nas noticias, soubemos que estivera alí o mesmo Alfonso Fernández Mañueco, presidente da comunidade autónoma de Castela e León. Pasamos a mañá vendo algunhas das igrexas máis interesantes do Románico Palentino no entorno do encoro do Pisuerga, a carón de Aguilar de Campoo. Despois achegámos a Reinosa para facer a ruta do Pinar de Horna, que nos permitiu movernos polo entorno do impresionante encoro do Ebro, un dos máis extensos da península (pero pouco profundo, polo visto). Nós comezamos e rematamos a ruta na cidade romana de Iulióbriga.

- No terceiro día fomos ao circo montañoso de Alto Campoo. Entre outras cousas, porque nos dous días anteriores estaba sempre rodeado de nubes e incluso chovía. E esa mañán estaba radiante. Así que comezamos a mañá subindo ao pico máis alto, cousa que non ten demasiado mérito, porque hai un aparcamento a pouca distancia. E despois demos unha volta por algunhas pistas que vimos por alí, xa que a visibilidade era fantástica. Despois de xantar, baixamos a Argüeso, onde hai un poboado cántabro e un castelo medieval, e despois a Fontibre, onde din que nace o río Ebro (agora sabemos que realmente é o mesmo río que o Híjar, que nace xusto debaixo do pico Tres Mares). Fixemos tamén unha breve ruta por aquela zona.

- No cuarto día subimos a un pico chamado o Monte Endino. Ao principio non tiñamos demasiado claro se ía valer moito a pena. Pero estaba tamén un día moi luminoso, e cando comprendimos onde se atopaba e as marabillosas vistas que se captaban dende alí enriba, xa nos motivou moito máis. Despois diso fomos a disfrutar da marabillosa vila de Aguilar de Campoo.

- No último día, xa de volta, intentamos de novo a ruta do mirador de Piedrasluengas a Peña Labra. Ese día si, a visibilidade era magnífica. O que non era para nada magnífica era a sinalización da ruta, simplemente inexistente. Alguén que coñecía a zona subiuna a Wikiloc pero non está nin moito menos homologada, foinos imposible. Fixemos un pequeno tramo do Camiño Lebaniego que baixaba cara a Potes. Para rematar, decidimos volver en coche pasando por Potes, Unquera e pola autovía do norte.

Saúdos.

Zapatillas rotas

Nos últimos tempos, alguén que me quere ben, agasalloume cun libro galego, como ten costume de facer. Xa non lembro se foi por Nadal, o meu aniversario, ou algo semellante. Nesta ocasión a novela elixida foi "Zapatillas rotas", de Xabier Quiroga, que ten por subtítulo "O insólito rapto do señor Xaquín", aínda que ese dato non aparece na portada, senón nas primeiras páxinas. O nome do autor soábame vagamente, pero o título da novela non. Pero non se pode negar que debeu ter certo éxito, porque o libro foi publicado en 2014, pero xa leva catro edicións máis, dos anos 2016, 2017, 2019 e 2022. E a min aínda chegou varios anos máis tarde.

A historia non está mal. Resulta que hai un ancián chamado Xaquín, que ingresou voluntariamente nunha residencia de anciáns hai algún tempo, con capacidade adquisitiva de sobra para facelo, o raro é a razón para ingresar. E aínda que a cabeza xa non lle funciona moi ben, como non causa maiores problemas, nos últimos tempos dá un paseíño só por fóra da residencia despois de almorzar. Un determinado día atópase á saída cun home máis novo, ao que non lembra, que moi amablemente lle anima a acompañalo no coche a dar unha volta.

As alarmas saltan cando o botan en falta na primeira actividade que ía desenvolver despois do almorzo. Polo que se ve, esa residencia non está moi ben organizada. Aínda estaría peor se dependera da directora, que é unha monxa bastante inútil e déspota. A casa aínda funciona medio ben porque Miriam, a asistenta social, é bastante eficaz e resolta. Cando detectan a ausencia do vello, Miriam avisa á Garda Civil e á familia do señor Xaquín, por se o levaran eles. E aí comezan os problemas.

