Os dous Papas

Como xa comentei algunha vez por aquí, teño acceso a Netflix e Amazon Prime dende hai un par de meses. O catálogo de películas (porque de series paso bastante, de momento) de Netflix pareceume, ata agora, bastante pobre. Pero dende o primeiro día que entrei, chamoume a atención unha, titulada "Os dous Papas", que vendo o título e o cartel, non hai que ser un lince para intuír a temática. Pensei que algún día podía ser interesante vela, pero tampouco lle daba moita prioridade. Pero claro, acaba de morrer hai uns días o Papa Francisco, e de súpeto acaba de ascender vertixinosamente nesa lista de prioridades. Polo que parece, foi unha produción da propia Netflix.

"Os dous Papas" foi dirixida en 2019 polo brasileiro Fernando Meirelles, e foi protagonizada principalmente por Anthony Hopkins (Bieito XVI) e Jonathan Pryce (Francisco, pero antes de ser elixido Papa, así que máis ben Jorge Mario Bergoglio). De entre os secundarios, podería destacar Juan Minujín, actor arxentino que fai de Jorge Mario Bergoglio na súa xuventude e primeira adultez. Polo que lin, é unha película de ficción basada en feitos reais, pero sempre queda a dúbida de que partes son reais e cales non.

Pois nada, a película fala basicamente deses oito anos nos que foi Papa Bieito XVI, dende comezos de 2005 a comezos de 2013, cando renunciou ao seu cargo. Vese ao principio o funeral e Xoán Paulo II, en 2005. E a película remata co nomeamento de Francisco, en 2013. Teoricamente, a película podería falar da época na que un era emérito e outro Papa, que durou case 10 anos, pero non. Segundo se conta (pero non sei se é certo), tiveron certa relación, aínda que eran moi diferentes e antagónicos, e na votación na que se escolleu a Bieito XVI, Francisco era un dos candidatos máis apoiados, cousa que non sei se é certa.

Na película faise patente que Bieito XVI era moi conservador, e que se consideraba máis intelectual, e polo tanto a xestión da igrexa e a vida social relacionada co seu cargo non lle interesaba demasiado, por iso acabou renunciando. E tamén se fai patente que Francisco era moito máis progresista e aberto (e por iso foi moito máis respectado entre o pobo, pero non entre a xerarquía eclesial e a ideoloxía conservadora).

Máis ou menos cando Jorge Mario cumpriu os 75 anos, parece que lle enviou unha carta ao Papa Bieito pedíndolle a renuncia como cardeal, porque quería volver a ser "soldado raso", cura dunha parroquia calquera. Pero o Papa non respondeu nunca. De feito, Bieito convocouno porque quería falar con el dun tema. Jorge non entendía nada, pero sospeitaba que se cadra a súa petición sería aceptada. Pero foi todo o contrario, Bieito quería dicirlle que pensaba renunciar e que o veía a el como o mellor candidato a sucedelo, a pesar da súa grande diferenza ideolóxica, e de que a elección sería como sempre, por votación dos cardenais, e non por designación do Papa anterior, que aínda estaba vivo (loxicamente, porque esa situación non está contemplada).

Unha das partes máis interesantes e controvertidas é a traxectoria de Jorge Mario Bergoglio como Superior dos Xesuítas en Arxentina durante a ditadura militar que durou case oito anos, dende comezos de 1976 a finais de 1983. Polo visto, "achegouse" á cúpula militar para intentar protexer aos seus subordinados da orde xesuíta, que estaban moi implicados co pobo, pero estes preferían seguir co pobo sen ningún tipo de protección, aínda que puidera supoñer a súa morte (iso podía pasarlle a calquera, aos xesuítas tamén).

Saúdos.

Querida Liberdade (vida e obra de Antolín Faraldo)

Hai xa un par de anos fíxenme cun libro editado por Alvarellos que contaba o principal da vida (breve) e a obra (esa algo máis extensa) de Antolín Faraldo, un dos precursos do Rexurdimento galego. A edición correu a cargo de Xurxo Martínez González. Supoño que el é o autor da primeira parte do libro (unhas 200 páxinas) nas que conta a súa vida. A segunda parte do libro (as outras 200 páxinas) son exemplos de artigos, documentos e manifestos escritos por Antolín Faraldo. Pouco sabía del e tiña ganas de saber algo máis.

