En bandexa de prata

Apenas vin películas dese trío, pero sinto certa ou bastante atracción polas que dirixiu Billy Wilder, con Jack Lemmon e Walter Matthau actuando. Non hai moito puiden ver "Primeira plana" (que poderíamos dicir que critica o mundo do xornalismo sensacionalista) e quedan varias máis. Polo visto, esta de "En bandexa de prata" foi a primeira da súa longa traxectoria xuntos. Aquí parecen criticar aos avogados agresivos que están dispostos a querellarse contra quen sexa (nos Estados Unidos iso debe ser bastante habitual). Pero tamén digo que non me gustou tanto como esperaba.

Con respecto ao seu título, a tradución fiel do orixinal sería "A galleta da fortuna". En España chamáronlle do xeito que xa sabedes e en Hispanoamérica fóronse a "Por diñeiro, case todo". Vista a película, paréceme que o título hispanoamericano non é tanto disparate. Por certo, xuraría que nalgunhas escenas da película fan algo cunha bandexa de prata, pero non me pareceu que tivera tanta relevancia.

"En bandexa de prata" foi dirixida en 1966 por Billy Wilder. Os papeis principais foron para Jack Lemmon, Walter Matthau, Ron Rich, Judy West e Cliff Osmond.

Harry Hinkle é un cámara da CBS que está retransmitindo un partido de rugby estadounidense (négome a chamarlle fútbol a un deporte no que se pode coller o balón coas mans; e Estados Unidos é simplemente un dos países que hai en América) dos Cleveland Browns. Nunha xogada, unha das estrelas do equipo, Luther "Boom Boom" Jackson choca contra el. Iso e que hai unhas lonas enroladas moi cerca da banda provocan que Harry teña unha mala traída e perde o coñecemento durante uns minutos. É ingresado nun hospital pero acaban descubrindo que non é nada grave.

Pero no hospital, o seu cuñado, o avogado pica-pleitos William Gingrich, decide que pode ser un bo momento para demandar á compañía de seguros e sacarlle unha boa indemnización. Harry non está de acordo con iso, é moito máis nobre, pero todos lembran na familia que, cando era pequeno, tivo unha caída dunha árbore e tivo certa lesión nunha vértebra. Está máis que superado pero cren (como así é) que iso aínda pode saír nas radiografías, e poden aproveitarse para pedir cartos. Harry non quería colaborar, pero accede cando pensa que podería recompoñer a súa relación coa súa esposa, á que aínda bota moito de menos, e que se foi cun músico hai pouco tempo.

O xogador que lle provocou a caída comeza a pasar un terrible bache na súa carreira e vai todos os días por casa de Harry para axudarlle a facer os labores da casa, e fanse moi bos amigos. Obviamente el non sabe nada do engano. A muller de Harry comeza a chamalo e a amosar interese, pero segue vivindo co músico co que se fugou, así que nunca queda demasiado claro que intencións reais ten. Por outra banda, a compañía de seguros contrata ao mellor investigador para destapar casos de fraude, que se instala nun piso en fronte do de Harry para intentar ver se hai fraude ou lesión simulada.

A tensión de todas esas pezas xuntas subsiste durante toda a película, ata que ao final, Harry decide desvelar que está perfectamente sano, así que esa querella vense abaixo, pero por suposto, Gingrich comeza outra derivada dese final non previsto por el.

Saúdos.