Ao mando do cuartel da Garda Civil nesa vila imaxinaria do sur da provincia de Lugo, está o eficiente sarxento Parga, ao que lle falta só un día para xubilarse. E avisan tamén a Carlota, a filla do señor Xoaquín, que estaba a piques de subir a un avión a Londrés con Vanesa, a súa insoportable e malcriada filla adolescente. Como non semella moi espilida, pídelle axuda ao seu ex-marido, que é un alto cargo da Xunta de Galicia. Este está moi ocupado e ademais tiña pensado marchar de fin de semana coa súa secretaria e amante, así que prefire librarse do problema e avisa a un policía nacional relevante que lle debía un favor. E este tampouco quere encargarse do tema e avisa aos medios de comunicación, para que "axuden" na investigación.

Resulta que o home que convidou ao señor Xaquín a dar un paseo no coche é o neto de Lola, unha muller cercana á familia de Xaquín, que primeiro foi veciña e despois foi criada, e realmente foi o grande amor do señor Xaquín, aínda que el casou con outra muller, moi feble e fráxil, que morreu no parto de Carlota. Simplemente quere levalo á aldea onde se criaron, para que vexa as casas onde viviron, e despois quere levalo a Vigo, para que vexa o mar por primeira vez, xa que iso tamén llo prometeu a Lola, a súa avoa, pero non lle deu tempo a cumprilo. Por certo, Xaquín ingresou voluntariamente na residencia porque alí levaba algún tempo ingresada Lola, e el era feliz simplemente véndoa todos os días.

Pero claro, todo isto que vos estou contando só o sabían o señor Xaquín e o neto de Lola, que teñen un rico diálogo durante toda a xornada. As familias, a Garda Civil, a policía nacional, os medios de comunicación, non teñen nin idea do que está pasando, e cren que o neto de Lola raptou ao señor Xaquín con escuras intencións. Como se fora unha novela policíaca, o final é moi vertixinoso.

Saúdos.

Diamante de sangue

Esta película non é que me interesara moito moito, pero si que tiña certa curiosidade por vela dende hai algún tempo. A razón é que, nalgún centro de ensino que coñezo, algún profesor a proxecta como exemplo de bo cine comprometido con causas sociais. Neste caso fala da financiación de conflitos bélicos interesados en países de África para aproveitarse dos seus recursos naturais, por exemplo, dos diamantes de Serra Leoa.

"Diamante de sangue" foi dirixida en 2006 por Edward Zwick, e os papeis principais do elenco foron para Djimon Hounsou, Leonardo DiCaprio, Jennifer Connelly, Arnold Vosloo e David Harewood.

Solomon Vandy é un pescador de Serra Leoa que ve trastornada completamente a súa vida cando o grupo guerrilleiro que está participando na guerra civil do seu país, que tivo lugar basicamente na década dos 90, aparece na súa aldea. Levan ao resto da súa familia para campos de refuxiados e ao fillo maior, Dia, que quería ser médico, convérteno nun novo neno da guerra. A el cólleno para traballar nas minas de diamantes da zona. A partires dese intre intenta fuxir da mina e xuntarse de novo coa súa familia, pero é case imposible. Un día atopa un diamante dun tamaño e características excepcionais, e intenta escondelo, pero no último momento, un malvado vixilante da mina descúbreo, pero nese momento sufren un ataque.

Aparece en escena Danny Archer, un branco traficante de diamantes, orixinario de Zimbabwe, e Maddy Bowen, unha xornalista estadounidense que intenta escribir un artigo que descubra que os empresarios máis ricos do mundo relacionados cos diamantes son perfectamente coñecedores de que están axudando á persistencia da guerra civil.

Coñecen a Solomon e intentan axudalo, aínda que por razóns diferentes. Danny intenta vender ese gran diamante para retirarse por fin. Obviamente, os propósitos de Maddy son moito máis nobres. Solomon só descubrirá onde agochou o diamante cando lle devolvan á súa familia, e o máis difícil é recuperar a Dia, que leva tempo cos guerrilleiros e da man daquel malvado vixilante que viu ao seu pai esconder o diamante. Xa non é o mesmo rapaz.

Saúdos.

O Quixote (serie)

Este verán está sendo moi quixotesco. Levaba eu varios anos coa teima de ler o Quixote completo durante o verán (leva algún tempo e non podo permitirme iso en ningunha outra época do ano) e fíxeno no mes de xullo. O que non contaba era con intentar ver a serie que fixo hai anos RTVE, pero finalmente caeu. Cando vin que duraba só unhas cinco horas, animeime.

"O Quixote", a serie da RTVE foi presentada no ano 1992. Obviamente, reuniron un equipo técnico fantástico. Dirixía Manuel Gutiérrez Aragón, os guións eran de Camilo José Cela, a música era de Lalo Schiffrin (o mesmo que compuxo a sintonía de "Misión imposible"), e así poderíamos seguir.