Por resumilo axiña, Antolín Faraldo viviu principalmente na primeira metade do século XIX, e serviu de inspiración para Rosalía, Murguía e algúns outros (é probable que se cruzaran nalgún momento, pero non tiveron relación). Naceu en Betanzos en 1822 e morreu en Granada en 1853. Así que viviu no super-convulso século XIX español.

Era moi progresista, e formou parte do Partido Liberal. Casualmente, o seu pai era de ideoloxía totalmente oposta. Viviu os seus primeiros anos en Betanzos, pero ao pouco tempo foise coa familia a Compostela. Cursou Filosofía e Medicina na USC. Alí xa destacou como orador e polemista.

A partir de aquí dedicouse principalmente ao xornalismo, participando ou fundando uns cantos xornais. Algúns deles foron censurados polas autoridades por resultar moi transgresores. Chamoume a atención que o medio máis común na época para conseguir iso era impoñer multas absolutamente imposibles de pagar, pero no seu caso directamente prohibiron a difusión dos seus xornais, incluso na época pareceu desproporcionado. Os xornais nos que máis colaborou foron El Recreo Compostelano, La Situación de Galicia, El Porvenir, La Revolución ou La Europa.

Pero polo que é máis coñecido é o seu labor como secretario da Xunta Provisional de Goberno de Galicia. Este órgano naceu durante a revolución de abril de 1846, que rematou co famoso feito dos Mártires de Carral, da que a cidadanía non sabe demasiado (ou non quere saber). Durou tres semanas, e por esa razón a min non me parecía nada doutro mundo, pero neste libro din que, para todas as revolucións que houbo en España no século XIX, é das máis destacadas, e seguramente non lle falta razón. 

Despois diso, todos os que non foron fusilados en Carral pero tiveron que ver con esa revolución, estiveron exiliados no estranxeiro (el en Portugal) durante un ano, máis ou menos, pero despois houbo un indulto, pero non se lles permitiu volver a Galicia. El estivo algún tempo en Santander, despois foi a Córdoba porque tiña alí uns bos amigos, despois instalouse en Madrid durante algún tempo, alí enfermou, e parece que foi a Granada a curarse (era habitual na época), pero a morte sorprendeuno alí. Non foron capaces de localizar os seus restos.

Saúdos.

O caso dos dedos cortados (ou a muller de verde)

Unha das moitas cousas boas das películas clásicas baseadas en historias de Sherlock Holmes é que non duraban demasiado, así que podías ventilarte unha delas en pouco máis dunha hora. Refírome ás protagonizadas por Basil Rathbone e Nigel Bruce facendo de Sherlock Holmes e o doutor John Watson, respectivamente. Hai uns días "sobrábame" unha hora pola noite, e estabamos nas vacacións de Semana Santa, e esta temática sempre é un bo recurso que se atopa en Youtube. Vin a versión coloreada (abaixo poño o vídeo) e en castelán. Entendo que un dos posibles títulos sexa "O caso dos dedos cortados" (basicamente porque trata diso) pero non entendo o título orixinal, que era "A muller de verde", porque non lembro ter visto ningunha muller relevante do reparto vestida nesa cor. A ver se a colorearon mal.

Esta película foi dirixida en 1945 por Roy William Neill (estaba especializado en dirixir as películas desta saga). No elenco destacan Basil Rathbone e Nigel Bruce, obviamente, pero nesta ocasión están moi ben acompañados por Hillary Brooks e Henry Daniell (sempre facendo do malvado profesor Moriarty, o principal inimigo de Holmes). Por certo, esta película está baseada en "A casa deshabitada", un dos 56 relatos de Arthur Conan Doyle sobre o personaxe de Sherlock Holmes.

