Zapatillas rotas

Nos últimos tempos, alguén que me quere ben, agasalloume cun libro galego, como ten costume de facer. Xa non lembro se foi por Nadal, o meu aniversario, ou algo semellante. Nesta ocasión a novela elixida foi "Zapatillas rotas", de Xabier Quiroga, que ten por subtítulo "O insólito rapto do señor Xaquín", aínda que ese dato non aparece na portada, senón nas primeiras páxinas. O nome do autor soábame vagamente, pero o título da novela non. Pero non se pode negar que debeu ter certo éxito, porque o libro foi publicado en 2014, pero xa leva catro edicións máis, dos anos 2016, 2017, 2019 e 2022. E a min aínda chegou varios anos máis tarde.

A historia non está mal. Resulta que hai un ancián chamado Xaquín, que ingresou voluntariamente nunha residencia de anciáns hai algún tempo, con capacidade adquisitiva de sobra para facelo, o raro é a razón para ingresar. E aínda que a cabeza xa non lle funciona moi ben, como non causa maiores problemas, nos últimos tempos dá un paseíño só por fóra da residencia despois de almorzar. Un determinado día atópase á saída cun home máis novo, ao que non lembra, que moi amablemente lle anima a acompañalo no coche a dar unha volta.

As alarmas saltan cando o botan en falta na primeira actividade que ía desenvolver despois do almorzo. Polo que se ve, esa residencia non está moi ben organizada. Aínda estaría peor se dependera da directora, que é unha monxa bastante inútil e déspota. A casa aínda funciona medio ben porque Miriam, a asistenta social, é bastante eficaz e resolta. Cando detectan a ausencia do vello, Miriam avisa á Garda Civil e á familia do señor Xaquín, por se o levaran eles. E aí comezan os problemas.

Ao mando do cuartel da Garda Civil nesa vila imaxinaria do sur da provincia de Lugo, está o eficiente sarxento Parga, ao que lle falta só un día para xubilarse. E avisan tamén a Carlota, a filla do señor Xoaquín, que estaba a piques de subir a un avión a Londrés con Vanesa, a súa insoportable e malcriada filla adolescente. Como non semella moi espilida, pídelle axuda ao seu ex-marido, que é un alto cargo da Xunta de Galicia. Este está moi ocupado e ademais tiña pensado marchar de fin de semana coa súa secretaria e amante, así que prefire librarse do problema e avisa a un policía nacional relevante que lle debía un favor. E este tampouco quere encargarse do tema e avisa aos medios de comunicación, para que "axuden" na investigación.

Resulta que o home que convidou ao señor Xaquín a dar un paseo no coche é o neto de Lola, unha muller cercana á familia de Xaquín, que primeiro foi veciña e despois foi criada, e realmente foi o grande amor do señor Xaquín, aínda que el casou con outra muller, moi feble e fráxil, que morreu no parto de Carlota. Simplemente quere levalo á aldea onde se criaron, para que vexa as casas onde viviron, e despois quere levalo a Vigo, para que vexa o mar por primeira vez, xa que iso tamén llo prometeu a Lola, a súa avoa, pero non lle deu tempo a cumprilo. Por certo, Xaquín ingresou voluntariamente na residencia porque alí levaba algún tempo ingresada Lola, e el era feliz simplemente véndoa todos os días.

Pero claro, todo isto que vos estou contando só o sabían o señor Xaquín e o neto de Lola, que teñen un rico diálogo durante toda a xornada. As familias, a Garda Civil, a policía nacional, os medios de comunicación, non teñen nin idea do que está pasando, e cren que o neto de Lola raptou ao señor Xaquín con escuras intencións. Como se fora unha novela policíaca, o final é moi vertixinoso.

Saúdos.