E que dicir do elenco, onde estaban Fernando Rey como o Quixote (tiña xa 75 anos), Alfredo Landa como Sancho Panza, Francisco Merino, Manuel Alexandre, Emma Penella, José Luis Pellicena, José Luis López Vázquez, Terele Pávez, Esperanza Roy, Antonio Gamero, Rafael Alonso, Aitana Sánchez-Gijón, Héctor Alterio, Máximo Valverde e Alejandra Grepi, por mencionar algúns.

Só fixeron cinco episodios, centrados en pasaxes da primeira parte do libro. Os dous últimos contan a historia de Cardenio, Luscinda, Don Fernando e Dorotea, que o propio Cervantes pretendía vender case como unha novela independente. Creo que moitas das cousas máis destacadas desa primeira parte están aí, aínda que, obviamente, faltan moitas.

Non son eu un experto do tema, pero teño a sensación de que a ambientación no lugar e época está máis que conseguida, semella moi fiel, e iso sempre axuda. Unha das cousas que máis me flipou foi no "combate" contra o rebaño de ovellas, no que o Quixote cría ver centos de cabaleiros enfrontándose en dous bandos. Aí foron "realistas" recreando as visións alucinadas do Quixote, e puxeron a moitos xinetes vestidos de cabaleiros medievais.

Pois nada, que recrea moi ben ao personaxe do chalado acompañado dun simple bonachón que se converteu nunha das novelas máis famosas da historia, tanto que, como xa dixen no artigo sobre o libro, cambiou a definición de "novela" en todo o planeta. Igual que se podería dicir de Shakespeare, pero noutro sentido, nos diferentes personaxes que pasan pola novela vese multitude de situacións que seguen resultando actuais.

Saúdos.

Fariña

A sección de series deste blog non é que estea moi ben mantida, porque é un formato que non me agrada demasiado, como creo que sabedes. Dáme moita pereza poñerme a ver unha serie moi longa, de varias tempadas, no caso de que haxa unha trama lineal e haxa que vela na orde convencional. Se son capítulos autoconclusivos (habitual nas series de detectives ou similares), podo ver capítulos soltos e xa está, dame igual a súa lonxitude porque raramente as verei enteiras.

Pero como agora teño acceso a Netflix e Amazon Prime e teñen algunhas series interesantes, animeime a ver algunha. Ademais, agora no verán teño tempo. Obviamente, unha das que máis me interesaba era "Fariña", porque fala do mítico narcotráfico dos anos 80, que se cría intocable pero non o foi. Aínda queda algo, polo que parece, pero nada que ver co que sucedía daquela e a súa impunidade. Vin que estaba en Netflix, e que era só unha tempada de 10 capítulos, así que en 10 ou 11 horas podía verse. E así foi.

Son dez capítulos, e máis ou menos, cada un está centrado nun ano desa década, ata chegar a 1990, cando se produce o famoso xuízo da Operación Nécora. Foi producido por Bambú Produciones (galega) para Atresmedia, e seguramente iso explica que practicamente todo o elenco é galego, con algún actor español e algúns sudamericanos para facer de narcotraficantes colombianos e similares. Hai moitos pasaxes en galego, con expresións propias mesturadas e un fortísimo acento. Iso en Galicia gustou moito, noutros lugares xa non sei.

Dos dez capítulos, seis foron dirixidos por Carlos Sedes e os outros catro por Jorge Torregrossa. O guión foi escrito polo equipo de Bambú (creo), formado por Ramón Campos, Gema R. Neira, Cristóbal Garrido e Diego Sotelo, agás o último capítulo, que basicamente trata do xuízo final, no que se engadiu tamén David Moreno.

Os principais papeis do elenco (pero había máis, é unha serie moi coral) foron para Javier Rey, Tristán Ulloa, Antonio Durán “Morris”, Carlos Blanco, Manuel Lourenzo, Xosé Antonio Touriñán, Isabel Naveira, Xulio Abonjo, Tamar Novas, Eva Fernández, Fran Lareu, Monti Castiñeiras, Alfonso Agra, Carlos Sante, Miquel Fernández, Jana Pérez, Celso Bugallo, Juan Pablo Shuk, Ernesto Chao, Marta Larralde e Kiko Carracedo.