Ao comezo da película aparecen os cadáveres de varias mulleres cun dedo cortado. Incluso se insinúa como se produce o seguinte asasinato. Pouco despois, debido á declaración da súa filla, parece adiviñarse quen foi o causante doutra nova morte, un eminente personaxe que sufre amnesia, que non lembra como chegou á casa na que espertou, e que aparece morto pouco despois.

Pero Sherlock Holmes non cre que el sexa o culpable. De feito, unhas horas antes, casualmente, el mesmo coincidiu nun local con ese home, que estaba acompañado dunha fermosa muller, que non era a súa muller ou parella (nunha película dos anos 40 iso non se discute). Holmes sospeita que hai unha mente criminal detrás de todas esas mortes, que lembran levemente ás de Jack o Destripador. Todos din que o profesor Moriarty morreu nalgún lonxano lugar, pero el non ten probas e non se fía, porque dálle a sensación de que todo isto pode ser obra súa.

E Holmes raramente se trabuca. Iso era o que pasaba realmente, así que Holmes, Watson e Scotland Yard comezan a buscar pistas e acaban dando cos culpables. O mesmo Holmes fai de cebo e déixase hipnotizar (porque ese era o medio para acabar dominando ás súas vítimas) pola fermosa muller que acompañaba a aquel malpocado antes mencionado. Na escena final desta película, o malvado profesor Moriarty, fuxindo da policía, acaba caendo dunha cornixa a moita altura sobre o chan. Morrería? Calquera sabe.

Saúdos.

2:22 (A hora sinalada)

Estaba un día destes dando un paseo polo catálogo de películas de Amazon Prime e pareceume ver algo que prometía ser interesante, pero despois non o foi tanto. Son cousas que pasan. Polo que parece, foi unha produción estadounidense-australiana. Está ambientada en Nova Iork pero case todos os actores e actrices son australianos, xa digo, todo algo estraño. Por certo, en España a película titulouse de forma diferente ao resto do planeta: "A hora sinalada".

"2:22" foi dirixida por un tal Paul Currie en 2017. No elenco destacan Michiel Huisman, Teresa Palmer e Sam Reid. A min non me soaban absolutamente de nada (nin eles nin os secundarios), pero seguro que en Australia os coñecían a todos. Algún deles parece que saíu en "Xogo de tronos". Ah, si, aparece brevemente John Waters, que foi un director de culto dunhas películas bastante bizarras dos anos 70.

Un tipo traballa como controlador aéreo nun dos aeroportos de Nova Iork. Non lembro se especifican exactamente en cal deles (porque hai 3 ou 4), pero podería ser no JFK, porque acabo de ver as súas pistas, que se cruzan dun xeito algo estraño, e a película comeza con varios momentos de tensión protagonizados por este tipo, que se confía de máis e fai engalar e aterrar a varios avións cruzándose no aire a moi pouca distancia.

O caso é que este tipo, aparte de ser algo arriscado coa vida dos demais, sufre unha especie de pesadelos nos que cre ver algo así como un asasinato que se produce en Grand Central Terminal ás 2:22 (2 PM enténdese, claro). Ademais comeza a percibir unha serie de patróns na súa vida, que vai anotando, e comproba que todos os días exactamente á mesma hora lle pasan determinadas cousas, como que lle cae unha gota de auga, escoita unha determinada frase (aínda que a digan persoas diferentes), rompen uns cristais, etc.

El sospeita que detrás de todo iso hai un suceso que vai ocorrer dentro de pouco, e intentará detelo. Mestúranse nesta historia unha fermosa galerista de arte da que namora, e o ex-mozo da galerista, que é xustamente o artista que vai inaugurar unha exposición na galería nos vindeiros días.

Que xa vos digo. Que sabendo isto, a historia non pintaba mal, non, pero non está moi ben culminada.

Saúdos.

A rede social

Estaba o outro día paseando polo catálogo de películas de Netflix e atopei que tiñan esta, da que oín falar ben, aínda que o tema non é do meu máximo interese, así que probei. Si, a película non está mal, pero recoñezo que trata dun tema que non me afecta demasiado, xa que non estou en redes sociais, e esta película amosa con claridade o escuro ambiente das elitistas universidades americanas, con moita xente moi intelixente pero cunha ambición desmedida, que está disposta a facer calquera cousa con tal de forrarse.

"A rede social" foi dirixida por Peter Fincher en 2010. No elenco destacan Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake, Brenda Song, Rashida Jones, Max Minghella, Rooney Mara e Dakota Johnson.

Mark Zuckerberg rompe coa súa moza, basicamente porque el é bastante imbécil, e en vinganza, vaise para a súa habitación, e cos seus amplísimos coñecementos de informática, monta en poucas horas unha web na que os homes da universidade de Harvard poidan opinar sobre a beleza das súas compañeiras, baseándose en catálogos de fotos que teñen as diferentes residencias en Internet.

A idea triunfa co apoio económico do seu colega brasileiro Eduardo Saverin. Por outra banda, hai varios estudiantes máis que andaban detrás dunha idea similar, e semella xuntarse con eles, pero finalmente non colabora no seu proxecto, e cando acaban lanzando Facebook, aqueles din que lles roubou a súa idea.

Pouco despois entran en contacto con Sean Parker, que xunto a Shawn Fanning montara a rede Napster no ano 2000, e que tiña moito prestixio en Internet, a pesar de ser un tipo cun historial persoal non moi recomendable. Zuckerberg está encantado con el pero Saverin non tanto, nin moitísimo menos.

Boa parte da película trata do litixio legal entre Zuckerberg, Saverin e os outros tres compañeiros de Harvard (todos contra todos, aí non hai amigos), despois do lanzamento e éxito da rede social. Un dos lemas principais da película e parece que do seu creador vén sendo algo así como "non se poden ter 500 millóns de amigos sen crearte ningún inimigo".

Saúdos.

Falando a boca chea 2025

Estiven revisando cantas veces aparecía este festival de narración oral neste blog, porque habitualmente asisto a algunha das súas sesións. Por algunha razón que non consigo lembrar, hai artigos sobre as últimas edicións pero nada sobre a de 2024. Se cadra agora teñen o hábito de poñelo na semana anterior á Semana Santa, na que habitualmente eu vou de excursión co meu alumnado. Este ano tamén sucedeu, pero puiden asistir a última das sesións, a do sábado.

Este ano actuaban Quico Cadaval, Celso Fernández Sanmartín (a estes dous vinnos hai menos dun mes nunha nova edición de "Contos na lareira"), Pepo Suevos (xa hai algún tempo que non coincido con el), e na última sesión Oswaldo Digón, a única que puiden ver este ano, contador ao que tamén había tempo que non vía actuar. Segue na súa liña habitual, non me desagrada e resulta moi simpático, pero é máis monologuista que contacontos (eu diferencio moito eses dous oficios).

Saúdos.

A illa dos corsarios

O outro día botaban esta película no espazo de cine clásico da 2. Non me soaba tela visto, e que fora de piratas, e tivera algunhas estrelas da época, fíxoa moi apetecible, pero tamén é certo que é unha película bastante curtiña e penso que bastante mediocre. Unha vez máis, curiosidades do título orixinal e a súa tradución. O orixinal sería "Contra todas as bandeiras" e aquí traducírono como "A illa dos corsarios". Calquera dos dous podería ser válido, pero casualmente, o español describe algo mellor a historia, xa que trata do asalto da mariña inglesa á illa de Madagascar, que en torno ao ano 1700 era unha base pirata (iso din na película, non teño nin a máis mínima idea de se iso é certo).

"A illa dos corsarios" foi dirixida por George Sherman en 1952 (vaia, acabo de ler que o final da rodaxe xa o fixo Douglas Sirk, porque tiveron que retrasalo unhas semanas porque Errol Flynn torceu ou rompeu un nocello). Os tres papeis principais son para Errol Flynn, Maureen O'Hara e Anthony Quinn. Os secundarios non teñen demasiado peso, agás Alice Kelley e Mildred Natwick.

Brian Hawke é un mariño inglés que se infiltra nun galeón pirata xunto con dous compañeiros máis, supostamente porque foron expulsados da Mariña por rebeldía. Son recollidos por un temible pirata chamado Roc Brasiliano, que desconfía deles dende o primeiro momento, pero son levados igual a Madagascar.