A serie estreouse a comezos de 2018. Estaba baseada nun libro de Nacho Carretero que foi censurado puntualmente polas denuncias dalgúns dos persoeiros presentes, pero casualmente, o mesmo xulgado que puxo esa medida, quitouna unhas semanas máis tarde. Non se pode negar que axudou moito á publicidade do libro e da mesma serie. Parece que tivo bastante éxito, pero xa digo, iso foi en Galicia, fóra non sei exactamente se foi así. Como é lóxico, en Netflix xa me están aconsellando series como "Narcos", porque deben intuir que me gusta moito o tema, e non é así, vin esta porque estaba ambientada en Galicia e oín falar moito do tema, pero nada máis.

Polo que vexo na ficha técnica, case todos os personaxes mantiveron o seu nome, pero hai varios aos que lles cambiaron o nome:

- A Enrique León chamáronlle Darío Castro, o guardia civil de Vilagarcía que comanda a investigación

- A Marcial Dorado chámanlle Luis Colón "Colombo" (tal como o pintan, o tipo era moi coñecido e todo o mundo sabía a que se dedicaba, non como din algúns políticos actuais; pero non sei se a serie é moi fiel á historia deste personaxe)

- A Odalys Rivera, a muller panameña de Sito Miñanco, na serie chámanlle Camila Reyes

- A Pablo Vioque, avogado dos principais narcotraficantes, chámanlle Pedro Ventura

Aínda que é unha serie moi coral, os dous papeis principais son os de Sito Miñanco e o Darío Castro, garda civil que investiga a trama. Moi recomendable.

Saúdos.

A viaxe do castrexo

Hai uns anos merquei esta novela, que non tiña mala pinta. Está ambientada nos castros da zona de Vigo e do río Miño cando estaban chegando os romanos por primeira vez a esta zona, no século II antes de Cristo. A novela titúlase "A viaxe do castrexo" e o autor é o vigués Alexandre Plaza Poutás, sendo esta a novela coa que debutaba (tamén é certo que saíu hai pouco tempo). Non está mal para pasar o tempo. 

Centra a narración nun pescador que vive no castro arredor do que creceu o que agora coñecemos como Vigo. Chámanlle o Castro da Torre. Tamén hai un Castro da Illa, na zona onde agora está Toralla. E un pouco máis alá o Castro do Esteiro, no que agora coñecemos como Santa Trega. Incluso chega a cruzar o río Miño e adentrarse ata a zona da actual Braga.

O caso é que ese pescador fixo moi boas migas coa filla do xefe do Clan da Torre, pero ese xefe quere casala co xefe do Clan da Illa, que semella ser un mal bicho. Pero cando se descubre o petate, condénano a morte. O pai do pescador, guerreiro mítico, expón todo o seu prestixio para liberar ao seu fillo, que fuxe co seu curmán que é pastor.

Marchan cara ao sur, van coñecendo personaxe e clans variados, pero o caso é que el vai gañando prestixio e autoestima. No Esteiro entran en contacto cun guerreiro lusitano que xa viaxaba cuns mercaderes orientais (todo fai pensar que fenicios). Finalmente desvíanse ao territorio dos bráccaros para enfrontarse aos romanos, un exército invasor formidable que é considerado case invencible.

Os dous, pero sobre todo o pescador, acaba converténdose nun líder que consegue derrotar aos romanos (que volverán unhas décadas máis tarde liderados por un tal Xulio César) e finalmente si pode casar coa filla do xefe do Clan da Torre.

Saúdos.

As dúas caras da verdade

Estaba eu o outro día buscando no catálogo de Netflix algunha película interesante para ver, e lanceime a ver esta. Ao pouco mirei no móbil e vin que a valoración xeral da película era bastante alta, cerca do 8 (non é doado chegar a esa nota). Gustoume bastante, sobre todo porque pasou iso que tanto me agrada, na última escena sábese algo que che fai replantexar toda a película, xa que viches toda a historia "enganado". Como curiosidade lingüística, diremos que a tradución española do título é algo perralleira. O título orixinal sería algo así como "Medo primario". En Hispanoamérica puxeron títulos como "A raíz do medo" (non ía mal) ou "A verdade oculta", mentres que en España decidíronse por "As dúas caras da verdade". O español non é o título máis fiel pero o das "dúas caras" tampouco é mala metáfora.