Alí son xulgados por un consello pirata, no que está o mesmo Roc, a capitá "Spitfire" Stevens e o mesmísimo Capitán Kidd, que xa vai maior e que xa non recibe o respecto de antano. Non o teñen moi claro, e propoñen un combate entre Hawke e outro convicto, que obviamente acaba ganando Hawke.

Dende o primeiro momento vese que Hawke e Stevens namoraron, e iso non lle gusta nada a Brasiliano, que tamén estaba namorado da capitá, o que aumenta aínda máis a súa carraxe con Hawke. Mentres, Hawke e os seus dous colegas seguen cos seus labores de espionaxe, conseguen o intelixente plano das defensas do porto, e conseguen inutilizar os canóns. Uns días máis tarde, o galeón inglés chegará alí e poderá entrar sen problemas debido ao labor dos espías infiltrados.

Saúdos.

+Cuñados

Vin a primeira parte desta simpática comedia alá na postpandemia, e ademais vina no cine, con máscara, e ata pode ser que fora a única persoa na sala, porque fun vela a unhas salas non moi concurridas un xoves pola tarde (ou sexa, xa fixen todo pensando en conseguir máis ou menos iso, e non me saíu nada mal a táctica).

Oíra que sacaran unha segunda parte, e non me desagradou a idea de vela, pero recoñezo que fixen menos esforzo que na outra ocasión. Hai unhas semanas foi a Semana do Cine Galego no Teatro Colón da Coruña. Estaba moi ocupado pero conseguín atopar un oco o venres ás 8 da tarde. E que película botaban? Pois casualmente "+Cuñados", a continuación da outra, así que a xogada saíu perfecta, de novo. Tamén é certo que non lembraba moito da outra, e moito menos o final, pero tampouco é moito atranco ese.

"+Cuñados" foi dirixida por Luís Avilés (o fillo cineasta de Antón Avilés de Taramancos) en 2024. O elenco estaba de novo encabezado polo "trío calavera", ou sexa, Xosé Antonio Touriñán, Federico Pérez e Miguel de Lira, ben acompañados das súas "cuñadas" María Vázquez, Eva Fernández e Eva Muíños. Tamén andan por alí Mela Casal, Manuel Cortés, David Perdomo e algúns actores portugueses como Ivo Bastos.

Pois nada, os tres tunantes seguen coas súas, e cos cartos do final da primeira parte (xa non lembro moi ben como lles chegaron, pero seguro que non de forma legal), montan un posto de polbo co que van tirando para diante, sen que ninguén lles pregunte nada. Pero a muller do socio portugués da empresa orixinal vai a Ourense coa intención de vengarse dos tres cuñados, pero a cousa non lle sae nada ben. Ao mesmo tempo, unha das cuñadas líase cun dos policías de Portugal que está investigando o caso, e a investigación segue porque agora aparece un cádaver no medio da ponte que une Tui e Valença do Minho. Todo isto no medio do entroido ourensán, así que moita festa.

Saúdos.

Contos na lareira 2025

Chegou á Coruña unha nova edición de "Contos na lareira", unha produción sinxela pero que o ten todo para triunfar. O escenario só ten unhas poucas cadeiras sinxelas e nun estremo hai un pote do que sae un pouquiño de fume (producido de non sei que xeito, pero non molesta e apenas se nota).

Como vedes, a receita é ben sinxela. Os convidados nesta ocasión eran dous (normalmente eran tres), pero dos máis significados: Quico Cadaval e Celso Fernández Sanmartín. Nunca decepcionan, pero como xa os vin moitas veces (a Quico algo máis que a Celso), algunhas historias xa me soan algo repetidas.

Chamoume algo a atención (para mal), que nalgunha historia o chiste baseábase en paradoxas das novas tecnoloxías, como o abismo xeracional á hora de usar móbiles. Un non vai a "Contos na lareira" para oír esas historias, para iso está "Noites de retranca" ou o "Club da Comedia" (aos que obviamente, non vou).

Saúdos.

Un Deus salvaxe

Como xa dixen aquí máis veces, unha das compañías máis fiables do actual panorama teatral galego é Talía Teatro, orixinaria de Cee pero agora radicada en Compostela (creo). Raramente fallan e case todas as súas estreas resultan moi interesantes. A última, que representaron no Teatro Rosalía da Coruña, foi "Un Deus salvaxe", da autoría de Yasmina Reza, autora francesa contemporánea que tamén acerta moito, porque cada certo tempo escribe obra con moito éxito e versións por todo o mundo, como "Arte".

Neste caso, baixo a dirección de Artur Trillo, o elenco está formado por María Ordóñez, Dani Trillo, Marta Lado e Toño Casais, que actúan con frecuencia nas montaxes desta compañía. Se podedes vela, non a perdades.

A trama da obra é sinxela. Dous nenos pelexan no parque e un rómpelle un par de dentes ao outro. Os pais do agredido convidan aos pais do agresor á súa casa para redactar e asinar un documento no que se explica o sucedido, sen maiores implicacións (ou sexa, algo parecido a un parte de accidente de tráfico). Aparentemente, hai harmonía na operación quitando algún pequeno matiz dalgunha palabra ou expresión concreta.

Pero, aos poucos, vaise notando claramente que as catro persoas que interveñen na "negociación" son moi diferentes e que aquelo non pode acabar ben. E cando digo catro persoas non digo os dous matrimonios, porque dentro de cada un deles tampouco hai moita paz, que digamos.

Os pais do agredido son unha nai moi culta e amante da arte ata un punto algo obsesivo, e un pai que se dedica a actividades comerciais e é bastante pragmático. O pai do agresor é un alto executivo que se pasa media obra colgado ao teléfono porque é avogado dunha farmacéutica que pode ter problemas por unha posible demanda. E a súa muller, se non lembro mal, tamén é avogada pero dedícase a outro tipo de temas. En calquera caso, os ataques entre eles que se ven máis adiante non van necesariamente dunha familia a outra, senón en todas direccións, e ás veces prodúcense alianzas inesperadas.

O título da obra vén dunha afortunada (na miña opinión) intervención do alto executivo, que por momentos semella o máis afastado da historia, pero que ás veces ten reflexións bastante acertadas (de novo, na miña opiníon), e que di que os nenos teñen estas cousas pero iso non significa que non sexan civilizados.

Para que vexades que a obra tivo éxito e que xa houbo moitas versións teatrais e incluso cinematográficas, déixovos un vídeo da montaxe en castelán con Maribel Verdú e Aitana Sánchez-Gijón, que xa se fixo hai máis de quince anos.

Saúdos.

Encadeados

Sóame que xa vin esta película non hai moito tempo, pero se xa non lembras demasiado da trama, sempre está ben repetir unha película se está dirixida por Alfred Hitchcock. Como curiosidade, diremos que a tradución do título orixinal sería algo así como "Notoria/o" (non teño nin a máis mínima idea a que poderían referirse), en España a titularon "Encadeados" e en Hispanoamérica "Teu é o meu corazón" (aínda que colateralmente, ao mellor esta podería ser algo fiel á trama, aínda que non é, nin moito menos, unha película romántica).

"Encadeados" foi dirixida por Alfred Hitchcock en 1946. Os dous papeis principais do elenco foron para Cary Grant e Ingrid Bergman. Entre os secundarios destacan Claude Rains, Leopoldine Konstantin e Louis Calhern.

Alicia Huberman é a filla estadounidense dun antigo espía nazi que foi xulgado por traizón a Estados Unidos. Ela leva unha vida despreocupada e pouco despois do xuízo coñece a un atractivo home chamado Devlin, que realmente é un espía estadounidense que finxe namorar dela para conseguir que traballe para elas.

O que lle piden é que se desprace a Brasil e intente contactar e seducir a Alexander Sebastian, o principal elemento do grupo nazi que está traballando alí. Xunto a el está a súa autoritaria nai e un grupo de empresarios e industriais pro-nazis que están investigando nalgo relacionado co uranio (este debe ser o famoso macguffin que aparecía tanto nas películas de Hitchcock).