"As dúas caras da verdade" foi dirixida en 1996 por un tal Gregory Hoblit. Este director se cadra merece un comentario aparte. Polo que parece, era fillo de policía e todas as series e películas que fixo tiveron que ver co mundo policial e legal, aínda que iso tampouco debe ser tan raro en Estados Unidos, porque fan moitísimas producións centradas nese tema. No elenco temos a Richard Gere, Laura Linney, Edward Norton, Andre Braugher, John Mahoney, Alfre Woodard, Frances McDormand e Terry O'Quinn. Ollo, que este foi a primeira película na que actuou Edward Norton, que o fai moi ben, e moi candidato ou gañador dos principais premios para actores (neste caso de reparto).

O arcebispo de Chicago, personaxe moi popular e querido, é asasinado brutalmente, aparentemente por un dos seus monaguillos, que é perseguido por policías ante as cámaras de televisión totalmente manchado de sangue, co que configura un caso de doada solución, polo menos aparentemente.

Un dos avogados máis mediáticos da cidade, vendo o caso, ofrécese a atender gratuitamente ao principal sospeitoso, sobre todo porque cre que lle dará moita publicidade. Segundo investiga, vai sabendo que hai moitas circunstancias do caso que non están demasiado claras. Por exemplo, o rapaz parece algo retrasado, parece que no entorno do arcebispo había abusos sexuais e tamén algúns escándalos de corrupción inmobiliaria.

Ademais, o avogado enfróntase a unha ex-moza, fiscal de moito prestixio. E as probas que van aparecendo van decantando o caso para un lado ou para outro. Tamén semella interesante o traballo dunha psiquiatra que entrevista ao sospeitoso para comprobar se sería capaz de levar a cabo ese asasinato. Na parte final da película pasan varias cousas relacionadas coa personalidade do detido que lle dan uns cantos xiros á historia.

O Código Da Vinci (película)

Hai uns vinte anos, cando estaba comezando este século e milenio, un autor estadounidense tivo moito éxito cunha novela titulada "O código Da Vinci", que foi moi lida naquela época como best-seller. Como fago eu sempre con ese tipo de fenómenos, pasei bastante del. Como tamén era previsible, Hollywood subiuse ao tren e fixo ao pouco tempo unha película sobre a mesma, que eu acabo de ver agora. Non me preocupa demasiado se a película é moi fiel á novela, pero supoño que si debe selo. Causou un certo escándalo, porque creo que, dende o mundo da ficción, a novela trata sobre un escuro "misterio" sobre o que a Igrexa Católica leva 2.000 anos mentindo (un máis). Non sei, nin me interesa, se o autor pretendía defender esa "teoría" ou, simplemente (é o que eu creo que pasou) se puxo a especular e inventar posibles mentiras da Igrexa Católica para crear un libro de éxito (totalmente conseguido). Fixo varias secuelas (e tamén hai películas delas) pero eu pasarei delas, que xa satisfixen a curiosidade.

"O Código Da Vinci" foi dirixida en 2006 por Ron Howard. Os papeis principais e máis importantes dos secundarios foron para Tom Hanks, Audrey Tautou, Ian McKellen, Alfred Molina, Jürgen Prochnow, Jean Reno e Paul Bettany (para flipar, ata unha asociación de ALBINOS se queixou porque este actor os deixaba en mal lugar).

Non vou contar a trama en detalle, porque é moita paranoia. Se hai algunha persoa interesada na película (ou case mellor na novela, que será aínda máis detallada, era bastante grosa) e non a viu ata agora (que me estraña, eu tiña un interese moi moderado, como pode verse), que o faga.

Basicamente, matan a un conservador do Louvre e el mesmo, antes de morrer, deixa unhas mensaxes cifradas sobre o seu asasinato. Casualmente, nese mesmo intre, un experto en simboloxía relixiosa, o estadounidense Robert Langdon, está dando unha populosa conferencia en París e a policía pídelle que lles axude a resolver o crime. Nada máis comezar a investigación, únese a el unha criptóloga francesa que resulta ser a neta do conservador morto.

Fuxen da policía, que quería telos baixo control por escuras razóns. Hai unha infinita sucesión de códigos, contrasinais e caralladas varias, algunhas delas baseadas en obras pictóricas de Da Vinci, como a Gioconda, a Virxe das Rochas ou a Última Cea. E todo iso é para desvelar unha grande mentira que quixo propagar a Igrexa Católica para ocultar a verdade desa relixión. Por se non chegara con todo isto, o Opus Dei tamén está metido polo medio. Tamén aparecen os Templarios por algures, obviamente.

Saúdos.