A película é antiga pero está moi ben, así que non vou desvelar moito máis, por se vos interesa vela por primeira vez, ou de novo.

Saúdos.

A última sesión de Freud

Entrei en Amazon Prime (que semella ter un catálogo de películas ben interesante) e atopei esta xoia. A película está baseada nunha obra de teatro, e ben que se nota. De feito, hai uns 10 anos esa obra estivo de xira por España e parou na Coruña, co magnífico Helio Pedregal facendo de Sigmund Freud.

"A última sesión de Freud" foi dirixida en 2023 por un tal Matthew Brown. O elenco está formado basicamente polos actores Anthony Hopkins e Matthew Goode (que curioso, nesta obra sempre escollen a un actor máis famoso para facer de Freud, probablemente ten lóxica). O resto de secundarios aparece moi pouco, se cadra poderíamos destacar a Liv Lisa Fries facendo de Anna Freud.

A historia non é demasiado complexa, que digamos. Basicamente é unha charla que se produce unha tarde na casa de Sigmund Freud en Londres (onde viviu o seu último ano de vida, en 1939), cando vén visitalo o escritor Clive Staples Lewis. Ao final da película aparece un rótulo que di que non se sabe se esta charla sucedeu realmente. Polo visto, na axenda de Freud, despois de morto, poñía que veu visitalo un profesor de Oxford (e Lewis o era naquel momento), pero non consta quen foi realmente.

A charla é unha discusión filosófico-teolóxica, xa que Freud era ferventemente ateo (iso sae na película, supoño que será certo) e Lewis era un escritor cristián, que fora ateo na súa xuventude, pero que se reconverteu con moito furor con algo máis de idade. Na película tamén hai algunha referencia ao grupo dos "inklings", un conxunto de xoves escritores ingleses vinculados a Oxford, con fortes creencias cristiás, pero dos que saíron algunhas das mellores obras literarias de fantasía daqueles anos. Un dos integrantes dese grupo era Tolkien, e o outro máis destacado foi Lewis, que algún tempo despois escribiu "As crónicas de Narnia".

Saúdos.

As irmás Bolena

Dende hai pouco, teño acceso a Netflix. Non é que pase moito por alí, porque teño pouco tempo libre ultimamente, e ademais, nunha visión rápida, non me pareceu que o seu catálogo de películas (porque creo que hai máis series, pero iso interésame menos). Pero na miña última visita atopei unha película de trama histórica que me pareceu interesante, que trataba do inefable Enrique VIII e todas as cousas raras que sucederon ao seu redor. Sabía que unha das súas seis mulleres foi Ana Bolena, pero non sabía que houbera movida tamén coa irmá de Ana.

"As irmás Bolena" foi dirixida en 2008 por Justin Chadwick e o elenco é fantástico. Nos tres papeis principais están Natalie Portman, Scarlett Johansson e Eric Bana (non fixo moita graza en Inglaterra que foran dúas estadounidenses e un australiano os protagonistas). Pero entre os secundarios tamén están Andrew Garfield, Kristin Scott Thomas, Eddie Redmayne, Benedict Cumberbatch ou Ana Torrent. E outros con papel importante pero aos que eu non coñecía.

A historia vén sendo que Enrique VIII está intentando librarse da súa primeira esposa Catalina de Aragón, que non lle daba fillos varóns. O seu divorcio deu lugar á creación da Igrexa Anglicana. A súa segunda esposa foi Ana Bolena, pero resulta que quen realmente lle atraía era a súa irmá María, con quen primeiro se deitou e con quen tivo algún fillo, pero que non podía recoñecer. Tal como o pintan na película, María era unha persoa máis nobre, Ana era moi ambiciosa e non lle importaba pasar por enriba de ninguén, aínda que fora a súa irmá, e Enrique era un tipo bastante caprichoso e déspota. 

Vaia, que dá para unha historia bastante interesante. A película resulta bastante atractiva, independentemente de que cometerá algúns erros no rigor histórico para darlle algo máis de salsa.

Saúdos.